Rytuały szpaka

Po tygodniach na morzu Caspia i Xandra docierają do nieznanej krainy i obie gwałtownie chorują — gorączki, skurcze, choroba nasilająca się z każdym krokiem w głąb lądu. Przez las ścigają je klikające dźwięki: bariwilki. Gdy bestie atakują, Xandra pada na kolana i krzyczy — ritus przejmuje jej ciało. Każe Caspii uciekać. Ale stworzenie, które się podnosi, nie jest jerzem, ukochanym ptakiem Nelfinex. Xandra przemieniła się w bariwilka. Jej złote oczy zalewają się czernią. Zabija jednego dzikiego wilka, przejmuje jego watahę, a potem tropi kuzynkę aż na krawędź urwiska. Caspia woła jej imię raz za razem. Xandra tylko warczy. Nie mając dokąd uciec, Caspia skacze do rzeki poniżej — jedyna ucieczka przed kuzynką, która już jej nie rozpoznaje.

Andreas, samotny mężczyzna mieszkający w myśliwskiej chacie w Genesis, znajduje nieprzytomną Caspię na brzegu rzeki i pielęgnuje ją przez pięć dni gorączki. Gdy się budzi, ledwo mogą się porozumieć — jego język przypomina dialekt beesański, który rozpoznaje. Przez spokojne dni pełne nieporadnych słów i wspólnych posiłków budują między sobą słownik. Nigdy w nią nie wątpi, nawet gdy opisuje kontynent, o którym nigdy nie słyszał. Przyjmuje jej wizje bez pytań. Gdy siły wracają, Caspia zauważa, że jej ciało się zmienia: ostrzejszy wzrok, szybsze gojenie, zielona krew sącząca się z papierowego skaleczenia. Coś w Calandrze przepisuje ją na poziomie komórkowym. Gdy mówi, że musi odejść, by odnaleźć Xandrę i wojownika o srebrnych oczach, Andreas pakuje torbę i rusza u jej boku.

Po tygodniach jazdy przez Ozarth z mężczyzną, którego płaszcz ze skóry aligaska pasuje do kolejnego wpisu w dzienniku, Odessa przekracza bagna imbirowe jaskiń i spotyka Mavinów podczas ataku potwora. Thora, ich białowłosa dowódczyni, roztrzaskuje czaszkę zainfekowanego Lyssą aligaska jednym rzutem topora — identycznie jak pustynna wojowniczka z dziennika. Jej twarz zdobi pięć czteroramiennych gwiazd. Mavinowie to najemnicy związani z tajemniczym panem imieniem Salem, każdy zdobywający wytatuowane gwiazdy za długi, których nie może spłacić. Jodhi, cwany łotr z trzema gwiazdami, nieustannie drażni Odessę, ale czuwa po drugiej stronie każdego ogniska. Gdy opowiada im o zwiadowcy kruków i zbliżającej się migracji, Thora zgadza się eskortować ją do Quentis. Cena: tysiąc zillahów za wojownika, płatne przez Złotego Króla.

Powracająca wizja ściska sen Caspii, gdy podróżuje z Andreasem w stronę Turah: jego bezwładne ciało na dziedzińcu twierdzy, gardło rozszarpane przez bariwilcze szczęki Xandry. Złota obrączka lśni na jego palcu. Wizja przychodzi sześć razy — liczba, której Caspia boi się najbardziej. Uświadamia sobie, że droga ku wojownikowi o srebrnych oczach prowadzi wprost do śmierci Andreasa. Na deszczowym balkonie w Skanshon mówi mu, że chce zamiast tego jechać do Quentis. Nie wyjaśnia pełnej wizji — tylko że wybiera jego zamiast zemsty. Po drodze ratują Kosa, ulicznego sierotę przyłapanego na kradzieży kieszonkowej, i płyną do ojczyzny Andreasa z chłopcem, którego przyszłość Caspia również widziała. Zabójca jej siostry będzie chodził wolny. Ceną miłości jest odłożona sprawiedliwość.

W szkieletowym lesie Genesis atakuje ogromna wataha bariwilków. Mavinowie rozpraszają się do walki, ale jest ich za dużo — dwadzieścia jeden wilków z zieloną od Lyssy krwią. Mathias pada, z rozszarpanym gardłem. Freya, ukochana klacz Odessy, upada z poszarpanymi nogami. Odessa wkłada Evie w ramiona Jodhiego, szepcze, że kocha tę dziewczynkę, i odsyła ich. Przeciąga mieczem po gardle Freyi, by zakończyć jej cierpienie, a potem odwraca się, by stawić czoła dwóm wilkom sama. Jest sekundy od śmierci, gdy ostrze przebija serce pierwszego wilka — a czarny ogier wpada między drzewa. Ransom. Zabija drugiego wilka, rozcinając mu brzuch jednym zamachem. Gdy ich oczy się spotykają, Odessa się łamie. On pada na kolana i przyciąga ją do siebie. Koniec z udawaniem. Koniec z ukrytymi koronami.

Największy mural w zamku Quentis przedstawia kasztanowego samca o lśniącym upierzeniu, pokrytych krwią rogach i kobiecie zmiażdżonej pod jego szponem. Caspia rozpoznaje każdy szczegół — bliznę na kostce, wyszczerbiony dziób. To Bisten, porywczy jerz z pałacowych ptaszarni w jej ojczyźnie. W Nelfinex jerze są łagodne, inteligentne, ukochane. W Calandrze to kruki — najbardziej niszczycielskie potwory w królestwie, odpowiedzialne za cykliczne migracje dziesiątkujące populację co pokolenie. Objawienie rzuca Caspię na kolana. Wymiotuje do doniczki z paprocią i pozwala Andreasowi trzymać się, gdy prawda krystalizuje się: jakakolwiek magia psuje ten kontynent, zamienia najcenniejsze stworzenia Starlingów w narzędzia masowej zagłady. Andreas potwierdza, że migracje zabijają tysiące. I nikt w Calandrze nigdy nie wiedział, że kruki były czymś innym.

Odessa dociera do zamku swojego dzieciństwa i zastaje przyjęcie w pełni oraz ojca, który ledwo może na nią spojrzeć. Odprawia tłum i wita Brata Dime'a, zanim uzna istnienie własnej córki. Gdy przedstawia Ransoma jako prawdziwego następcę tronu Turah, ujawnia prawdziwą tożsamość Strażnika i żąda zapłaty dla Mavinów, nie okazuje zaskoczenia — jedynie chłodną obojętność. Odsyła ich do zachodniego skrzydła, zarezerwowanego dla gości, których pragnie ignorować. W kolejnych dniach Margot zostawia brązową farbę do włosów w komnacie kąpielowej Odessy. Strażnicy nękają Ransoma. Mae wślizguje się do ich apartamentu z nożami. Zamkowi strażnicy nie rozpoznają nawet księżniczki, która wyjechała miesiące temu. A ojciec, do którego wróciła, nie chce wyjaśnić, dlaczego nigdy nie była wystarczająca.

Podczas tajnych spotkań w bibliotecznej kabinie Voster imieniem Hain — noszący niebieskie szaty oznaczające go jako dysydenta — ujawnia prawdę, którą Calandra grzebała przez wieki. Szóstka czczona jako bogowie to niegdyś głodujący mnisi, którzy oddali swoje ciała demonom w zamian za magię i nieśmiertelność. Pytonisa Starlingów walczyła z nimi i pokonała ich. Ich szczątki zamknięto w szklanych orbitach i ukryto. Ale mroczna magia przesączyła się z tych orbit w ziemię, przeklinając wszystko, czego dotknęła: dając Vosterom moc, zamieniając jerze w kruki podczas migracji, uwięziając każdą Starling, która się przemieni, w formie potwora. Hain szukał orbit przez setki lat, ale tylko krew Starlingów może je wyczuć. Ryzykuje życie, by przekazać Caspii tę wiedzę — a jego bracia w bractwie zabiją go za zdradę.

Andreas organizuje ekspedycję pięćdziesięciu żołnierzy, by zejść do Wąwozu Evon, najgłębszej przepaści w Calandrze. Gigantyczne pijące krew nietoperze zwane chiroptami spadają z ciemności, zabijając ich kupieciego przewodnika i kilku żołnierzy. Caspia nawiguje, podążając za ukłuciem magii w swoim ciele — im bliżej, tym gorszy ból. Na samym dnie, za ukrytym przejściem w ścianie, znajduje wodospad spływający po obsydianowej skale do małego basenu. Orbita spoczywa na dnie: szklana kula zawierająca uwięzioną burzę wiatru i wody. Andreas wyciąga ją. Magia przytłacza Caspię i traci przytomność. Wynosi ją z wąwozu z orbitą ukrytą w płaszczu, schowaną przed każdym żołnierzem. To potwierdza teorię. Ale nikt jeszcze nie wie, jak ją zniszczyć.

Ciemne żyły od Lyssy wpełzły za serce Ransoma ku gardłu. Podczas koszmaru o krukach w Ellder budzi się gwałtownie, przyciskając nadgarstki Odessy do wezgłowia i warcząc z czysto srebrnymi oczami, zanim ją rozpoznaje. Nie ma śladu mężczyzny pod potworem. Wycofuje się na kanapę, przerażony samym sobą. Infekcja przyspiesza bez regularnego odsysania przez Arcykapłana. W kolejnych dniach łamie strażnikowi rękę po tym, jak ten biczował konia do krwi. Ojciec obwinia Ransoma. Tymczasem Uzdrowicielka Alore — genialna kobieta, której kolorowe okulary i jaskrawe suknie maskują nieustępliwy umysł — odtwarza eliksir Luelli i testuje ślinę potworów na szczurach, szukając sposobu na odtworzenie Lyssy, by móc opracować lekarstwo. Nic jeszcze nie zadziałało.

Dziewięciu strażników po służbie osacza Odessę nocą w zamkowych ogrodach, pijanych i zdecydowanych ukraść Faze'a na sprzedaż. Jeden przyciska ostrze do jej gardła. Inni przytrzymują Mae, szarpiąc jej ubranie i naszyjnik. Faze rzuca się na mężczyznę trzymającego Odessę, dając jej ułamek sekundy, by wyrwać nóż i wbić go w górę przez jego szczękę. Mae walczy z dziką precyzją, ale są przytłoczone — aż przybywa Ransom. Zabija pozostałych napastników z niszczycielską szybkością, bijąc ostatniego do niepoznania. Potem znika w noc, nie mogąc zaufać samemu sobie. Ojciec aresztuje Ransoma za zabójstwa. Ale w celi więziennej pojawia się Brat Skore i odsysa każdy ślad Lyssy z krwi Ransoma — dokładniej niż Arcykapłan kiedykolwiek zdołał — wymazując ciemne żyły całkowicie.

Trzy miesiące po urodzeniu dziewczynki, którą nazywa Odessa, czterech kapłanów Voster szturmuje salę tronową, polując na Starling i jej dziecko. Caspia wie, co nastąpi — widziała ten moment w wizji. Całuje swoje dziecko, oddaje je służącej Margot i wychodzi im naprzeciw. Mówi Andreasowi, by bez wahania przebił jej serce mieczem. Wtedy dudnienie przejmuje jej ciało. Skóra zamienia się w pióra. Ramiona rozciągają się w skrzydła. Złote oczy zalewają się czernią. Jest Starling — i krukiem — i w kilka chwil zabija wszystkich czterech kapłanów. Ale potwór pragnie więcej krwi. Głęboko w środku Caspia walczy o kontrolę, powstrzymując bestię wystarczająco długo, by Andreas spełnił jej ostatnią prośbę. Wbija ostrze. A kobieta, którą kochał, staje się ciszą, która definiuje jego panowanie.

Wezwanie przychodzi nie od króla, lecz od jego królowej. Margot przybywa do koszar z purpurową księgą i łzami, mówiąc Odessie, by przeczytała ją z Ransomem. W środku jest historia Caspii Starling — księżniczki z kontynentu Kenn, która przepłynęła Marixmore, zakochała się w mężczyźnie imieniem Andreas, odkryła prawdę o Szóstce, znalazła orbitę w Wąwozie Evon, urodziła córkę, którą nazwała Odessa, i poświęciła się, by ocalić to dziecko przed Vosterami. Odessa czyta słowa swojej matki przyciśnięta do zimnych żelaznych krat celi Ransoma, z przeplecionymi palcami. Caspia była sekretem, który ten zamek strzegł przez dwadzieścia trzy lata. A naszyjnik elfalter przy sercu Odessy był pierwszą rzeczą, którą jej matka po sobie zostawiła.

Na balkonie sali tronowej mężczyzna, którego Caspia znała jako Andreasa — ojciec Odessy, Złoty Król — płacze po raz pierwszy, odkąd jego córka pamięta. Opowiada jej wszystko: jak Caspia stała na tym samym balkonie, wpatrując się w podwójne księżyce, tęskniąc za Nelfinex. Jak przemieniła się, by zabić Vosterów, którzy przyszli po ich dziecko. Jak trzymał jej ciało na marmurowej posadzce przez dwa dni. Jak pogrzebał jej imię, by bractwo nigdy nie dowiedziało się, że potomkini Starlingów przeżyła. Ujawnia, że dwie orbity są ukryte pod zamkiem. Że Kenninowie — Brat Dime i Skore wśród nich — to sojusznicy szukający reszty. Że Allesaria w Turah prawdopodobnie kryje kolejną w pobliżu sanktuarium Vosterów. Kładzie pierścienie elfalter Caspii na dłoni Odessy, obok klucza do celi Ransoma.

W kabinie swojej matki w bibliotece Quentin, otoczona dziennikami Caspii i echami życia, którego nigdy nie znała, Odessa spotyka Brata Skore'a po raz ostatni. Potwierdza on misję: pozostałe orbity muszą zostać odnalezione i zniszczone, by zakończyć migracje kruków, uwolnić Vosterów z Calandry i oczyścić mroczną magię zasilającą Lyssę. Nikt jeszcze nie wie, jak je rozbić, ale odnalezienie ich to pierwszy krok — a tylko krew Starlingów może wyczuć ich położenie. Gdy Odessa pyta, kim był wojownik, którego zawsze miała odnaleźć, Skore odpowiada po prostu: ty. Tego wieczoru, na jej klifie nad rozbijającym się morzem, Ransom ją znajduje i wypowiada trzy słowa, na które czekała miesiącami. Wtedy dudnienie pulsuje raz w jej piersi. Ritus zaczął wzywać.