Kończy się na nas

Po tygodniach prób zapomnienia o Lily, Ryle pojawia się w jej bloku mieszkalnym prosto po czterdziestoosmogodzinnym dyżurze. Zapukał do dwudziestu dziewięciu drzwi, żeby znaleźć jej mieszkanie. Stojąc w jej progu w chirurgicznym uniformie, błaga ją wprost: jedna noc razem, a potem obiecuje, że zniknie. Lily wie, że powinna odmówić, ale jego bezbronność i upór — neurochirurg dosłownie na kolanach — łamią jej postanowienie. Zgadza się, spędza godzinę na przygotowaniach i wychodzi spod prysznica, by zastać go śpiącego jak kamień w jej łóżku, chrapiącego w fazie REM, zupełnie nieosiągalnego. Robi selfie z dekoltem jego telefonem, żeby zobaczył, co przegapił, po czym zasypia obok niego. Rano dotyka jej tatuażu na obojczyku — małego otwartego serca — całuje ją w czoło i wychodzi, obiecując, że to ostatni raz, gdy o nim usłyszy.

Na przyjęciu urodzinowym Allysy Lily przyprowadza kolegę z pracy o imieniu Devin jako towarzysza, częściowo po to, by wzbudzić zazdrość Ryle'a. Odkrywa, że Ryle powiesił na ścianie swojego mieszkania rozmyte, powiększone zdjęcie z dachu — obraz, który tylko ona mogłaby rozpoznać. Na dachu konfrontuje go, żądając, by przestał flirtować, jeśli chce tylko jednej nocy. Przyznaje, że jej pragnie, ale nie chce jej pragnąć. Mówi mu, że jego półśrodki ranią, i odchodzi. Gdy wychodzi z imprezy, Ryle przedziera się przez tłum, bierze ją na ręce i niesie do swojej sypialni. Ich pierwszy pocałunek jest gwałtowny i desperacki — ale Lily odsuwa się w środku uniesienia. Mówi mu, żeby udowodnił, że chce czegoś więcej niż jednej nocy, nie sypiając z nią. Zasypiają obok siebie, w pełni ubrani.

Ryle odwiedza ją po wyczerpujących dyżurach; Lily masuje jego chirurgiczne dłonie, gdy śpi. Ich pierwszy raz w łóżku jest namiętny — on wnosi pełną pewność siebie, ona pełne oddanie. Kiedy jej współlokatorka Lucy się wyprowadza, Ryle przedstawia się Lucy jako chłopak Lily — pierwszy raz w życiu przyznając się do takiego tytułu. W kolejnych tygodniach wielkie otwarcie Lily Bloom's przekracza oczekiwania: osiem zamówień na firmowe steampunkowe bukiety pierwszego dnia, a Allysa ledwo nadąża. Na celebracji w barze podczas meczu Bruins Allysa ogłasza, że jest w ciąży. Marshall zrywa się w swoim onesie, by obwieścić ojcostwo całemu lokalowi. Tego wieczoru Ryle pisze do Lily, że bycie z nią nie jest obowiązkiem — jest nagrodą. Robi zrzut ekranu wiadomości, zdecydowana zachować ją na zawsze.

Atlas i Lily dzielą swój pierwszy pocałunek na jej łóżku, gdy jej rodzice śpią za ścianą. Wyrzeźbia dla niej małe otwarte serce z gałęzi dębu rosnącego na jej podwórku. W jej szesnaste urodziny Atlas wspina się przez okno po raz ostatni. Wyznaje, że uratowała mu życie — tej nocy, gdy po raz pierwszy wszedł do tamtego zrujnowanego domu, trzymał żyletkę przy nadgarstku, gdy światło w jej sypialni zamigotało. Kochają się po raz pierwszy i jedyny. Daje jej magnes z Bostonu — ich wspólną obietnicę, że kiedyś tam wszystko będzie lepsze. Wtedy jej ojciec wyważa drzwi sypialni i bije Atlasa kijem bejsbolowym, aż trzeszczą kości. Atlas zostaje zabrany karetką. Żadne zarzuty nie zostają postawione. Zaciąga się do Marines i znika z jej życia całkowicie.

Ryle bierze rzadki dzień wolny. Lily gotuje obiad ubrana jedynie w fartuch. Kiedy zapiekanka się przypala i Ryle chwyta naczynie gołymi rękami, wpada w panikę o swoje chirurgiczne dłonie. Lily śmieje się odruchowo. Jego ramię uderza w nią, zrzucając ją na uchwyt szafki. Upada na podłogę z raną przy oku, a piętnaście sekund przerysowuje całą mapę tego, kim są. Ryle jest natychmiast przerażony, całuje ją po głowie, błaga o przebaczenie. Umysł Lily się rozszczepia — słyszy głos ojca przebijający spod przeprosin męża. Odpycha go na potłuczone szkło, kalecząc mu prawą dłoń. Później uspokaja ją czułością i szeptanymi przeprosinami, aż ustępuje. Tej samej nocy wymieniają pierwsze wyznania miłosne, oba słowa splątane z desperacją. Ostrzega go: jeśli to się powtórzy, odchodzi.

Kiedy Lily, Ryle, Allysa i Marshall jedzą kolację w restauracji Bib's, kelnerem okazuje się Atlas Corrigan — teraz szef kuchni i właściciel. Zauważa ranę przy oku Lily i bandaż na dłoni Ryle'a. Na korytarzu przy toaletach Atlas przystawia Lily do muru i mówi jej, żeby odeszła od męża. Upiera się, że to był wypadek, a Atlas mówi jej, że brzmi dokładnie jak jej matka. Ryle przyłapuje ich wychodzących razem i korytarz wybucha — Atlas przyciska Ryle'a do ściany, Ryle nazywa Atlasa bezdomnym chłopakiem, którego przeleciała z litości. Kelnerzy ich rozdzielają. Na parkingu podziemnym Lily przysięga, że Atlas nic dla niej nie znaczy. Ryle jest zdruzgotany, ale jej wierzy. Kilka dni później Atlas odwiedza kwiaciarnię Lily, by przeprosić, wsuwa swój numer telefonu do etui jej telefonu i zostawia jej podpisaną książkę Ellen DeGeneres z ich wspólnym mottem.

Gdy Ryle podsłuchuje, jak Lily mówi Allysie, że wyszłaby za niego dziś wieczorem, pojawia się w drzwiach i mówi, że ożeniłby się z nią cholernie chętnie. Allysa pyta, czy Lily chce prawdziwego wesela. Lily mówi, że nie. W ciągu godziny Allysa rezerwuje nocne loty do Vegas. Obie rodziny zostają wyrwane z łóżek i zawleczone na lotnisko. W samolocie Lily i Ryle negocjują swoją przyszłość: oddzielne konta bankowe, obietnica, że nigdy nie zostanie weganką, zobowiązania wobec organizacji charytatywnych i głosowania. Zanim lądują, są zgodni we wszystkim, co ważne. Biorą ślub tej nocy z Allysą, Marshallem, Jenny i rodzicami Ryle'a jako świadkami. Sześć tygodni później żyją w małżeństwie — zajęci, ambitni, głęboko zakochani. Jenny pisze do Lily, że chce być taka jak ona, gdy dorośnie. Lily robi zrzut ekranu i tej wiadomości.

Ryle upuszcza telefon Lily. Etui odpada, odsłaniając karteczkę z numerem telefonu Atlasa. Dzwoni pod niego, trafia na pocztę głosową i rozpoznaje głos. Kiedy Lily wraca do domu, jej telefon jest rozbity o ścianę. Goni Ryle'a na klatkę schodową, łapie go za koszulę — a on ją odpycha. Spada ze schodów, rozcinając wargę, kalecząc czoło, prawdopodobnie doznając wstrząsu mózgu. Z powrotem w mieszkaniu bandażuje jej rany z chirurgiczną precyzją, upierając się, że upadła. Kilka dni później Allysa zmusza Ryle'a, by powiedział Lily coś, co nosi w sobie od dzieciństwa: w wieku sześciu lat znalazł pistolet w sypialni rodziców i przypadkowo zastrzelił swojego starszego brata Emersona. Trauma zostawiła go z epizodami wybuchowej agresji. Lily znów mu przebacza, wierząc, że mogą przez to przejść razem.

Po tygodniach pozornego postępu — Ryle raz odszedł od kłótni, żeby się uspokoić — odkrywa nastoletnie dzienniki Lily w szafie i czyta każdy wpis o Atlasie. Artykuł w gazecie opisuje restaurację Bib's jako hołd dla kogoś, kogo szef kuchni wciąż kocha. Ryle łączy magnes z Bostonu na ich lodówce z dziennikami, artykułem i tatuażem. Kiedy Lily wraca do domu, czeka na nią w ciemnej kuchni ze szkocką. To, co zaczyna się jak uwodzenie, przeradza się w przesłuchanie. Wgryza się w jej obojczyk — dokładnie w tatuaż, który Atlas zwykł całować — na tyle mocno, by przebić skórę. W sypialni przyciska jej nadgarstki i uderza ją głową, gdy próbuje go powstrzymać. Traci przytomność. Kiedy dochodzi do siebie, udaje, że przyjmuje jego przeprosiny, czeka, aż zaśnie, po czym wyczołguje się i wybiera zapamiętany numer Atlasa.

Atlas wiezie Lily do szpitala, gdzie pielęgniarka zszywa jej czoło, a lekarz odmawia tomografii — ponieważ jest w ciąży. Odkrycie uderza z siłą wszystkiego, co już przeszła. Atlas zabiera ją do swojego domu w Wellesley, gdzie zostaje przez kilka dni, zbyt odrętwiona, by robić cokolwiek poza opłakiwaniem małżeństwa i przetwarzaniem wściekłości. Podczas piątkowego wieczoru pokerowego z przyjaciółmi Atlasa dowiaduje się, że jego wieloletnia dziewczyna Cassie nigdy nie istniała — wymyślił ją lata temu, żeby Lily nie czuła się winna z powodu bycia z Ryle'em. Atlas przyznaje, że kiedyś wrócił do Maine, żeby ją odnaleźć, zobaczył, jak całuje się z chłopakiem ze studiów, i odszedł, wierząc, że jest szczęśliwa bez niego. Kiedy Lily mówi mu, że musi stawić czoła swojej sytuacji sama, pozwala jej odejść — ale wraca, by powiedzieć, że ją kocha i zawsze będzie kochał.

Ryle zostawia klucze do mieszkania i wyjeżdża na trzymiesięczny program do Cambridge w Anglii. Lily zaczyna przeżywać ciążę sama, ukrywając rosnący brzuch pod swetrami i kurtkami. Kiedy w końcu mówi matce wszystko, Jenny nie bagatelizuje ani nie broni Ryle'a. Zamiast tego dzieli się tym, czego nigdy wcześniej nie mogła powiedzieć: jak każdy incydent z ojcem Lily stopniowo zacierał jej własną granicę, aż policzek wydawał się ulgą w porównaniu z pobiciem. Mówi Lily, żeby nigdy nie traciła z oczu swojej granicy. Kiedy Allysa łapie Lily na pytaniu-pułapce o nieistniejące metro w Cambridge, wymusza pełne wyznanie. Reakcja Allysy jest druzgocąca i klarowna: jako siostra Ryle'a życzyłaby sobie, żeby Lily mogła mu wybaczyć; jako najlepsza przyjaciółka Lily nigdy więcej się do niej nie odezwie, jeśli go przyjmie z powrotem.

Poród przychodzi szybko. Ryle ledwo zdąża być przy Lily. Trzyma ją za rękę przy każdym parciu, nie drgnąwszy, gdy miażdży mu chirurgiczne palce. Ich córka przychodzi na świat — z czerwonymi usteczkami, doskonała, bez imienia. Liczą paluszki u rąk i nóg, patrzą na nią razem i zakochują się w tym samym oddechu. Ryle pyta, jak powinni ją nazwać. Lily proponuje Emerson, po jego bracie. Jego oczy po raz pierwszy, odkąd go zna, napełniają się łzami. Wtedy Lily pyta, co powiedziałby Emerson, gdyby pewnego dnia wróciła do domu i powiedziała, że chłopak ją uderzył. Ryle się łamie. Mówi, że błagałby ją, żeby odeszła. Lily prosi o rozwód. Wychodzi z sali szpitalnej zdruzgotany — ale nie protestuje. Cykl kończy się tam, gdzie zawsze powinien: na nich.