Błąd

Piper, jedna z fanek hokeja, rozgoryczona kolejnymi odrzuceniami ze strony Logana, rozpoczyna na Twitterze bezwzględną kampanię wyśmiewającą Grace jako żałosną kłamczuchę, która wymyśliła sobie romans z gwiazdą hokeja. Hashtag rozchodzi się po całym kampusie. Grace walczy ze łzami podczas kolacji, gdy koleżanki i koledzy uśmiechają się z politowaniem. Wysyła Loganowi SMS-a ze swoją lokalizacją — a kilka minut później on wkracza do Carver Hall i całuje ją w usta, z językiem, na oczach wszystkich. Uśmieszki milkną. Wyprowadza ją stamtąd, wiezie do Munsen i namawia, żeby wspięła się z nim na wieżę ciśnień, mimo jej paraliżującego lęku wysokości. Siedząc na platformie z jego ramieniem wokół niej, wymieniają się wspomnieniami z dzieciństwa — jego zamarznięty staw, który wydawał mu się oceanem, jej rozmowy w altance z samotnymi emerytami — i więź między nimi przesuwa się od fizycznego pociągu ku czemuś znacznie bardziej niebezpiecznemu.

Grace pisze do Logana, żeby przyszedł, zdecydowana stracić dziewictwo. Stosując się do rad Ramony o pewności siebie, zaskakuje go w drzwiach pocałunkiem, rozbiera, opada na kolana. Logan przyszedł z zamiarem zakończenia tego, co między nimi — wiedząc, że wykorzystuje ją jako odskocznię od swoich uczuć do Hannah — ale jej agresywne uwodzenie wytrąca go z wszelkich racjonalnych myśli. Kiedy oboje są nadzy i sekundy dzielą ich od seksu, Grace cicho mówi mu, że nigdy wcześniej tego nie robiła. To wyznanie coś w nim łamie. Zrywa się z łóżka, wyrzucając z siebie, że nie może tego zrobić — próbował zapomnieć o kimś innym, ona zasługuje na coś lepszego na swój pierwszy raz. Twarz Grace wykrzywia się z upokorzenia. Każe mu wyjść. Drzwi trzaskają za nim, a wraz z nimi rozpada się wszystko, co zbudowali.

Po powrocie do domu Hannah przyłapuje Logana w kuchni i pyta go wprost: czy żywi do niej uczucia? Przyznaje się. Ale Hannah metodycznie przeprowadza go przez jego własne fantazje — żadna z nich nie jest seksualna. Nie marzy o jej ciele; marzy o tym, co łączy ją z Garrettem. Wieczory filmowe, koszulki, ktoś, kto zostaje. Zauroczenie Logana rozpada się w przebłysku jasności: pragnął związku, nie dziewczyny. Gorączkowo próbuje zadzwonić do Grace, ale ona nie odbiera. Wtedy Ramona — najlepsza przyjaciółka Grace — pisze do Logana o północy, oferując pocieszenie, z mrugającą buźką w komplecie. Przekazuje wiadomość Grace. Ta czyta ją i drętwieje. W ciągu kilku dni wyprowadza się z akademika, kończy przyjaźń z Ramoną i rezerwuje wcześniejszy lot do matki w Paryżu.

Grace spędza lato w Paryżu, gdzie jej matka aranżuje metamorfozę — mysie brązowe włosy stają się blond, a ostrożny temperament zamienia się w śmiałość. Tymczasem Logan odbywa coroczną służbę w rodzinnym warsztacie samochodowym w Munsen. Lata temu zawarł układ z bratem Jeffem: Jeff prowadzi warsztat, dopóki Logan nie skończy studiów, a potem się zamieniają — Logan przejmuje interes na stałe. Żadnego NHL, żadnej wolności. Jego ojciec alkoholik zatacza się po warsztacie przez cały dzień pracy, bełkocząc obelgi. Kiedy Garrett go odwiedza i w końcu poznaje prawdę, daje mu brutalną radę: przestań się użalać i wykorzystaj ostatni rok studiów jak najlepiej. Napraw sprawy z Grace. W sierpniu Logan dostrzega ją w parku w Hastings — blondynkę, pewną siebie. Przeprasza. Zaprasza na randkę. Odmawia — ale jej precyzyjne sformułowanie, nie teraz, wystarcza, by odbudować jego nadzieję z niczego.

Drugi rok studiów daje Grace nowy początek — ekscentryczną współlokatorkę o imieniu Daisy, pracę producentki w campusowej rozgłośni radiowej i randkę z Morrisem, czarującym szefem stacji. Na imprezie bractwa Sigma Logan przyłapuje Grace na piętrze i całuje ją z całą tęsknotą skumulowaną przez wiele miesięcy. Morris przyłapuje ich na tym. Zamiast rywalizować, Logan następnego dnia odwiedza Morrisa w akademiku, żeby przeprosić i otwarcie zadeklarować swoje zamiary. Obaj odkrywają wspólną obsesję na punkcie niszowej mafijnej gry wideo, grają do czwartej nad ranem i nadają sobie nazwę syndykatu przestępczego Lorris. Morris dobrowolnie ustępuje pola, mówiąc Grace, że Logan to porządny facet, który zasługuje na drugą szansę. Grace jest wściekła — i niechętnie pod wrażeniem. Wręcza Loganowi listę sześciu absurdalnych romantycznych gestów, które musi wykonać, zanim zgodzi się choćby na jedną randkę.

Lista ma go odstraszyć. Nie odstrasza. Logan pisze okropny wiersz miłosny, porównując usta Grace do wiśniowoczerwonego Cutlassa — jego współlokatorzy niemal padają ze śmiechu. Tworzy kolaż ukazujący cechy jej osobowości. Barwi białe róże na niebiesko barwnikiem spożywczym. Z pomocą Hannah składa dziesiątki origami w kształcie serc. Odkrywa czerwoną aksamitną szezlong w magazynie rekwizytów wydziału teatralnego, rozbiera się do bokserek i każe Garrettowi sfotografować się w pozie boudoir. Do ostatniego zadania — poparcia celebryty — wykorzystuje znajomości Garretta w NHL i zdobywa nagranie od wschodzącej gwiazdy Bruins, Shane'a Lukova, który mówi Grace przed kamerą, żeby dała temu gościowi szansę. Grace ogląda film z Daisy i wie, że została podbita. Pyta, o której po nią jutro przyjdzie.

Logan zabiera Grace do Ferro's, najwytworniejszej włoskiej restauracji w Hastings, ubrany w garnitur, który opinał się na jego ramionach, jakby został uszyty na miarę uwodzenia. Wsuwa się do boksu obok niej zamiast naprzeciwko — przyciskając udo do jej uda w geście tak intymnym, że zapiera jej dech. Rozmawiają przez dwie nieprzerwane godziny bez jednej niezręcznej pauzy. Grace zrzuca bombę: nie jest fanką hokeja. Pochodzi z futbolowej rodziny — jej dziadek grał w Bears. Logan żartobliwie grozi odwołaniem ślubu, a ona ripostuje, że mogliby być domem Pats-Bruins. Całuje ją do utraty zmysłów na progu jej drzwi. Ocenia jego występ, odejmując punkt za nadmiar rozmów o hokeju. Prosi o drugą randkę i po raz pierwszy jej odpowiedź jest natychmiastowa: absolutnie tak.

Gdy współlokatorzy wyjeżdżają na weekend, Logan zaprasza Grace, żeby u niego została. Mówi mu, żeby nie wyrzucał prezerwatyw — to najwyraźniejsze zielone światło, jakie kiedykolwiek mu dała. Logan już odrzucił propozycję trenera Jensena, by trenować z Providence Bruins, farmą jego ukochanej drużyny z dzieciństwa, ze względu na umowę z Jeffem. Ale Grace jest jedyną ofiarą, na którą nie zamierza się zgodzić. W piątkowy wieczór kochają się po raz pierwszy. Mówi mu, żeby pominął powolną grę wstępną i po prostu to zrobił — jak zrywanie plastra. Spędzają trzy dni w łóżku — kochając się, oglądając filmy, jedząc brunch z Garrettem i Hannah. Logan wyznaje, że nie spał z nikim od sześciu miesięcy — od dnia, kiedy ją poznał. Leżąc obok niej w niedzielny poranek, Logan dochodzi do wniosku, który go przeraża: zakochuje się.

Jeff dzwoni w trakcie sesji nauki — ich ojciec zemdlał. Logan jedzie do Munsen i znajduje Warda twarzą w dół na dywanie, z policzkiem w kałuży wymiocin, spodniami przesiąkniętymi moczem i butelką bourbona tuloną do piersi jak niemowlę. Logan rozbiera go, myje pod prysznicem, ubiera, kładzie do łóżka — podczas gdy ojciec, zdezorientowany i bełkoczący, błaga go, żeby nie mówił żonie, która odeszła ponad dekadę temu. Ręce Logana nie przestają się trząść. Płuca nie chcą się napełnić. To jest jego przyszłość: sprzątanie bałaganu, odwoływanie planów, duszenie krzyku narastającego w piersi. Przyjeżdża trzy godziny spóźniony na kolację do ojca Grace, a kiedy jej tata nazywa go synu w drzwiach, Logan załamuje się i szlocha w jego ramionach.

Następnego dnia Grace przyjeżdża do domu Logana. Jest wycofany, rzutuje na nią swoje najczarniejsze lęki — w końcu zrozumie, że zasługuje na kogoś lepszego, i odejdzie, gdy jego życie w Munsen stanie się nie do zniesienia. Grace jest wściekła. Nie z powodu jego strachu, ale z powodu jego pewności, że go porzuci. Wybiega jak burza, ale nie wcześniej, niż rzuci słowa, które uderzają jak granat: kocha go, głupi idioto. Pozwala jej odejść. Potem dociera do niego ciężar tego, co powiedziała. Kilka dni później Logan dzwoni do studenckiego radia, które Grace produkuje, i przy całym słuchającym Briar oświadcza, że jest zakochany w Grace Elizabeth Ivers. Pojawia się osobiście w studiu. Rzuca mu się w ramiona. Obiecuje jej, że to na długo — i wspomina, niemal od niechcenia, że pewnego dnia zamierza się z nią ożenić.

Jeff wzywa Logana do domu na rodzinne spotkanie — ich ojciec ma coś do powiedzenia. Logan jedzie do Munsen, a Grace czeka w pickupie. W kuchni Ward siada naprzeciwko obu synów i składa oświadczenie: zapisuje się na sześciomiesięczny program odwykowy. Miejsce zwolniło się tego samego dnia, kiedy zadzwonił. Złoży wniosek o rentę inwalidzką i zrestrukturyzuje firmę, żeby żaden z synów nie był do niej przykuty. Katalizatorem był trener Jensen, który przyjechał do Munsen i porozmawiał z Wardem o tym, czym jego syn poświęca swoje życie. Ward mówi im, że jego dzieci nie powinny rezygnować ze swojego życia dla niego. Logan wychodzi z tego domu po raz pierwszy od szesnastego roku życia bez ciężaru wyroku na barkach. Ostatnie słowa ojca na pożegnanie: nie zepsuj tego przesłuchania.