De ravengeleerde

Neema ontdekt Gaida vooroverliggend op haar balkon, een gewoon koksmes tussen haar schouderbladen gestoken. Niet zomaar een mes — het Vredeszwaard, vervloekt door keizerin Yasthala vijftien eeuwen geleden. De legende wil dat wanneer het opnieuw een leven neemt, de Acht Beschermers zullen Terugkeren om de wereld te vernietigen. Bloed bevlekt de houten planken, maar niet genoeg. Het lichaam is met verontrustende zorgvuldigheid neergelegd — vredig geposeerd in een ring van terracotta potten, de luiken netjes achter haar gesloten. Neema trekt het lemmet eruit en ziet het tijgeroogsigil in het staal geëtst. Het wapen behoort toe aan Ruko. Ze schuift het terug, en het opnieuw insteken voelt erger dan welke klap ook — alsof ze Gaida een tweede keer vermoordt.

Neema overtuigt de keizer haar het onderzoek te laten leiden, met het argument dat niemand meer reden heeft de moordenaar te vinden dan de hoofdverdachte. Hij geeft haar vier dagen — en benoemt haar in dezelfde adem tot Gaida's opvolgster als Ravenkandidaat. Cain is ontzet. Neema is doodsbang. Ze kan niet vechten, heeft nooit als krijger getraind en verdrinkt in een te groot geleend uniform. Maar de keizer heeft zijn redenen: door haar kandidaat te maken slokt hij haar tijd op en voorkomt hij dat ze dieper graaft in Gaida's dood. Kindry Rok, haar Ravenmeerdere, waarschuwt haar dat de Zwerm schande verwacht. Neema gespt de met bloed bevlekte armband van haar voorgangster om en stapt alleen het Festivalplein op, begroet door een golf van boegeroep van dertienhonderd toeschouwers.

De Vossenproef stuurt kandidaten de keizerlijke grafkelders in om persoonlijke nachtmerries onder ogen te zien — ontworpen door Cain om Ruko's gebrek aan mededogen te bestraffen. Shal Worthy wint door ervoor te kiezen zijn rivalen te verzorgen in plaats van te wedijveren, terwijl Ruko niets scoort omdat hij in zijn eentje mediteert. Opgesloten in een instortende opslagruimte, bijna levend begraven, overleeft Neema door in een grafkist op een plank te klimmen. In de diepste tunnels volgt ze een zwerm raven naar een kamer met twaalf vergeten Ravengraven van krijgers. Ze leiden haar naar een ebbenhouten kist vol wapens gesmeed voor een krijger die al vijftien eeuwen niet meer heeft bestaan — dolken, zwaarden, oorlogswaaiers, een strijdhamer gebogen als een snavel. De raven roepen haar naam. Ze kan het niet verklaren, dus besluit ze het niet te proberen.

Bij het doorzoeken van het appartement vindt Neema het bewijs dat ze nodig heeft. De theepot onder Gaida's rustbed bevat nog resten van valeriaanwortel — maar Gaida had die avond lavendel besteld. Iemand heeft het mengsel teruggewisseld en er een slaapmiddel doorheen gemengd. De moordenaar kwam naar het nafeest, vergiftigde de thee en keerde later terug om Gaida in haar slaap te verstikken. Daarna sleepte diegene haar lichaam het balkon op en stak het met het Zwaard — theatrale enscenering, niet de doodsoorzaak. Twee verschillende personen hebben op Gaida's lichaam ingewerkt: de een doodde haar stilletjes, de ander kwam daarna en maakte het spectaculair. Neema zakt op de grond, overweldigd door opluchting. Zij heeft dit niet gedaan, zelfs niet onder invloed van de drug. Voor het eerst sinds het Festival begon, kan ze ademhalen.

Yasila onthult dat Gaida iets belastends over de keizer had ontdekt en op zoek was naar een bondgenoot. Yasila ging rechtstreeks naar Vabras, die de keizer waarschuwde nog voordat Gaida haar lied had uitgezongen. De tranen van de keizer waren toneel. Hij liet Gaida vermoorden om zijn geheim te beschermen. Neema trekt zich terug in haar oude kamer en vindt Gaida's verborgen aantekeningen — paginaverwijzingen in een biografie van de Berenabt. De aanwijzingen grijpen in elkaar: Bersuns kenmerkende zwaardstijl en gedurfde penseelvoering verdwenen na de opstand, omdat de man op de troon nooit dezelfde man was. De echte keizer stierf zestien jaar geleden. Iemand heeft hem vervangen. De kloosterhervormingen, de bruuske vriendelijkheid, de whisky bij het haardvuur — Neema diende acht jaar lang een vreemde zonder het ooit te weten.

Op het vechtplatform tegenover Ruko hanteert Neema een overlevingsstrategie van minimale verdediging — centimeter voor centimeter wijkend, energie sparend. Een fractie van een seconde voordat Ruko's dodelijke slag doel treft, bevriest de tijd. De Raaf manifesteert zich boven het platform — een oneindige zwerm die uit een scheur in de hemel stroomt en Neema absolute macht aanbiedt. Laat ons binnen, zeggen ze. Het enige wat ze hoeft te doen is Ruko doden om de Laatste Terugkeer te voorkomen. Ze tonen haar een visioen: Ruko op de troon, lachend terwijl de Acht door de hemel breken om de wereld te vernietigen. Neema wankelt — en weigert dan. Ze zal geen moordenaar worden, zelfs niet om alles te redden. De Raaf trekt zich woedend terug. Ruko's vuist raakt doel. Ze valt bewusteloos neer. Maar één fragment blijft achter.

Benna, Neema's opgewekte assistente, wordt gearresteerd — en haar ware verhaal komt aan het licht. Als twaalfjarige in een grensdorp verzorgde ze de stervende Yana tijdens de Processie van Ballingschap. De twee meisjes werden onafscheidelijk in Yana's laatste weken. Voordat ze het vergiftigde woud in liep, vertrouwde Yana Benna een plan toe: reis naar het oosten, infiltreer het hof en geef de verantwoordelijken een lesje. Benna deed Drakenschub in Neema's badolie — een openbaring, geen aanslag, hoewel ze de dosering verkeerd inschatte. Ze stal het Zwaard uit Ruko's onbewaakte kamers. En toen ze Gaida's appartement binnensloop om een waarschuwingsbriefje achter te laten, trof ze de kandidaat al dood aan. Benna ensceneerde het lichaam met het Zwaard zodat de keizer niet kon doen alsof het een natuurlijke dood was.

Het betoverde boek dat Neema acht maanden geleden in de grafkelders vond — het boek dat haar verhalen vertelde, visioenen schilderde, door dromen fluisterde — scheurt zichzelf uiteen en vormt zich opnieuw tot een grote raaf met een dikke zwarte kraag. Sol, de Eenzame Raaf: een fragment dat uit de Zwerm is verbannen om redenen die hij mysterieus en volstrekt onterecht acht. IJdel, theatraal en wanhopig eenzaam kondigt hij een groots plan aan: Neema moet zelf de troon veroveren en zo Ruko's apocalyptische heerschappij voorkomen. Om haar te helpen moet hij haar lichaam betreden. Het proces houdt in dat Sol met metafysische klauwen door haar borst scheurt — een ervaring die Neema ondergaat met toenemende walging terwijl hij zich op haar zesde rib nestelt. Hun samenwoning is onmiddellijk en ruzieachtig. Hij zeurt. Zij snauwt. Hij trekt zich terug in een denkbeeldig veld om te mokken in denkbeeldige regen.

Ruko staat tegenover de Bezoeker — een Drakenkrijger ontdaan van zijn magische beschermingen, gestuurd door Yasila om het leven van haar zoon te beëindigen. Het gevecht is het gevaarlijkste van het Festival, en Ruko is aan de verliezende hand totdat een flits van onverwachte menselijkheid het evenwicht doet kantelen: Benna, vermomd als verkoopster in de menigte, zwaait bemoedigend en roept zijn naam. Iets ontspant zich in Ruko — een lach, de eerste in jaren. Hij herinnert zich hoe warmte voelt. In de wapenronde vindt hij zijn opening en brengt een dodelijke wond toe. De Bezoeker sterft in Yasila's armen en bekent zijn decennialange liefde. Zij houdt zijn hand vast terwijl hij wegzakt. De enige man die Ruko had kunnen stoppen is er niet meer — en Yasila moet rouwen om de vriend die ze opofferde aan een plan dat faalde.

Sol, die 's nachts in het geheim Neema's lichaam heeft verlaten, legt zijn betoverde boek op Cains bed. Daarin leest Cain een verhaal over hoe de Vos — de volledige Eerste Beschermer, niet slechts een fragment — millennia geleden uit het Verborgen Rijk ontsnapte en sindsdien van menselijke gastheer naar gastheer springt. De naam van de gastheer toen de Vos hem vond op een vuilnishoop in Scharstad: Cain. Angst grijpt hem als hij beseft dat de overlevingsinstincten, de onmogelijke veerkracht, nooit alleen van hem waren. Tijdens hun gevecht op het platform de volgende dag neemt de Vos één fractie van een seconde de controle over — ogen die geel oplichten, tanden die scherp worden — en slingert een dolk naar Neema's keel. Cain rukt de controle halverwege de sprong terug. Maar de grenzen tussen gastheer en Beschermer vervagen. Elke keer dat hij slaapt, wordt de Vos sterker.

Op het Ossenpaleis-feest regent gestolen vuurwerk van de Tijgerviering neer boven het kanaal terwijl Neema en Cain worden meegesleurd in een gezamenlijke dans. Hij was het kanaal overgezwommen om haar te vinden. Ze kussen voor het eerst in acht jaar, onder gejuich van de menigte. In een schuur daarna, gewikkeld in dekens en delend van een gestolen verjaardagstaart, wisselen ze de geheimen uit die hen hebben aangevreten. Cain onthult dat de keizer stelselmatig Gewone ambtenaren heeft vervangen door Venerante bondgenoten — een sluipende staatsgreep die jaren beslaat. Neema vertelt hem dat de keizer een bedrieger is die heerst achter het gezicht van een dode man. Voordat ze hun volgende stap kunnen plannen, arriveert Havoc met een eenheid Honden die Cain meedogenloos in elkaar slaan en hen beiden naar de troonzaal slepen.

Katsan legt een valse bekentenis af over de diefstal van het Vredeszwaard en beweert dat ze Ruko erin heeft geluisd in door verdriet gedreven woede nadat ze Gaida dood had aangetroffen. De keizer aanvaardt het dankbaar — het sluit alles netjes af. Gaida pleegde zelfmoord; Katsan handelde uit misplaatste wraakzucht. Zaak gesloten. Maar Katsan heeft een val gezet. Ze verzoekt om het oude Berenritueel van rituele dood in haar klooster, en wanneer de keizer het protocol niet herkent — omdat hij niet de Berenkrijger is die hij voorwendt te zijn — heeft ze haar bewijs. De bekentenis is de prijs van ontsnapping: een boot bij dageraad, een snelle reis naar het westen, en de waarheid veilig meegedragen naar de Beren in Anat-garra. De vrouw die haar zwaardarm verloor zal de verwoestendste klap van het hele Festival uitdelen — niet op het platform, maar met een leugen verteld onder de Draak.

In de tempel drinkt Neema Drakenschubthee en loopt door witgouden vuur naar visioenen van haar toekomst. Ze ziet zichzelf op een bergpad dat in de winter naar het Berenklooster leidt. Ze ziet een kaarsverlichte zaal vol krijgers, een amethisten kroon op haar hoofd. Dan draagt het vuur haar te ver: ze vindt haar toekomstige zelf stervend en alleen in een vergiftigd woud, een Bevel tot Ballingschap op haar borst genaaid — geschreven in haar eigen hand. Wanneer Dienaar Jadu de bindende vraag stelt — heb je jezelf op de troon gezien? — moet Neema eerlijk antwoorden. Ze zag een verhoging, een zaal, een kroon. Maar niet de marmeren troon. Ruko zag die duidelijk. Hij wint de Drakenproef. Buiten wordt Neema geconfronteerd met de enormiteit van haar falen: Ruko zal de troon bestijgen, en de wereld zal vergaan.

In de troonzaal zingt de keizer een oud toververslied dat Neema hem heeft geleerd — en zijn lichaam transformeert. Niet in Bersun. Niet in Gedrun. In Andren Valit, de Grote Verrader, al zestien jaar in leven, verscholen achter gestolen gezichten met behulp van een verboden spreuk genaamd de Zielendief. Hij zuigt Ruko's ziel leeg om de gedaante van zijn zoon aan te nemen en ketent hem in een ijzeren masker vast benedendeks. De Tijgerabdis Rivenna wordt gedood met het Vredeszwaard, waarmee de oude vloek wordt ontketend: de Acht barsten uit het Verborgen Rijk in een krijsende, grommende massa — en Andrens bondgenoten binden hen in de troonzaalschilderijen van Shimmer Arbell met een bevelslied. Alleen de Vos ontsnapt: hij stuurt één fragment zijn portret in terwijl de rest in Vabras springt. Andren zit op de troon in het lichaam van zijn zoon. Eindelijk keizer.

Tijdens de chaos van de binding herwint Cain de controle en trekt Neema uit de troonzaal. Tala dekt hun aftocht met pijlen. De Vos, nu in het lichaam van Vabras, slacht de achtervolgende Hondeneenheid af in een razernij van klauwen en tanden — en laat hen dan gaan, gapend. Neema en Cain rennen naar de Beschermerspoort. Ze laten zich langs de garnizoensrots zakken op een lierplatform terwijl Vabras boven hen de touwen doorhakt. Ze springen. Ze raken het water. Gehavend en bloedend in de golven zien ze Ish Fort naderen in een boot vol gestolen kippen — de Vossenabt die zich tijdens het bloedbad onder zijn kapelvloer had verstopt. Tala hijst hen aan boord. Het eiland krimpt achter hen. Drie kandidaten, een Vossenabt en een stervende raaf, varend naar wat er ook maar komen mag.