Brama Dzikich Bogów

Carl i Katia konstruują Królewski Rydwan — gąsienicowy, składany pojazd pustynny zmontowany z odzyskanych części — a Carl buduje pociski kierowane przy swoim saperskim stole, wykorzystując odtworzony z inżynierii wstecznej paliwo rakietowe z wielbłądzich rakiet. Testują trzy pociski na Ruckusie, potężnym cyborgim jastrzębiu, bossie dzielnicy, który terroryzuje lądowy kwadrant dwudziestopięciostopową obrotową piłą tarczową. Pociski odrywają ptakowi skrzydło i posyłają go w dół. Zabierają piłę tarczową do późniejszego wykorzystania. Powiadomienie ogłasza, że Chris Andrews — cichy były sojusznik, którego Carl nie widział od trzeciego piętra — samodzielnie wyzwolił wodny kwadrant, szturmując okręt podwodny. Ale pompy okrętu zaczynają zalewać nekropolię poniżej. Carl zdaje sobie sprawę, że to zmienia wszystko. Grobowiec wypełnia się wodą.

Mając zaledwie kilka godzin do bombardowania, Carl przeprowadza swój najśmielszy przekręt. Donut wskrzesza okaleczone zwłoki Wynne'a za pomocą zaklęcia Drugiej Szansy, podczas gdy Katia jednocześnie zmienia kształt, przybierając postać ciała gnoma, krzesła pod nim i eskortowego dromedarianina — potrójne zadanie w jednej ciągłej masie. Przekonują gnomiego ambasadora, że Wynne potrzebuje leczenia na pokładzie Pustkowi. Gdy dyplomatyczny balon unosi ich w górę, łucznicy Langleya wystrzeliwują kierowane pociski w samoloty eskortowe. Carl odpala rakiety w bomby paliwowo-powietrzne Knock-Knock zawieszone pod fortecą. Reakcja łańcuchowa rozrywa Pustkowię na pół. Sterowiec rozbija się w płonących kawałkach na całej okolicy, podczas gdy Carl, Donut i Katia spadają swobodnie, używając przerażającego eliksiru odbijania Mordechaja, uderzając o ziemię po pięć razy każde niczym roznamiętnone skalne bawoły.

Sztuczna inteligencja systemu pielęgnuje pewną fiksację, odkąd Carl zadeptał oszalałego myszoskoczka na drugim piętrze. Spadające odłamki Pustkowia rozrzuciły po pustyni tysiące kul z amunicją wypełnionych myszoskoczkami. Gdy Carl odmawia współpracy, SI eskaluje sytuację — następuje „zdarzenie przyspieszające". Myszoskoczki formują się w falę, która uderza w uszkodzone mury Hump Town. Kopiące norki stworzenia przytłaczają wielbłądzich obrońców. Ściana Ognia Donut zamienia je w wrzeszczące, płonące pociski, które podpalają wielbłądy przy kontakcie. Dopiero gdy Carl ustępuje i depcze dziesiątki myszoskoczków bosymi stopami, natarcie ustaje. SI niechętnie przyznaje osiągnięcie. Incydent ujawnia przerażający precedens: system jest gotów naginać własne zasady, by karać za niepodporządkowanie się jego zachciankom, wykorzystując środowisko gry jako broń przeciwko pojedynczemu crawlerowi.

Zamek gnomów to zwykły podmiejski teksański dom przymocowany do gigantycznego balonu. Carl i Donut wzbijają się w górę za pomocą balonów ratunkowych przechwyconego dwupłatowca. W środku znajdują Bonnie, małą córkę Komendanta, robiącą lemoniadę obok zwłok ojca — zabitego przez jego gęś Denise, w rzeczywistości dzikie pomniejsze bóstwo. Walka z bossem eliminuje wszelkie obrażenia magiczne i fizyczne. Dom spada. Trzy minuty. Carl odkrywa, że Denise jest „elementem środowiskowym" — podatnym na obrażenia wyłącznie od przedmiotów znajdujących się już w domu. Ceramiczne kubki zadają jej obrażenia. Lemoniada to celowe odwrócenie uwagi. Na kilka sekund przed końcem Carl wpycha głowę gęsi do kuchennego młynka do odpadów, a Donut naciska przełącznik. Dom się stabilizuje. Kwadrant powietrzny upada. Carl przeszukuje zwłoki Komendanta i zabiera jego tajemniczy zegarek kieszonkowy.

Juice Box, zmiennokształtna prostytutka, ujawnia głębszą historię. Henrik i zmiennokształtni przywódcy nie są kultystami — próbują ocalić swój lud przed chorobą kompresyjną, degeneracyjną chorobą powodującą przerażające wady wrodzone w każdym kolejnym pokoleniu. Musieli dotknąć ducha Quetzalcoatlusa, by uzyskać dostęp do jej zdolności modyfikowania roślin. Brama Dzikich Bogów to trzyczęściowy artefakt: dwa zegarki kieszonkowe i pudełko do nakręcania. Po złożeniu otwiera jednokierunkowy portal do dowolnego wybranego celu. Ale gdy portal się zamyka, rozdziera Nicość — wymiar-więzienie dla wygnanych bogów — i coś dzikiego wydostaje się na zewnątrz. Carl ma teraz zegarek Kane'a. Henrik posiada drugi. Szalony Mag Wydm Ghazi posiada pudełko do nakręcania. Zadanie wymaga od Carla zebrania wszystkich trzech części.

Chris Andrews pojawia się u bram miasta — dwumetrowy potwór ze skały lawowej. Ale jego osobowość jest nie taka jak trzeba: zimny, zdystansowany, ogłaszający rodzinę słabością. Juice Box natychmiast wyczuwa coś złowieszczego. Carl zdaje sobie sprawę, że to nie jest Chris. Maggie My, wdowa, która polowała na Carla od pierwszego piętra, wybrała rasę Infiltratora — pasożyta mózgowego, który przejmuje kontrolę nad żywymi gospodarzami. Od wielu pięter sterowała Chrisem jak marionetką, niosąc niebiański granat z Imperium Czaszki, zaprojektowany do przywołania boga bólu. Katia strzela w Chrisa specjalnym petryfikującym bełtem z awaryjnej paczki sponsorskiej. Zamiast zmuszać Carla do egzekucji przyjaciela, Donut otwiera magiczną dziurę pod zamrożonym ciałem i zrzuca go do zalanej nekropolii. Uwięziony, ale żywy. Problem jedynie odroczony.

Administratorka Loita gardzi ludźmi i grozi Donut śmiercią Mongo. Podczas nagrywania recenzji produktu na pokładzie podwodnej przyczepy Carl ustawia najnowszą zabawkową wersję robota Donut — której ładunek wybuchowy został biernie wzmocniony na jego stole sapera — obok Loity na kanapie rozpylającej wilgoć. Kiedy ta wstaje, ciężka zabawka podskakuje, by za nią podążyć; jej tani tylny panel, osłabiony pozostałościami po wcześniejszej bombie dymnej, odpada i uruchamia sekwencję samozniszczenia. Loita ginie w eksplozji. Carl i Donut przeżywają za polem siłowym przyczepy. Łącznik Syndykatu imieniem Orren — sam będący Valtayem — zatrzymuje ich na pięć dni. Podejrzewa pomoc z zewnątrz, ale nie może udowodnić zamiaru. Rząd kua-tin uznaje Carla za zbyt dochodowego, by się go pozbyć. Wychodzi na wolność, ale pięć bezcennych dni przepadło.

Pozostawiona u steru, Katia dorasta do sytuacji. Przenosi dom unoszony balonami do kwadrantu lądowego, gdy Louis sugeruje odcięcie najwyższego piętra z klatką schodową. Odkrywa, że magiczne drzwi piaskowego zamku aktywują się, gdy piorun uderza w bliźniacze wieże i elektryzuje ich ramę. Walczy z ludźmi-skorpionami u boku Gwen — twardej kanadyjskiej wojowniczki dowodzącej drużyną kwadrantu lądowego — spierając się o strategię, ale osiągając to, co wydawało się niemożliwe. Awansuje trzy razy, do poziomu 41. Kiedy Carl i Donut wracają, dwa kwadranty są już oczyszczone, piaskowy zamek jest rozbity, a wszystko przygotowane do ostatecznych szturmów. Katia udowodniła sobie i wszystkim innym, że nie potrzebuje Carla, żeby przetrwać. Ta cicha świadomość zmienia wszystko, co nastąpi później.

Podczas burzy z piorunami drużyna Carla wkracza do skrystalizowanego zamku z piasku. Każda powierzchnia jest ze szkła — tak się stało, gdy mag Ghazi spartaczył zaklęcie przywołania. Próbował wskrzesić fikcyjną postać jako swoją kochankę, ale zamiast tego poślubił piaskowego szlama, chowańca pomniejszego bóstwa Psamathe, który teraz codziennie go pożera. Carl nokautuje Ghaziego jednym ciosem, kradnie nakręcaną szkatułkę i podpala rdzeń szlama domowej roboty żelem. Szklany zamek zapada się, grzebiąc Carla i Donut żywcem. Na zewnątrz Gwen otwiera zawór odpływowy, a woda morska pod ciśnieniem wystrzeliwuje ich przez nekropolię prosto w otwarty ocean. Katia zabija Ghaziego podczas ucieczki. Lądowy kwadrant zostaje wyzwolony, ale Carl i Donut dryfują teraz na wodach pełnych rekinów.

Widmowy Quetzalcoatlus budzi Luscę — ośmiorekina wielkości budynku, będącego bossem miasta — który wciąga ich łódź podwodną na dno oceanu i połyka ją w całości. Komentatorzy sportowi na żywo zaczynają relacjonować to jako wydarzenie specjalne. Wewnątrz paszczy stworzenia Carl stosuje miksturę berserka, która wywołuje szał żerowania wśród tysięcy młodych ośmiorekinów, które pożerają się nawzajem. Wystrzeliwuje zaklęcie Ochronnej Powłoki przez gardziel rekina, odginając jego górną szczękę niczym maskę samochodu otwierającą się na autostradzie. Katia aktywuje zdobyczną gigantyczną piłę tarczową, a ich pęd niesie ich wirujących przez odsłonięty mózg Lusci. Rozbijają się na dnie oceanu na głębokości tysiąca pięciuset metrów — żywi, ale uwięzieni, ze zdrowiem opadającym z powodu miażdżącego ciśnienia i bez drogi powrotnej na górę.

Carl używa Bramy, by teleportować się z dna oceanu, ale portal przywołuje Orthrusa — dwugłowego wilczego szczeniaka rozmiarów kaiju z Nicości. Pojawia się bóg ognia Emberus, topiąc pobliskie bańki w poszukiwaniu pupila swojego zmarłego syna. Carl i Donut wzbijają się w powietrze gnomowym dwupłatowcem, lecząc skomlącego szczeniaka wielkości góry, jednocześnie unikając jego figlanych machnięć łapą. Quan Ch — najbardziej samolubny crawler z pierwszej dziesiątki w lochu — atakuje, próbując zabić psa dla nagrody. Carl wchodzi na skrzydło, oślepia Quana dyskotekową bombą dymną, po czym rzuca się na niego w powietrzu i wyrywa mu całą rękę w barku. Używając niebiańskiego granatu samego Imperium Czaszki, Carl przywołuje Emberusa bezpośrednio. Bóg łączy się ze szczeniakiem i obaj znikają.

Pełzacze-łupieżcy grobowców poświęcają się, podłączając kabel piorunowy wewnątrz zalanej nekropolii. Błyskawica razi Quetzalcoatlusa i podziemny kwadrant upada. Bańka pęka. Chris i Maggie wynurzają się. Ona próbuje zniszczyć nakręcaną szkatułkę, ale Carl wypija eliksir przechodzenia przez skałę lawową — uwarzony z tajemniczego ignamu, który przysłali mu jego pacyfistyczni sponsorzy — i sięga bezpośrednio do kamiennej głowy Chrisa. Chwyta wijącego się pasożyta Infiltratora i wyrywa go. Robak wwierca się w ramię Carla, pędząc ku jego mózgowi, ale podwójny eliksir leczniczy wypycha go przez szyję w fontannie krwi. Mongo łapie robaka w locie i z radością go rozgryza, kładąc kres wielomiesięcznej kampanii opętania prowadzonej przez Maggie My. Chris budzi się — zdruzgotany, ale wolny.

Po pęknięciu bańki i na trzy dni przed końcem Carl koordynuje największą akcję ratunkową w historii lochu. Crawlerzy z kwalifikujących się baniek gromadzą się w swoich Klubach Desperado, ustawiają współrzędne na Bramie i przechodzą przez portale do świata Carla. Każda ewakuowana bańka otrzymuje dzikiego boga w momencie zamknięcia portalu — ale wewnątrz pustej, zapieczętowanej bańki potwór zostaje uwięziony. Ponad 1500 crawlerów unika pewnej śmierci w kilku fazach operacji. Kilku bogów wydostaje się na wolność i starcia się w luce między bańkami, ale większość rozprasza się lub wzajemnie niszczy. Carl wysyła Juice Box i uchodźców-zmiennokształtnych przez osobny portal na szóste piętro, spełniając obietnicę ochrony jej ludu. Operacja kończy się sukcesem ponad oczekiwania, choć setki baniek wciąż pozostają ciemne.

Przy drinkach w Desperado Katia mówi Carlowi, że odchodzi z drużyny. Nie z gniewu — z poczucia celu. Eva, zdradliwa była przywódczyni Córek Ciszy, zbiera rozproszonych ocalałych i prowadzi ich na śmierć. Katia zamierza dotrzeć do bezbronnych kobiet pierwsza. Już zwerbowała Louisa, Firasa, Gwen, Florina — krokodylowego strzelca — i Bautistę. Carl wręcza jej szablę Evy — Lewy Kieł Zielonego Sułtana — i każe ją zwrócić prawowitej właścicielce. Donut jest zdruzgotana, ale Carl rozumie. Tych pięć dni udowodniło, że Katia potrafi przewodzić na własnych zasadach, z własnymi ludźmi, dążąc do własnej misji. Trzyosobowa drużyna kurczy się do dwóch, a ciężar tej nieobecności osiada na ramionach Carla niczym nowy rodzaj zbroi.

Głośno ogłoszony plan Carla, by zrzucić dzikiego boga na armię Imperium Czaszki, był zwykłym manewrem odwracającym uwagę. Prawdziwa brama — niesiona przez Katię — otwiera się pod wodą, w pobliżu wraku łodzi podwodnej. Woda pod ciśnieniem, ładunki wybuchowe z opóźnionym zapłonem i oszalałe rekiny concierge'ów wdzierają się przez portal prosto w serce Larracos, rozległego miasta na dziewiątym piętrze. Powódź niszczy targowiska frakcji, hale najemników i sklepy zaopatrzeniowe NPC. Frakcje tracą możliwość kupowania magicznego wyposażenia od crawlerów. Borant zatwierdził plan, bo uderzał w ich konkurentów, ale Carl właśnie sparaliżował całą gospodarkę wojenną frakcji. Wspina się na pierwsze miejsce w tabeli wyników, staje przy wejściu na klatkę schodową i składa obserwującemu go wszechświatu przysięgę, że każdy łowca, który wejdzie na szóste piętro, zginie.