Jeszcze nie całkiem martwy

Na miejscu zbrodni sierżant Jack Finney — ojciec Billy'ego, ich sąsiad od dziesięcioleci — oprowadza Jet po zebranych dowodach. Rozbryzg krwi wskazuje na dwa uderzenia zadane na stojąco i trzecie po tym, jak upadła na podłogę. Napastnik jest praworęczny, wyższy od niej — mierzącej metr sześćdziesiąt — i wszedł przez niezamknięte boczne drzwi, nie uruchamiając kamery przy dzwonku. Jet przekonuje policjantów, by pozwolili jej obejrzeć odzyskany Apple Watch: jej tętno podskoczyło do 158 uderzeń dokładnie o 22:46, a potem gwałtownie spadło — to precyzyjny moment ataku. Po tym przyszły dwie wiadomości: mama narzekała na składane krzesła, a o 22:58 nadeszło jedno słowo od JJ-a — Przepraszam. Korzystając z funkcji Znajdź mój telefon, Jet namierza ostatni sygnał skradzionego iPhone'a na River Street — wyłączony o 22:56. Zabójca zabrał jej telefon w noc, a Jet wie teraz dokładnie, gdzie się zatrzymał.

Poniedziałkowy poranek. Dianne zwołuje rodzinne śniadanie — ostatnią zasadzkę. Kiedy Jet ponownie odmawia pójścia do szpitala, matka rzuca na stół dwie broszury pogrzebowe: trumny i urny. Talerz rozbija się na podłodze. Jet pakuje dwa plecaki, całuje na pożegnanie swojego psa Reggiego i jedzie do mieszkania Billy'ego nad lokalnym barem. Bez wahania oddaje jej swoje łóżko, zapala świeczkę o nazwie Cedar Delight i zaczyna martwić się na głos za nich oboje. W poczcie Jet znajduje list od firmy pożyczkowej: ktoś zaciągnął trzydzieści tysięcy dolarów na jej nazwisko, zabezpieczając dług jej pickupem. Konto bankowe nie należy do niej. Billy zwraca uwagę na zbieżność — to, że list przyszedł w tym samym tygodniu co próba jej zabójstwa, nie może być przypadkiem. Jet się zgadza i idzie z tym prosto na komisariat.

Jet i Billy odwiedzają nastolatka, który fotografował jarmark, i znajdują to, czego szukali: wśród sześciuset zdjęć JJ pojawia się w swojej prostej rudej peruce — podobnie jak Andrew Smith, noszący identyczną pod makijażem pijanego klauna. Obie pasują do syntetycznych włosów znalezionych pod zakrzepłą krwią Jet. W barze Andrew ujawnia swoją nienawiść do rodziny Masonów: Dianne doprowadziła do zwolnienia jego córki Niny, co skończyło się jej samobójstwem; Luke kupił i zburzył rodzinny dom Andrew pod projekt budowlany. Andrew zdradza jeszcze jedną rewelację — Scott planuje sprzedać firmę komuś z zewnątrz, zamiast przekazać ją Luke'owi. Zburzony dom stoi przy North Street, dokładnie tam, gdzie ostatnio namierzono telefon Jet. Śledztwo przesuwa się od jednego podejrzanego do dwóch, od zaginionego chłopaka do całej geografii urazów.

Plac budowy na North Street to sztandarowy projekt Luke'a — fundamenty zalano betonem rankiem po Halloween. Jet uświadamia sobie: jeśli zabójca wiedział, że beton będzie lany, to był idealny grób dla dowodów. Zabiera młot wyburzeniowy przerażonemu robotnikowi i zaczyna walić. Billy chwyta drugi. Luke przybiega z krzykiem; za nim policja. Ale ręce Jet już znalazły to, co najważniejsze — kuchenną ścierkę z domu Masonów, owiniętą wokół jej rozbitego iPhone'a i młotka marki Coleby z jasnymi włosami wplątanymi w metalowy łeb. To jest to, co ją zabiło — ledwie czterdzieści centymetrów długości. Detektyw Ecker studzi triumf: włosy z peruki mogły przenieść się na każdego przez przypadkowy kontakt na jarmarku, co oznacza, że zabójca niekoniecznie nosił perukę. Krąg podejrzanych Jet, na chwilę zawężony, znów pęka szeroko.

W środę rano prawa ręka Jet przestaje odpowiadać. Wpatruje się w nią, rozkazuje palcom się poruszyć — i nic. W szpitalu doktor Lee pokazuje nowy skan: dwudziestotrzymilimetrowy tętniak uwypuklający się na tętnicy podstawnej, już przeciekający. Rozszerzona źrenica, rozdwojone widzenie, zdrętwiały policzek — wszystko drogowskazy na tej samej drodze. Ręka nie wróci. Jet nie może już prowadzić swojej ciężarówki, pisać dominującą ręką ani zapiąć własnej kurtki. Billy zapina jej guziki i zmienia opatrunki, nie czekając, aż go poprosi. Tego wieczoru gra na gitarze w barze, a Jet odkrywa, że naprawdę potrafi śpiewać — jego autorska piosenka jest bezsprzecznie o niej. Przez kilka skradzionych minut w blasku barowych świateł zapominanie, że umiera, jest dokładnie takie samo jak życie.

JJ wraca do Woodstock po tym, jak dowiaduje się o stanie Jet, a policja natychmiast go aresztuje. Dowody się piętrzą: pasujące włosy z peruki, SMS z przeprosinami, nagła ucieczka i kompromitujące odkrycie, że pożyczka na trzydzieści tysięcy dolarów została wpłacona na własne konto JJ-a — kradzież tożsamości, żeby pokryć dług za leczenie jego brata Henry'ego. Detektyw Ecker uznaje motyw za udowodniony. Ale Jet nie potrafi tego zaakceptować. JJ nie ma żadnego związku z młotkiem Coleby'ego, żadnego powiązania z budową na North Street, żadnego sposobu, by wiedzieć, że następnego ranka będzie wylewany beton. Policja mówi jej, żeby cieszyła się pozostałym czasem. Ona mówi Billy'emu, że śledztwo nie jest zakończone. Nie zamierza tego odwalić byle jak — nie swojej ostatniej sprawy, nie tym razem.

Nagrania z kamerki przy drzwiach z trzech różnych dat pokazują Sophię wchodzącą do domu Masonów pod nieobecność rodziny — za każdym razem zostaje nieco ponad godzinę. Jet odkrywa schemat prowadzący do apteczki: kapsułki Scotta na ciśnienie zostały otwarte i napełnione solą kuchenną — najgorszą możliwą substancją dla kogoś z wielotorbielowatością nerek. Przez miesiące Sophia przyspieszała pogarszanie się stanu zdrowia teścia — nie po to, żeby go zabić, jak zapewnia po konfrontacji, lecz by zmusić go do przejścia na emeryturę i umożliwić Luke'owi przejęcie firmy. Tego samego wieczoru Jet i Billy włamują się do biur Mason Construction i odkrywają, dlaczego Luke tak desperacko potrzebował firmy: oszustwa płacowe, niezgłoszeni pracownicy, unikanie podatków. Poważny wypadek Henry'ego Lima w pracy — zawalony dach, a nie upadek po pijanemu — nigdy nie został zgłoszony, ponieważ Henry oficjalnie nie istniał w księgach Luke'a.

Zapach dociera przed gorącem — benzyna, rozlana, gdy byli na górze i przeszukiwali akta. Płomienie pochłaniają magazyn w kilka minut. Podłoga pęka pod ich stopami, wciągając biurko w piekło na dole. Billy wyważa ramieniem drzwi na klatkę schodową; korytarz zapada się między nimi. Udaje mu się uciec i obiega budynek z zewnątrz, podczas gdy Jet, sama w biurze ojca z jedną sprawną ręką, rozbija okno marmurową ramką ze zdjęciem rodzinnym i przetacza się na dach przybudówki. Billy łapie ją, zanim spadnie z krawędzi. Kilka godzin później, w bezpiecznym schronieniu jego mieszkania, jej pancerz pęka — nie z powodu pożaru, lecz dlatego, że nie potrafi owinąć się ręcznikiem jedną ręką. Płacze, wtulona w pierś Billy'ego, i mówi to, co ukrywała przez cały tydzień: nie chce umierać.

Henry potwierdza pełny obraz: nielegalne zatrudnienie, prawdziwy wypadek, comiesięczne wpłaty Luke'a za milczenie. Ale dodaje element, który zmienia wszystko — Luke był w salonie Henry'ego o 22:46 w Halloween, okładając pięściami człowieka, który groził, że powie Scottowi prawdę. Luke wyszedł o 22:56. Spanikowana wiadomość Sophii „Zadzwoń do mnie" o 22:52, świeże strupy na knykciach Luke'a, posiniaczone żebra Henry'ego — wszystko wyjaśnione. Luke i Henry wzajemnie zapewniają sobie alibi na dokładny przedział czasowy ataku. Dwóch podejrzanych, wzajemnie się wykluczających. Zabójca pozostaje nieznany, a ktoś próbował spalić Jet żywcem zaledwie kilka godzin wcześniej. Pożycza zarejestrowany pistolet Henry'ego i odjeżdża z Billym, broń w schowku, a czas, który jej pozostał, mierzy się w czymś krótszym niż dni.

Na stronie internetowej miasteczka Jet znajduje nagranie, o którym wspomniał Gerry Clay: zeszłoroczne spotkanie rady powierniczej na Zoomie, podczas którego ktoś ukrywający się za filtrem kota i ze zniekształconym głosem skonfrontował Dianne w sprawie kradzieży domów przez Mason Construction — a potem twierdził, że zna sekret, który Emily znała przed śmiercią. Przez okno za kotem Jet rozpoznaje dom przy River Street: to była Nina Smith, córka Andrew, filmująca ze swojej sypialni na kilka tygodni przed samobójstwem. Jet i Billy zabierają laptop Niny z mieszkania Andrew i włamują się na jej Facebooka. Ostatnie wiadomości Emily do Niny, wysłane na kilka dni przed utonięciem: podsłuchała, jak jej rodzice rozmawiali o czymś dotyczącym Luke'a. Na strychu Billy'ego, w dzienniku pracy jego matki z 2008 roku, w dniu śmierci Emily widnieje pięć słów, podkreślonych, drżącym pismem: On już wcześniej był mokry. Przedtem.

Kiedy Jet powiedziała Luke'owi o podmianie tabletek, Sophia obiecała zemstę. Teraz wymierza ją prosto w twarz Billy'ego: lata temu Jet zmanipulowała matkę Billy'ego — ich nauczycielkę matematyki — żeby zmieniła ocenę, wykorzystując śmierć Emily, by wzbudzić w kobiecie poczucie winy z powodu tego, że Jack nigdy nie sprawdził, co się dzieje z dziećmi Masonów tamtego popołudnia. Cokolwiek Jet powiedziała, potwierdziło lęk, który Beth Finney nosiła w sobie od dawna, i tej samej nocy spakowała walizkę i zniknęła z życia Billy'ego na zawsze. Billy odwraca się i odchodzi bez słowa. Jet patrzy, jak rozpływa się w oddali, zbyt chwiejna na swoich słabnących nogach, by go dogonić, a świat w jej pogarszającym się wzroku rozszczepia się i podwaja. Straciła jedyną osobę, która nadawała sens jej ostatnim dniom — i wie, że sobie na to zasłużyła.

Jet znajduje Luke'a przy zwęglonym szkielecie firmy Mason Construction, celuje z pistoletu Henry'ego i strzela w ziemię u jego stóp. Luke pada na kolana i prawda wylewa się z niego strumieniem: Emily drażniła go, że Scott nie jest jego prawdziwym ojcem, a trzynastoletni Luke stracił panowanie nad sobą i przytrzymał jej głowę pod wodą w basenie, dopóki nie przestała się szarpać. Jego biologiczny ojciec — którego imienia wciąż odmawia ujawnienia — przyjechał, zobaczył, co się stało, i upozorował utonięcie na wypadek: włosy zaplątane w odpływ, Luke odesłany do sąsiadów, żeby stworzyć alibi u Finneyów. Ten mężczyzna ujawnił się jako ojciec Luke'a zaledwie kilka dni temu, ostrzegając go, że śledztwo Jeta zbliża się do prawdy. Przed odejściem Jet wsuwa lokalizator Tile z futerału na gitarę Billy'ego do kieszeni Luke'a. Jeśli nie chce wymówić tego nazwiska, jego nogi zrobią to za niego.

Billy słucha wiadomości głosowej od Jet, nagranej z aresztu — surowego, chaotycznego wyznania, że całe życie czekała, aż zacznie naprawdę żyć, i odnalazła to dopiero podczas tego niemożliwego tygodnia z nim. Na komisariacie potwierdza jej alibi, dzięki czemu zostaje zwolniona. Z powrotem w jego mieszkaniu, pogodzeni, Jet otwiera szafę w poszukiwaniu taśmy klejącej i zastyga. Na półce stoi sześćdziesięcioczęściowy zestaw narzędzi Coleby — prezent od ojca Billy'ego — z pustym miejscem tam, gdzie powinien być młotek. Oskarża Billy'ego, w panicznym pośpiechu piętrzac dowody. On zaprzecza, płacząc. W połowie zdania nadchodzi grzmot — ból ponad wszystkie inne, wszędzie naraz. Tętniak pęka. Jet dostaje drgawek, nieruchomieje. W ramionach Billy'ego szepcze, że to nie on. Wie to. Prosi go, żeby dostarczył jej pożegnalne listy. Umiera w objęciach jedynej osoby, która kiedykolwiek była jak dom.