The Score

Ich potajemny romans zaczyna się od zasad: na wyłączność, dyskretnie, nikt się nie dowiaduje. Seks jest fantastyczny, ale utrzymywanie tajemnicy generuje pole minowe rodem ze slapstickowej komedii. Hannah puka do drzwi sypialni Allie, gdy Dean klęczy między jej nogami; Allie z trudem wydusza z siebie, że się masturbuje, a Hannah wycofuje się zawstydzona. Co gorsza, współlokator Deana, Logan, wpada do łazienki i zastaje Deana w kąpieli z bąbelkami, a na brzegu wanny stoi różowy wibrator Allie — o imieniu Winston. Allie zdążyła schować się za drzwiami. Logan ucieka, odtąd przekonany, że jego współlokator używa gadżetów podczas solowych sesji. Garrett podkłada Deanowi lubrykant pod poduszkę z pomocną notatką. Logan kupuje różową lemoniadę i posyła wymowne gesty z uniesionym kciukiem. Dean znosi to dokuczanie w milczeniu, żeby chronić sekret Allie.

Hannah od niechcenia wspomina, że jakaś dziewczyna próbuje obściskiwać Deana przy barze. Allie zamienia się w broń: smoky eyes, biustonosz push-up, królewsko niebieska bandażowa sukienka, trzynastocentymetrowe szpilki. Pojawia się w Malone's i wszystkie głowy się odwracają. Dean jest wyraźnie wytrącony z równowagi. W zaułku za barem przypiera ją do ceglanej ściany i żąda wyjaśnień. Przyznaje, że była zazdrosna; on przyznaje, że dziewczyna go pocałowała, ale ją odepchnął. Jego dłoń wsuwa się pod jej sukienkę. Kłótnia rozpływa się w gorączkowym seksie na stojąco obok śmietnika — oboje doskonale świadomi, że w każdej chwili ktoś może przejść obok. Kiedy jest po wszystkim, bez tchu i drżąca, Allie przyznaje, że to jeszcze nie koniec. Ich romans przerósł każdą granicę, którą sobie wyznaczyli.

Sean zaskakuje Allie w Coffee Hut dwoma biletami lotniczymi do Los Angeles — jego wielki gest, propozycja przeprowadzki, żeby mogła realizować się w aktorstwie. Allie odsuwa je po stole z powrotem w jego stronę. Nie chce przeprowadzać się z nim do LA. Nie chce go już w ogóle. Kiedy pisze do Deana o spotkaniu, ten milknie na ponad dwadzieścia cztery godziny, przekonany, że wróciła do Seana. Podczas wieczornego meczu hokejowego tłumiony gniew Deana wybucha ciosem pięścią, za który zostaje usunięty z gry. Allie odnajduje go w pustej szatni, zapewnia, że odmówiła Seanowi, i godzą się. Dean proponuje, żeby pojechali razem do Nowego Jorku na Święto Dziękczynienia — on zatrzyma się w rodzinnym penthousie na Manhattanie, a ona odwiedzi ojca na Brooklynie. Allie się zgadza.

Gdzieś na I-90, między kłótniami o radio samochodowe a debatą, czy robaki pasują do kubków czy dywaników, Dean opowiada Allie o Mirandzie O'Shea. Była córką jego szkolnego trenera — zabawna, twardo stąpająca po ziemi, niepodobna do bogatych dziewczyn z jego prywatnej szkoły. Spotykali się przez rok z umową, że rozstaną się przed studiami. Miranda zmieniła zdanie, stała się zaborcza, zaczęła mówić o zaręczynach. Na imprezie, pijany i siedemnastoletni, Dean przespał się z nią — nie wiedząc, że tak naprawdę była dziewicą. Niedługo potem z nią zerwał. Depresja Mirandy, którą dotąd ukrywała, powróciła z gwałtowną siłą: groźby samobójstwa, publiczne sceny. Jej ojciec zabrał ją ze szkoły i uderzył Deana na parkingu. To wyznanie obnażyło Deana do cna. Allie w końcu rozumie, dlaczego przed każdym zbliżeniem jasno określa swoje intencje i dlaczego O'Shea chce go zniszczyć.

Dean zjawia się w brooklyńskiej kamienicy odziany w Toma Forda i Armaniego. Ojciec Allie, Joe — emerytowany skaut hokejowy zmagający się ze stwardnieniem rozsianym — wita go w dresowych spodniach i z ponurą miną. Joe nazywa go „pieknisiem" i na każdy szczegół uprzywilejowanego życiorysu Deana reaguje suchym, miażdżącym „a jakże". Po kolacji, gdy Allie sprząta rozbity półmisek z indykiem — trzęsące się ręce Joe'ego go zdradziły — starszy mężczyzna na osobności wygłasza swoją prawdziwą ocenę. Mówi Deanowi, że tacy jak on nie wiedzą nic o prawdziwych trudnościach, że rzucają pieniędzmi w problemy, aż te znikną. Upiera się, że Dean rozsypałby się, gdyby życie pokazało brzydką twarz, i że nie ufa mu na tyle, by powierzyć mu swoją córkę. Dean przyjmuje cios w milczeniu, niosąc słowa Joe'ego jak kamień zaklinowany pod żebrami.

Siostra Deana, Summer — dwudziestoletnia i pozbawiona zahamowań — zjawia się bez zapowiedzi na weekendową wizytę. Z Allie nawiązują natychmiastową więź dzięki wspólnej miłości do dręczenia Deana. Kilka dni później Allie jest pewnego wieczoru sama w domu, gdy słyszy kroki przy drzwiach wejściowych. Przekonana, że to włamywacz, ciska miską zupy pomidorowej i trafia postać przyciskiem do papieru z Waynem Gretzkym. Dean ląduje na podłodze. Wzywana jest policja. Funkcjonariusze kończą, pytając o szanse Briar w play-offach. W chaosie, który po tym następuje, tłumacząc Allie, dlaczego powinna mu wybaczyć napaść, Dean wyrzuca z siebie, że ma szczęście, że ją kocha. Oboje zastygają. Nie planował tego powiedzieć. Powiedział mimo to. Allie odpowiada tym samym i te słowa otwierają coś, czego żadne z nich nie jest już w stanie zamknąć.

Dean wchodzi do kuchni i zastaje współlokatorów siedzących wokół stołu w przytłaczającej ciszy. Logan ma łzy w oczach. Garrett przekazuje wiadomość głosem tak ponurym, że nie brzmi jak jego własny. Beau Maxwell nie żyje. Jego ojciec skręcił, żeby ominąć jelenia na oblodzonej autostradzie w Wisconsin. Samochód dachował dwa razy i uderzył w drzewo. Kark Beau złamał się przy zderzeniu. Jego ojciec wyszedł z wypadku bez jednego zadrapania. Dean chwyta butelkę Jacka Daniel'sa i wycofuje się na górę. Gwiazda futbolu, która żartowała o Zmierzchu, która pytała o trójkąty o północy, która dzwoniła do Deana, żeby sprawdzić, jak się trzyma po każdej przegranej — odeszła w wieku dwudziestu trzech lat. Dean pije, aż świat robi się szary, i nie zamierza pozwolić, żeby znów nabrał ostrości.

Przez trzy tygodnie wieczorny rytuał Deana to piwo, trawa albo jedno i drugie, aż do utraty przytomności. Nie pojawia się na nabożeństwie żałobnym za Beau. Porzuca Hurricanes bez słowa wyjaśnienia. Dziesięcioletnia Dakota, dziewczynka, którą uczył jeździć na łyżwach, siedzi na trybunach i płacze, przekonana, że Dean ją nienawidzi, bo odrzuciła chłopięce łyżwy, które dla niej znalazł. Allie próbuje utrzymać wszystko w całości — odwiedza trenera Ellisa, żeby ocalić pozycję Deana jako trenera, siedzi z Dakotą i zapewnia ją, że Dean po prostu cierpi, ciągnie się na własne próby, nie śpiąc całymi nocami. Wlewa całą swoją energię w podtrzymywanie mężczyzny, który nie chce jej do siebie dopuścić. Chłopak, który kazał jej żyć Życiem Deana, sam całkowicie zapomniał o własnej filozofii.

Sztuka Allie, *Wdowa*, otwiera się przed pełną po brzegi widownią i kończy owacją na stojąco. Ze sceny przebiega wzrokiem po drugim rzędzie: Hannah, Garrett, Megan, Logan — wszyscy stoją, klaszczą. Miejsce Deana jest puste. Jedzie do domu i zastaje go na MDMA, w otoczeniu futbolistów. Jej wybuch jest wulkaniczny. Krzyczy, że patrzyła, jak jej matka umiera na raka, i się nie rozpadła, że przez ostatni miesiąc sprzątała po nim bałagan, podczas gdy on zapijał i zaćpywał swój żal. Wychodzi. Dwa dni później Garrett podbija Deanowi oko. Drużyna zarządza test narkotykowy — MDMA pojawia się w jego krwi. Dean przyznaje się trenerowi Jensenowi, zanim wyniki oficjalnie wrócą. Zostaje zawieszony w drużynie. Jego ostatni sezon kończy się nie ostatnim meczem, lecz wstydem.

Trzeźwy i wydrążony w środku, Dean przegląda odręcznie spisaną listę. Zdobywa przebaczenie Hannah, wyrażając słowami wszystko, co kocha w Allie. Wraca do Hurricanes i siedzi z Dakotą, dopóki ta nie przestaje płakać i nie klepie go po ramieniu, każąc mu przestać zachowywać się jak baba. Dzwoni do Joanny Maxwell i rozmawiają o Beau przez godzinę. Wybiera numer Mirandy O'Shea po raz pierwszy od czterech lat — ta przyznaje, że uwiodła go, gdy był pijany, i pozwoliła ojcu uwierzyć w najgorsze. Oboje znajdują ukojenie. W Coffee Hut Allie mu wybacza, ale mówi, że potrzebuje czegoś, czego nigdy nie miała: czasu dla siebie. Od piętnastego roku życia była w jednym związku za drugim. Dean zgadza się czekać. W czasie rozłąki rozmawia z trenerem Ellisem o swojej przyszłości, odbywa rozmowę kwalifikacyjną w prywatnej szkole na Manhattanie i postanawia zostać nauczycielem zamiast prawnikiem.

Kiedy ojciec Allie skręca nadgarstek podczas upadku, dzwoni ona do Deana — który jest już w Nowym Jorku — żeby go odwiedził. Dean spędza noc na Brooklynie, oglądając futbol i jedząc pizzę z człowiekiem, który kiedyś nazwał go bezużytecznym. W dziecięcym pokoju Allie w końcu rozpoznaje jej tajemniczy zapach: truskawki i róże — perfumy na zamówienie, które umierająca matka kazała dla niej przygotować na dwunaste urodziny. Joe opowiada mu tę historię, po czym cicho przyznaje, że Dean nie jest taki zły. Po powrocie do Briar Dean wręcza Allie bilety lotnicze — nie dla siebie, lecz dla jej ojca, żeby mógł do niej dołączyć w LA, jeśli przyjmie pilotażowy odcinek Foxa. Ale Allie już podjęła decyzję: odrzuca sitcom, żeby zagrać w dramatycznym serialu kablowym Bretta Cavanaugha, kręconym w Nowym Jorku. Dean został zatrudniony w prywatnej szkole na Manhattanie. Obie kariery, oba serca — skierowane ku tej samej linii horyzontu.