Nawiedzając Adeline

Matka Addie zjawia się bez zapowiedzi — nigdy nie odwiedza bez ukrytego motywu. Przy akompaniamencie nadciągającej burzy Sarina wyjawia rewelację, którą przybyła wykorzystać jak broń: Gigi została zamordowana w Parsons Manor, w tej samej sypialni, która teraz należy do Addie. Sprawa nigdy nie została rozwiązana. Nana odmówiła opuszczenia domu, kurczowo trzymając się miejsca zbrodni niczym pokuty, a jej ojciec ostatecznie przepisał akt własności i wyprowadził się. Policja podejrzewała pradziadka Addie, Johna, ale brakowało dowodów. Myśli Addie pędzą ku dziennikom — ku wpisom, w których Gigi wyrażała narastający strach, i ostatnim słowom nabazgranym w pośpiechu: przyszedł po mnie. Jedna strona została wyrwana. Sarina odchodzi z nadzieją, że rewelacja wypędzi Addie. Zamiast tego Addie przysięga odnaleźć mordercę swojej prababki.

Addie zabiera do domu z nocnego klubu mężczyznę o imieniu Arch — czarującego nieznajomego o niebieskich oczach i niebezpiecznych krawędziach. Są w oranżerii, gdy gwałtowne walenie wstrząsa drzwiami frontowymi. Arch wybiega na zewnątrz z wyciągniętym pistoletem. Nie wraca. Jedyne, co pozostaje, to przesiąknięta krwią róża na progu. Szeryf Walters ostrzega Addie, że rodzina Archa — Talaverowie — to znani przestępcy, a zakrwawiona róża to sprawa osobista. Następnego ranka na werandzie pojawia się kartonowe pudełko zawierające dwie odcięte dłonie z tatuażem gwiazdy Archa i notatką ostrzegającą przed wzywaniem policji. Daya zakopuje pudełko. W ciągu kilku dni media donoszą, że cała rodzina Archa została zlikwidowana. Brak podejrzanych. Brak dowodów. Teraz ocalali współpracownicy rodziny przestępczej — na czele z mężczyzną o imieniu Max — zastanawiają się, czy Addie jest w to zamieszana.

Zanim Addie wkroczyła w jego życie, Zade już prowadził wojnę. Z jego perspektywy czytelnik obserwuje, jak infiltruje magazyn handlarzy ludźmi, gdzie pięćdziesiąt porwanych dziewcząt jest przykutych do łóżek metalowymi obręczami na szyjach. Zabija dwunastu uzbrojonych strażników w osiem minut, poruszając się w cieniach z precyzją i furią. Członkini jego zespołu Ruby wbiega, by zająć się ocalałymi, podczas gdy Zade odkowuje zaciętą piętnastolatkę o imieniu Sicily, uważając, by patrzeć jej w twarz i nie dopuścić krwi na jej stopy. Prowadzi całą organizację — hakerów, najemników, kryjówki w każdym stanie — poświęconą walce z handlem ludźmi. Sześć miesięcy temu wyciekło nagranie pokazujące senatorów odprawiających satanistyczne rytuały na dzieciach, i Zade przeniósł się do Seattle, by odnaleźć loch. Ta praca go prześladuje. Ale zaprzestanie oznacza, że dzieci giną na próżno.

Słyszy kroki nad sobą. Jej telefon wibruje: przyjdź mnie znaleźć. Wbrew wszelkim instynktom wspina się po schodach z nożem, sprawdza każdy pokój i otwiera drzwi sypialni, by zastać go stojącego na oświetlonym księżycem balkonie z ostrzem w dłoni. Odsuwa kaptur. Dwie różnokolorowe oczy wbijają się w jej — rozpoznaje go z księgarni. Jest przerażający i piękny. Napiera na nią i wyrywa jej nóż z ręki, chwytając za ostrze gołą dłonią, krew kapie na jej skórę. Proponuje grę: uciekaj i schowaj się, a jeśli wygra, odejdzie. Biegnie. Znajduje ją w kilka minut. Przyciśnięta do ściany korytarza, wbija zęby w jej szyję raz za razem, odciskając siniaki od ucha po ramię. Każdy ślad, mówi jej, oznacza, że jest jego.

W szklanej oranżerii pod baldachimem gwiazd Zade przyciska Addie do podłogi i rozbiera ją z rozmysłową cierpliwością. Wsadza w nią pistolet, podczas gdy ona drży, płacze i przeklina go — zmuszając ją do orgazmu na swojej broni, po czym oblizuje lufę do czysta. Nazywa ją swoją grzeczną dziewczynką, rzuca zmiętą różę na jej brzuch i wychodzi bez słowa. Addie szlocha samotnie na zimnej podłodze, wściekłość i upokorzenie płoną obok widma przyjemności, na którą nie wyraziła zgody. Przez następne trzy noce Zade stoi za jej oknem, paląc papierosa, podczas gdy ona wpatruje się w niego z fotela bujanego. To staje się ich rytuałem — cichą wojną prowadzoną przez szybę, żadne nie chce odwrócić wzroku pierwsze. Jej nienawiść do niego jest prawdziwa. Tak samo jak żar gromadzący się między jej udami.

Addie nie może przestać do niego pisać. Kiedy każe mu się odpierdolić, obiecuje, że jej łechtaczka skończy między jego zębami. I tak wysyła wiadomość. Włamuje się, gdy śpi, przywiązuje ją do wezgłowia, zakłeja usta taśmą i spełnia dokładnie to, co obiecał — zęby i język na przemian karzą i wielbią, aż ociera się o jego twarz wbrew sobie. Potem się całują, desperacko i pochłaniająco, zanim odrywa się od niej i odchodzi. Podczas późniejszego spotkania jest pijana i lekkomyślna, siedzi okrakiem na poduszce i prowokacyjnie jęczy. Chwyta ją za włosy i szepcze imię: Zade. W końcu wie, jak nazwać mężczyznę, który systematycznie rozmontowuje jej siłę woli. Każde spotkanie odciąga ją dalej od moralnego gruntu, na którym kiedyś stała.

Przyjmując pseudonim Zack Forthright, Zade infiltruje ekskluzywne kluby dla dżentelmenów, gdzie senatorowie popijają whisky, a odurzane kobiety obsługują ich jak automaty. Zaprzyjaźnia się z senatorem Markiem Seinburgiem przy pokerze — skórzastym, hałaśliwym mężczyzną, którego jowialna powierzchowność skrywa jego rolę w ujawnionych nagraniach pokazujących rytualne ofiary z dzieci. Misja Zade'a jest chirurgiczna: zlokalizować podziemny loch, w którym odbywają się rytuały, i zniszczyć wszystkich z nimi powiązanych. Utrzymuje wyrównaną grę przy stole, śmiejąc się z żartów Marka, obserwując, jak ten gasi cygara na pokrytym bliznami ramieniu kelnerki bez mrugnięcia okiem. Gdy nikt nie patrzy, Zade aranżuje ucieczkę kelnerki i wysyła ją do kryjówki. Tymczasem konfrontuje się też z Maxem — mężczyzną grożącym Addie — przykładając mu pistolet do skroni i wykorzystując jego porwanego ojca, by zapewnić Addie bezpieczeństwo.

Mark zaskakuje Addie w restauracji i przedstawia się, wcześniej ją sfotografowawszy. Zade interweniuje, przedstawiając Addie jako swoją dziewczynę, by ją chronić. Na wystawnym balu charytatywnym Marka porusza się po sali pełnej polityków i drapieżników, podczas gdy Zade pracuje pod swoim pseudonimem. Mark po pijaku zdradza kluczowe szczegóły: jego ojciec, detektyw Frank, wierzył, że John zabił Gigi; Ronaldo był porucznikiem mafii, który kiedyś uratował Johnowi życie, przekonując swojego szefa, by go zatrudnił zamiast zabijać za długi hazardowe. Mark wygaduje się też o tajnej organizacji zwanej Stowarzyszeniem, która kontroluje rytuały i przeniesie się, jeśli poczuje zagrożenie. W skradzionym momencie Zade przemyca Addie do prywatnego kina i doprowadza ją do orgazmu, podczas gdy wokół nich leci horror — strach i przyjemność splecione w jeden zapierający dech węzeł.

Na Satan's Affair — corocznym nawiedzonym karnawale — Addie biegnie przez domki dla lalek pełne krzyczących aktorów, podczas gdy Zade śledzi ją w tłumie, przechwytując próbę Marka porwania jej. Gdy czterech senatorów zbliża się do swojej ofiary, Zade i psychotyczna dziewczyna o imieniu Sibby ogłuszają ich w ścianach nawiedzonego domu. Później Zade łapie Addie w pułapkę w Domu Luster. Jego głos odbija się ze wszystkich stron, gdy biegnie. Łapie ją. Otoczeni nieskończonymi odbiciami, wyznaje, że kochanie jej jest jak bycie uwięzionym tutaj — jest wszędzie, dokąd spojrzy, i nigdy nie czuł się bardziej u siebie, będąc jednocześnie tak zagubionym. Kochają się po raz pierwszy, przyciśnięci do szkła, tysiąc wersji ich samych patrzy. Potem Zade i Sibby egzekwują wszystkich czterech senatorów.

Zade pojawia się na balkonie Addie, emanując czymś, czego nigdy u niego nie widziała: żałobą. Młoda dziewczynka zginęła podczas akcji ratunkowej — zastrzelona, zanim zdążył do niej dotrzeć. Siada na krawędzi jej łóżka ze spiętymi ramionami, a Addie owija się wokół niego. Mówi mu, że dziewczynka jest teraz bardziej spokojna, niż byłaby żywa — że śmierć nie była najgorszą rzeczą, jaka ją spotkała. Po raz pierwszy Addie prosi go, by ją pocałował. Całują się powoli, bez jego zwykłej dzikości, i zaprasza go, by został. Kładzie się na narzucie i rozmawiają do świtu. Wyznaje, że jego rodzice zginęli w wypadku samochodowym, gdy miał siedemnaście lat, że żadna trauma nie pchnęła go do tej pracy — po prostu ją wybrał. Addie to akceptuje. Akceptując jego, akceptuje coś w sobie samej.

Gdy morderstwa senatorów trafiają na pierwsze strony gazet, Addie wpada w panikę i próbuje zerwać więzi z Zadem, przekonana, że jego przemoc rodzi kolejnych wrogów. Przyciska ją do ściany i wyjawia prawdę: Stowarzyszenie już wcześniej oznaczyło ją do handlu ludźmi, zanim pojawił się w jej życiu — Mark próbował odebrać tę nagrodę na jarmarku. Ujawnia się jako Z, przywódca organizacji samozwańczych mścicieli, dla której nieświadomie pracuje Daya. Odwraca perspektywę: nie jest człowiekiem, który przyciągnął niebezpieczeństwo pod jej drzwi, lecz tym, który stoi między nią a otchłanią, o której istnieniu nigdy nie wiedziała. Mówi jej, że róże były dla jego matki — zawsze obcinała kolce, żeby się nie skaleczył jako chłopiec. Zaczyna uczyć Addie samoobrony. Ona zaczyna walczyć — przeciwko niemu i u jego boku.

Dowody zbiegają się jak dopływy w jedną rzekę. DNA na zakrwawionym Rolexie znalezionym na strychu pasuje do Gigi. Zarysowany numer seryjny zegarka prowadzi do Franka Seinburga — ojca Marka, najlepszego przyjaciela Johna, detektywa, który najusilniej próbował przypiąć morderstwo Johnowi. Analiza grafologiczna potwierdza, że Frank jest autorem listu miłosnego do Gigi, przesiąkniętego obsesyjną zazdrością i zawoalowaną groźbą. Druga analiza dopasowuje notatkę z wyznaniem znalezioną na strychu do pisma Nany — jako szesnastolatka została zmuszona do pomocy w zatuszowaniu morderstwa własnej matki. Siedemdziesięciopięcioletnia nierozwiązana sprawa trafia na czołówki wiadomości: Frank zamordował Gigi z nieodwzajemnionej miłości i terroryzował dziecko, by milczało. Później matka Addie po cichu przyznaje, że to ona wysłała tajemniczą kopertę ze zdjęciami, która zapoczątkowała śledztwo. Wiedziała o sekrecie Nany przez cały czas.

Zade schodzi do podziemnego lochu pod klubem dla dżentelmenów na swoją inicjację do Stowarzyszenia. Zakapturzone postacie skandują wokół kamiennego ołtarza, na którym leży przywiązana przerażona dziewczynka. Wręczają mu zakrzywione czarne ostrze. Zamiast wbić je w dziecko, zanurza je w gardle mężczyzny obok. Jego podstawieni agenci wkraczają do akcji. Jaskinia zamienia się w pole bitwy szat i strzałów. Wtedy loch wybucha. Całość była pułapką — Stowarzyszenie celowo ujawniło nagranie jako przynętę, wiedząc, że Z przyjdzie. Zade zostaje odrzucony na ołtarz, na wpół ogłuszony i krwawiący. Jego partner Jay pojawia się w opadającym pyle z prawdą: byli spodziewani. Zanim którykolwiek zdąży się ruszyć, lufa pistoletu dociska się do tyłu czaszki Zade'a. Ktoś za nim dokładnie wie, kogo złapał.

Późną nocą Addie otrzymuje gorączkowe wiadomości z numeru Dayi, błagające ją, by przyjechała. Jedzie w ciemność, dzwoniąc wielokrotnie bez odpowiedzi. Światła reflektorów zbliżają się za nią. Furgonetka uderza w jej samochód raz, drugi, trzeci — aż wpada do rowu i dachuje. Szkło eksploduje do środka. Wisi do góry nogami na pasie bezpieczeństwa, połamana i krwawiąca. Mężczyzna zagląda przez rozbite okno i potwierdza, że żyje. Jego towarzysz nakazuje ekstrakcję — jest warta pieniędzy. Wspominają Maxa. Addie zostaje wyciągnięta z wraku po odłamkach szkła i poszarpanym metalu, mówią jej, że gdy się wyleczy, osiągnie wysoką cenę. Krzywy uśmiech. Potem ciemność. Książka kończy się podwójnym cliffhangerem: Zade z pistoletem przy głowie pod ziemią i Addie nieprzytomna w rękach handlarzy ludźmi.