Czwarte Skrzydło

Pożegnalny prezent Miry dociera ukryty w pryczy Violet: dziennik ich zmarłego brata Brennana, pełen taktyk przetrwania, które pierwotnie napisał dla Miry. Jeden wpis ujawnia, że zestawienia walk są wywieszane z wyprzedzeniem w pokoju narad instruktorów. Violet wymyka się nocami, by zbierać rośliny nad rzeką — jagody fonilee, halucynogenne grzyby, odrętwiający korzeń — i dosypuje je do jedzenia przeciwników przed każdą walką. Napastliwy wojownik nagle wymiotuje w trakcie starcia. Szybka kobieta traci ostrość widzenia. Pięć kolejnych zwycięstw, pięć skradzionych sztyletów i ani jednego zabójstwa. Violet dowodzi tego, na czym Mira nalegała w Dniu Poboru: jej rozum jest jej najśmiertelniejszą bronią. Xaden, obserwując z boku, zauważa schemat wygodnie chorujących przeciwników — i dochowuje jej tajemnicy.

Zbierając jagody nad rzeką nocą, Violet wspina się na drzewo i zastyga, gdy pod spodem gromadzą się postacie w czarnych płaszczach. Xaden prowadzi spotkanie ponad dwudziestu kadetów noszących rebelianckie relikty — przestępstwo karane śmiercią, ponieważ naznaczeni nie mogą gromadzić się w grupach większych niż trzy osoby. Udziela pierwszoroczniakom rad dotyczących walki i nauki, mentor chroniący najmłodszych przed systemem zaprojektowanym, by ich zabić. Ale gdy ktoś pyta, kiedy będą mogli zabić Violet Sorrengail, Xaden oświadcza, że to jego sprawa. Po odejściu pozostałych łapie ją cieniami. Trzyma sztylety w pogotowiu, ale obiecuje milczenie. Zgromadzenie było doradztwem, nie spiskiem, i odmawia skazania pierwszoroczniaków na śmierć za szukanie pomocy. Przyznaje, że jest interesująca, i uznaje, że jest jej winien przysługę.

Tor Przeszkód to pionowy szlak wspinaczkowy wykuty w zboczu klifu, a Violet nie jest w stanie pokonać formacji kominowej — jest po prostu za niska. Po tym, jak koleżanka z oddziału ginie, spadając z obracających się słupów, Violet spędza każdą sesję treningową, ponosząc porażkę na tej samej przeszkodzie. Podczas ostatniego biegu na czas przed Prezentacją, gdy smoki będą ich oceniać, przeciąga linę poziomo, by wejść po jednej ścianie komina, a potem wbija swój osobisty sztylet w niemal pionową rampę na szczycie, używając jego rękojeści jako oparcia dla stopy, by przerzucić się przez krawędź. Rywalski dowódca skrzydła krzyczy o oszustwie. Violet cytuje regulamin: każdy przedmiot przeniesiony przez parapet jest uznawany za część jeźdźca. Xaden podtrzymuje orzeczenie. Właściwy sposób nie jest jedynym sposobem — lekcja, którą kiedyś jej dał.

Podczas Młócki, gdy pierwszoroczniacy wchodzą do zalesionej doliny w nadziei, że smoki ich wybiorą, Violet błąka się godzinami, nie czując żadnego przyciągania. Wtedy podsłuchuje Jacka Barlowe'a i dwóch sprzymierzeńców polujących na złotego pierzastoogonka — planują go zabić, bo jest za mały i za słaby. Na skręconej kostce Violet staje między trzema uzbrojonymi mężczyznami a bezbronnym smokiem, wbijając sztylety w ramię Jacka i udo innego napastnika. Wtedy ziemia drży. Tairn — stuletni Czarny Porannogwiazdoogon, najpotężniejszy niezwiązany smok żyjący — ląduje i spala jednego napastnika. Wybrał Violet, ponieważ broniła małego z zaciekłością. Złoty pierzastoogonek, Andarna, również się wiąże, czyniąc Violet pierwszą jeźdźczynią w historii z dwoma smokami. Co kluczowe, partnerką Tairna jest Sgaeyl — smoczyca Xadena.

Sparowane smoki nie mogą przeżyć w rozłące — a co za tym idzie, ich jeźdźcy również. Jeśli Violet zginie, Tairn może za nią podążyć, potencjalnie zabijając Sgaeyl, a potem Xadena w kaskadzie zerwanych więzi. Powiązanie jest trwałe. Xaden przydziela Liama Mairi — najsilniejszego pierwszoroczniaka, swojego przybranego brata i naznaczonego, który jest mu winien wszystko — jako osobistego ochroniarza Violet, przenosząc Liama do sąsiedniego pokoju. Gdy Dain całuje Violet podczas świętowania po Młócce, nie czuje nic; iskra, którą sobie wyobrażała przez lata, po prostu nie istnieje. Tymczasem czterdziestu jeden niezwiązanych jeźdźców postrzega Violet jako swój złoty bilet: zabij ją, póki nowa więź jest krucha, a Tairn może zaakceptować kogoś innego. Nigdy nie była bardziej wartościowa ani bardziej ścigana.

Violet budzi się z ostrzem przy szyi. Sześciu niezwiązanych jeźdźców włamało się do jej pokoju — ktoś odblokował drzwi z zewnątrz. Sztylet odbija się bezskutecznie od jej zbroi z smoczych łusek, rani trzech napastników, ale ci ją przytłaczają. Oren Seifert chwyta ją za gardło i unosi nóż, by dokończyć dzieło. Wtedy zapada cisza. Każdy napastnik zastyga w pół ruchu. Andarna — w rzeczywistości dwuletni młodociany pierzastoogonek — uruchomiła swój wrodzony dar: zdolność zatrzymywania czasu. Violet wyrywa się w zamrożonych ułamkach sekund, zanim Xaden wpada przez roztrzaskane drzwi i zabija wszystkich sześciu cieniami i ostrzem. Drzwi otworzyła Amber Mavis, rywalizująca dowódczyni skrzydła, która zostaje publicznie oskarżona i stracona smoczym ogniem. Kwadrant poznaje cenę grożenia jeźdźczyni Tairna.

Gdy Tairn w końcu zaczyna przekazywać moc Violet, przytłaczająca fala jego emocji — w tym surowe pożądanie z krycia ze Sgaeyl — niemal wpędza ją do niewłaściwego łóżka. Ucieka na zaśnieżony dziedziniec, gdzie Xaden pali kontrabandę, by stłumić identyczny efekt. Uczy ją zakotwiczać umysł w mentalnym miejscu, które kojarzy się z domem — wybiera Archiwa — i budować drzwi przeciwko emocjonalnemu natarciu Tairna. Opanowuje to w kilka minut, co Xadenowi zajęło tygodnie. Wciąż rozpalona pożyczonym pragnieniem i autentyczną ekscytacją, mówi mu, że go pragnie. Jęczy, nazywa pocałowanie jej katastrofalnym błędem — a potem i tak to robi. Pod murami twierdzy w padającym śniegu pocałunek przepisuje wszystko między nimi na nowo. Potem upiera się, że to nie może się powtórzyć.

Po tym, jak Jack Barlowe niemal zabija Violet podczas wyzwania, używając swojego destrukcyjnego sygnetu, Xaden osobiście przejmuje jej trening. Zastępuje Rhiannon i Liama na matach, popychając Violet do granic fizycznych możliwości każdego wieczoru, podczas gdy Imogen, naznaczona drugoroczniaczka, wzmacnia mięśnie wokół jej kruchych stawów za pomocą ciężarów. Zamawia sztylety z tyrryjskimi runicznymi rękojeściami, idealnie dopasowanymi do jej dłoni, i wręcza je, zmuszając ją do rozbrojenia go na macie. Projektuje siodło z Tairnem — skórzane pasy na udach, strzemiona i pas biodrowy — żeby Violet mogła wreszcie latać bez konieczności zużywania przez Tairna energii na utrzymanie jej w siodle. Intymność tych przedmiotów — broń wykuta dla jej rąk, siodło zbudowane wokół jej ciała — mówi głośniej niż jakiekolwiek wyznanie, którego odmawia.

Podczas bitwy powietrznej w Grach Wojennych Jack skacze ze swojego smoka na smoka Liama, Deigha, i wbija miecz w bok Liama. Violet łapie spadającego Liama na grzbiecie Tairna, a miesiące stłumionej mocy zbiegają się z pierwotną furią. Jej relikt pali od miesięcy, nieskanalizowana energia grozi pochłonięciem jej od środka. Teraz się manifestuje. Błyskawica zrywa się z nieba na jej rozkaz, roztrzaskując wieżę ćwiczebnego fortu, na której stoi pyszniący się Jack. Spada na śmierć w lawinie kamieni. Najgroźniejszy tyran kwadrantu odchodzi, ale Violet wymiotuje po swoim pierwszym zabójstwie. Xaden ją znajduje i przekazuje prawdę, której potrzebuje: nie jest jedynie bronią — jest bronią zdolną obronić całe królestwo.

W Dzień Zjednoczenia — rocznicę zarówno końca rebelii, jak i śmierci Brennana — Violet przechodzi boso po parapecie w mundurze galowym, by dotrzeć do Xadena, który siedzi sam w ciemności, opłakując ojca. Mówi mu, że jest w nim zakochana, że sama zdecyduje, kiedy zaryzykować swoje serce, i że jeśli nie potrafi przyznać, co między nimi istnieje, odejdzie. Zabiera ją do swojego pokoju. Tej nocy demolują jej pokój — ona podpala zasłony błyskawicą, on roztrzaskuje jej szafę cieniami. Potem kreśli palcami srebrne blizny splecione na jego plecach. Sto siedem znaków, po jednym za każde dziecko rebelii, którego lojalność zagwarantował własnym życiem. Jeśli którekolwiek zdradzi Navarre, on ginie. Przez cały czas osłaniał wszystkich.

Na ostatnie ćwiczenia Gier Wojennych Xaden buduje swój oddział dowodzenia wyłącznie z jeźdźców noszących rebelianckie relikty — plus Violet. Lecą do Athebyne, placówki poza ochronnymi osłonami Navarre, i zastają ją opustoszałą. Depesza od pułkownika Aetosa — ojca Daina — stwierdza, że ich misją jest po prostu przetrwać. Elementy łączą się z mdlącą jasnością: sygnet Daina pozwala mu odczytywać świeże wspomnienia przez dotyk. Ujął twarz Violet w dłonie, gdy się żegnali, wyciągając jej wspomnienia o tajnych wyprawach Xadena do Athebyne bez jej wiedzy i zgody. Jej najlepszy przyjaciel zgwałcił jej umysł, a wywiad jest wykorzystywany do egzekucji każdego naznaczonego jeźdźca w wewnętrznym kręgu Xadena. Pułapka już została zastawiona.

Przybywają gryfonici i witają Xadena jak starych sojuszników, nie wrogów. Przemycał broń wykutą z tego samego stopu, który zasila osłony Navarre — jedynego materiału zdolnego zabić venin, mrocznych władców z dziecięcej książki baśni Violet. Stworzenia są prawdziwe: bezduszni ludzie, którzy wysysają magię z ziemi, deprawując siebie i tworząc wywerny — dwunożne smokopodobne abominacje. Wściekłość Violet na oszustwo Xadena walczy z przerażającym rozpoznaniem, że jej ojciec próbował ją ostrzec listem ukrytym w oprawie książki. Przywódcy Navarre wiedzieli o venin od pokoleń i wybrali ukrywanie się za osłonami, podczas gdy Poromiel jest mordowane. Violet zgadza się walczyć u boku rewolucji — ale mówi Xadenowi, że nigdy więcej nie zaufa mu swoim sercem.

Venin i ich wywerny atakują punkt handlowy Resson. Oddział walczy u boku gryfoników przeciwko czterem venin i hordzie wywernów ziających niebieskim ogniem, którego żaden smoczy płomień nie jest w stanie ugasić. Venin wysysa życie z jeźdźczyni i jej smoka, zamieniając ich w łupiny w kilka sekund. Wywern blokuje smoka Liama, Deigha, w spirali śmierci i rozbija go o zbocze wzgórza. Liam umiera na kolanach Violet, prosząc ją, by zaopiekowała się jego młodszą siostrą. Żal zamienia się w determinację, gdy Violet odkrywa, że zabicie venin niszczy wszystkie jego wywerny. Używając ostatniego wybuchu mocy zatrzymywania czasu Andarny i każdej uncji skanalizowanej błyskawicy Tairna, naprowadza piorun z chirurgiczną precyzją i unicestwia najpotężniejszego venin na polu bitwy. Horda spada z nieba jak kamienie.

Zatruty sztylet venin pali krew Violet jak kwas, zrywając jej połączenie ze smokami i mocą. Spada z grzbietu Tairna, złapana na chwilę przez Andarnę, zanim Xaden zbiera jej nieprzytomne ciało. Zabiera ją nie do Basgiath, lecz w miejsce, którego nie rozpoznaje, dopóki nie budzi się trzy dni później. Za oknami: zielone dachy i świątynia z charakterystycznymi kolumnami. Aretia — tyrryjska stolica rzekomo spalona po rebelii — została po cichu odbudowana. Xaden i naznaczeni jeźdźcy prowadzili te prace w tajemnicy. Osobą, która oczyściła truciznę z jej żył, która uleczyła ranę, z którą żaden zwykły uzdrowiciel nie dałby sobie rady, jest jej brat Brennan. Żyje od pięciu lat. Wita ją w rewolucji.