Długa gra

Shane ćwiczył w tajemnicy od miesięcy. Podczas meczu z Bostonem transmitowanego na żywo w ogólnokrajowej telewizji wykonuje firmowy zwód Ilyi — fałszywy bekhend, błyskawiczny forhend — i mruga prosto w kamerę. Ilya, oglądający mecz z kanapy rodziców Shane'a w Ottawie, zrywa się z poduszek w oburzeniu i podziwie. Dzwoni do Shane'a po meczu, wściekły i podniecony, i wpadają w rywalizacyjną, sprośną sesję seksu przez telefon, podczas której Shane na rozkaz zakłada okulary, a Ilya dochodzi tak mocno, że udaje mu się szczytować po raz drugi. To zabawne i boleśnie intymne — sposób, w jaki zamieniają odległość w elektryczność. Ale kiedy rozmowa się kończy, Ilya znów jest sam, a mieszkanie wydaje się ogromne. Dziesięć dni do ich spotkania. Ta liczba brzmi jak wyrok więzienia.

Na Halloween Ilya urządza wystawne przyjęcie dla kolegów z drużyny — dekoracje, kostiumy, zatłoczony parkiet. Sam jest przebrany za gladiatora — napierśnik i odsłonięte ramiona. Ale w połowie imprezy wymyka się na górę do sypialni, przytłoczony samotnością. Wszyscy na dole tańczą z kimś w parze. Ilya jest jedynym, który jest sam. Po północy, gdy goście już się rozeszli, w jego drzwiach pojawia się Shane, który impulsywnie przyjechał z Montrealu. Seks jest desperacki i oczyszczający — Shane przyjechał już z założonym plugiem, nie chcąc zmarnować ani sekundy. Ale następnego ranka, gdy Shane odjeżdża, Ilya osuwa się po drzwiach wejściowych i szlocha, aż nie jest w stanie ustać na nogach. Kiedy łzy w końcu przestają płynąć, przyznaje się do tego, przed czym bronił się od miesięcy: potrzebuje profesjonalnej pomocy.

Ilja znajduje dr Galinę Mołczalinę, jedyną rosyjskojęzyczną psycholożkę w Ottawie. Podczas pierwszej sesji mówi przez czterdzieści minut bez przerwy o swojej matce — o jej skrywanej depresji, o jej śmierci, gdy miał dwanaście lat, o chłodnym upieraniu się ojca, że to było przypadkowe przedawkowanie. Opisuje, jak znalazł jej ciało, jej dłoń zwisającą z krawędzi łóżka. Łzy płyną, a on nawet tego nie zauważa, dopóki Galina nie podaje mu chusteczek. Podczas kolejnych sesji ujawnia swoją biseksualność, swój tajny związek z Shane'em i przerażającą myśl, że być może podąża tą samą drogą co matka. Nie mówi Shane'owi o terapii. Ulga, jaką daje mówienie w ojczystym języku o najczarniejszych myślach, jest ogromna, ale równie ogromne jest poczucie winy z powodu kolejnego sekretu skrywanego przed najbliższą mu osobą.

Komisarz NHL wzywa Shane'a do swojego biura na Manhattanie i przekazuje mu wiadomość owiniętą w komplementy. Chwali działalność charytatywną Shane'a, po czym zmienia ton: dotarły do niego plotki o orientacji Shane'a i byłby wdzięczny, gdyby pozostały plotkami. Powołuje się na ligowe inicjatywy Pride jako dowód inkluzywności, ale jego prawdziwy przekaz jest jednoznaczny — aktywizm to niepotrzebne zamieszanie, a jedna otwarcie gejowska gwiazda w zupełności wystarczy. Shane wychodzi z poczuciem, że właśnie otrzymał ostrzeżenie przebrane za uścisk dłoni. Kiedy mówi o tym Ilyi, Ilya wpada w furię — nie tylko z powodu Crowella, ale z powodu tego, jak Shane wydaje się pogodzony z przyjęciem kagańca. Komisarz wyznaczył granicę i obaj mężczyźni wiedzą teraz dokładnie, jakie stanowisko wobec ich istnienia zajmuje najpotężniejsza osoba w ich sporcie.

Toronto wymienia Troya Barretta do Ottawy po tym, jak Troy publicznie skonfrontował się z byłym kolegą z drużyny oskarżonym o napaść seksualną. Ilya początkowo nie przepada za Troyem, ale zbliża się do niego dzięki wspólnym ranom — trudni ojcowie, skrywane tożsamości. Podczas nocnego spaceru po wspólnej wizycie w gejowskim barze Troy wyznaje Ilyi, że jest gejem, a Ilya, wyzwolony okazanym mu zaufaniem, zdradza, że jest biseksualny. Kiedy Ilya mówi o tym Shane'owi, rozmowa skwasza się. Shane jest zazdrosny i lekceważący, a Ilya wybucha: Shane ma rodziców, Haydena i innych, którzy znają ich sekret, podczas gdy Ilya nie ma prawie nikogo. Strukturalna nierównowaga ich ukrytego życia — Shane'a otoczonego wsparciem bliskich, Ilyi drążonego przez samotność — staje się niemożliwa do dalszego ignorowania przez żadnego z nich.

W drugi dzień świąt Ilya prosi Shane'a, żeby poszedł z nim na imprezę u kolegi z drużyny. Shane odmawia — zbyt ryzykowne, zbyt dziwne. Odmowa rozpala coś, co tliło się od miesięcy. Kłócą się z narastającą furią: Ilya oskarża Shane'a, że bardziej zależy mu na opinii innych niż na nim; Shane żąda odpowiedzi, czy Ilya wybrałby jego ponad hokej. Ilya przypiera Shane'a do ściany, drżąc ze złości, i mówi cicho, że już dokonał tego wyboru — lata temu, kiedy odszedł z Bostonu do Ottawy, żeby być bliżej Shane'a. Każe Shane'owi wyjść. Shane jedzie do domu jak w transie, dzwoni do matki we łzach i przegląda Instagram Ilyi, odkrywając, że to zakodowany list miłosny do ich związku. Każdy post, od lat.

W styczniu czarterowy samolot Ottawy doznaje awarii silnika i zapala się w trakcie lotu. Gdy kabinę wypełniają krzyki, Ilya otwiera Instagram i zaczyna pisać wiadomości do Shane'a, który jest w trakcie meczu i jest nieosiągalny. Pisze, że Shane jest najlepszą rzeczą w jego życiu. Że go kocha, może od samego pierwszego spotkania. Że cokolwiek się stanie, jego dusza zostanie z Shane'em. Przyciska krzyżyk matki do piersi i modli się o więcej czasu. Samolot wykonuje przerażające lądowanie awaryjne — wszyscy przeżywają. Shane czyta wiadomości później i załamuje się w swoim pokoju hotelowym, wstrząśnięty tym, jak blisko był utraty wszystkiego, nawet nie zdążywszy tego nazwać swoim. Ukrywanie się kosztowało ich zbyt wiele. Nie mogą sobie pozwolić na marnowanie ani chwili więcej.

Shane wypełnia salon Ilyi świecami na baterie — dziesiątkami, na każdej powierzchni — i klęka na jedno kolano. Mówi Ilyi, że skończył z czekaniem, z ukrywaniem się, z wybieraniem bezpieczeństwa zamiast miłości. Prosi Ilyę Grigorjewicza Rozanowa, żeby za niego wyszedł. Ilya, oniemiały wystarczająco długo, by Shane'a przerazić, mówi tak. Pierścionek nie do końca pasuje na palec, więc Ilya nawleka go na złoty łańcuszek na szyi, gdzie spoczywa obok krzyżyka matki. Umawiają się, że ujawnią się publicznie i pobiorą następnego lata — nie za dziesięć lat, kiedy przejdą na emeryturę, ale teraz. Kochają się na dywanie w salonie w blasku sztucznych świec, z czołami przyciśniętymi do siebie, i po raz pierwszy od jedenastu lat ich przyszłość wydaje się czymś, ku czemu biegną.

W lutym Troy Barrett publicznie ujawnia się jako gej przed meczem Pride Night Ottawy przeciwko swojej byłej drużynie. Arena nagradza go długą owacją na stojąco. Ilya kibicuje z autentyczną dumą — pomógł Troyowi znaleźć tę odwagę, patrzył, jak zakochuje się w Harrisie, menedżerze mediów społecznościowych Ottawy, i wspierał go na każdym kroku. Ale w głębi duszy Ilya pogrąża się w zazdrości. Troy może pocałować swojego chłopaka w szatni. Troy może przestać kłamać. Ilya jedzie tej nocy do domu Shane'a, potrzebując być przytulonym bardziej niż wyjaśniania dlaczego. Jego terapeuta później zauważa, że radość i zazdrość nie są ze sobą sprzeczne — to dwa oblicza tego samego pragnienia. Szafa nie stała się mniejsza; po prostu teraz tak się wydaje.

Hayden Pike, najlepszy przyjaciel Shane'a, pełen dobrych intencji, nagrywa krótkie życzenia urodzinowe dla fana na płatnej platformie wideo o nazwie FanMail. Filmuje je w swoim pokoju z trofeami, w którym wisi duże lustro odbijające boczne okno. W tym lustrze, idealnie wykadrowane, Shane i Ilya namiętnie się całują na podwórku — zupełnie tego nieświadomi. Fan wrzuca filmik na Twittera. W ciągu kilku godzin jest już wszędzie. Jedenaście lat starannie skrywanej tajemnicy, zniweczone przez życzenia urodzinowe za sto dolarów dla kogoś o imieniu Brad. Shane wpada w spiralę paniki; Ilya śmieje się, aż traci oddech. Dzwonią do swojego agenta, który zaczyna przygotowywać oświadczenie. Obaj zawodnicy zostają odsunięci od gry na polecenie komisarza Crowella. Shane staje przed wrogą szatnią w Montrealu, gdzie tylko Hayden staje w jego obronie. Milczenie kolegów z drużyny rani bardziej niż ich gniew.

Crowell przylatuje do Montrealu z przygotowanym oświadczeniem, w którym pocałunek przedstawiony jest jako żart kosztem Haydena. To czyste wyjście z sytuacji — większość fanów chciałaby w to uwierzyć. Shane uważnie czyta oświadczenie, po czym patrzy Crowellowi prosto w oczy i mówi, że to nieprawda. Są razem. Tego lata biorą ślub. Crowell grozi, że ich kariery są skończone. Shane wstaje, mówi, że wybiera Ilyę, i wychodzi — po tym jak potajemnie nagrał całe spotkanie na telefonie. W windzie Ilya przypiera Shane'a do lustrzanej ściany i całuje go z całych sił. Publikują własne oświadczenie na Instagramie — cztery zdjęcia i starannie sformułowany tekst od ich agenta. Reakcje nie są wyłącznie pozytywne, ale Shane i Ilya idą ulicą Montrealu, trzymając się za ręce z wysoko podniesionymi głowami, i nie oglądają się za siebie.

W playoffach Montreal trafia na Ottawę w pierwszej rundzie, a seria dochodzi do siódmego meczu w Montrealu. W dogrywce Shane goni Ilyę podczas kontrataku, ale potyka się i upada. Ilya wpycha krążek do bramki i Ottawa eliminuje obrońców tytułu. Niektórzy koledzy z Montrealu i komentatorzy medialni oskarżają Shane'a o celowy upadek, by podarować zwycięstwo swojemu narzeczonemu. Podejrzenia ranią bardziej niż sama porażka — ci ludzie patrzyli, jak Shane prowadził ich do trzech mistrzostw. Postanawia, że skończył z Montrealem, i gdy otwiera się rynek wolnych agentów, podpisuje kontrakt z Ottawą. W lipcu biorą ślub na swoim podwórku, otoczeni kolegami z drużyny, rodziną i każdą osobą, która strzegła ich tajemnicy lub przyjęła ich prawdę. Długa gra wreszcie dobiegła końca.