Eldritch

Zevander wywabi dwa zarażone stworzenia z Pożerającego Lasu, by zmusić Maevyth do treningu walki. Jej kostny bicz — kręgosłup rozwijający się z dłoni — wielokrotnie zawodzi, aż jedno ze stworzeń przygniata Zevandera, kłapiąc szczękami tuż nad jego twarzą, i ten widok uwalnia w niej instynkt zabijania. Unicestwia oba, ale stoi potem ochlapana krwią, przerażona sobą. Lekcja Zevandera sięga głębiej niż technika: jej współczucie jest jej słabością — szuka człowieczeństwa w swoich wrogach i się waha. Tymczasem Maevyth odkrywa ciemną masę na żebrach Aleysii, otoczoną czarnymi żyłami identycznymi jak blizna Zevandera. Gdy ją bada, Morsana — bogini śmierci, której głos ją prześladuje — szepcze, by zabiła Aleysię. Dłoń Maevyth zaciska się na gardle siostry, zanim zdoła się wyrwać, przerażona tym, co w niej żyje.

Po pięciu dniach nieprzytomności Aleysia budzi się z krzykiem i wita Maevyth z pozornym spokojem — zbyt wielkim spokojem jak na kogoś, kto wyłania się w zrujnowany świat. Łaknie surowego mięsa, wystukuje palcami obsesyjne wzory i liczy kompulsywnie: cztery-trzy-dwa-jeden, jeden-dwa-trzy-cztery. Twierdzi, że Moros — człowiek, którego Maevyth widziała pożeranego przez wrathavore'a — bezpiecznie wyprowadził ją z lasu. Odrzuca relację Maevyth o innym świecie, nazywa Zevandera swoim porywaczem i wpada w nagłe napady wściekłości, po czym wygładza je urokiem. Maevyth znajduje ślady pazurów wyryte w podłodze i czarny osad wbity pod paznokcie Aleysii, jakby jej siostra drapała deski niczym uwięzione zwierzę. Wiążą jej nadgarstki do łóżka na wszelki wypadek, choć Maevyth nie potrafi pogodzić dziewczyny, którą wychowała, z czymkolwiek, co powróciło.

Pająki lęgną się ze szczątków królika wewnątrz chaty, mnożąc się w hordę, która wypędza Maevyth i Aleysię na śnieg. Otoczona i przytłoczona liczbą wrogów, Maevyth przywołuje glif, o którego istnieniu nie wiedziała — przenikliwy gwizd osadzony w jej gardle przez stopiony srebrny artefakt. Dźwięk przyzywa Raivoxa, jej niegdyś maleńkiego pisklęcia corvugona, teraz potężnego smoka, którego srebrny oddech przemienia pająki w zamrożone metalowe posągi. Z jednego martwego pająka wypełza upiorny cień o świecących oczach — Raivox chwyta go w dziób. Bitwa pozostawia Maevyth z nową zagadką: łuski Raivoxa zrastają się z jej dłonią, tworząc opancerzoną rękawicę z metalicznymi szponami i znaczeniami o srebrnych żyłkach. Zevander wraca z nieudanej wyprawy po zapasy i zastaje swoją ukochaną strzeżoną przez stworzenie, które patrzy na niego jak na zdobycz.

Krwawiąc z ran, których nie potrafi w pełni wytłumaczyć, Zevander opisuje spotkania z Theronem — towarzyszem niewoli z Gildony generała Loyce'a sprzed dziesięcioleci — który teraz ściga ich przez Mortasię. Lecz sklepienie, w którym uwięził swego wroga, okazuje się później puste, a druzgocąca prawda wżera się w świadomość: Theron zmarł dawno temu, zamęczony na śmierć przez Loyce'a po tym, jak poświęcił własną wolność, by Zevander mógł odzyskać swoją. Walki to halucynacje, rany zadane samemu sobie przez człowieka, którego wyczerpujące się vivicantem złamało pieczęć na dekadach pogrzebanej traumy. Przeplatając się z tymi epizodami, odsłania się przeszłość Zevandera: systematyczna przemoc seksualna generała Loyce'a, zaczarowane kolczyki trwale wiążące jego rozkosz z cierpieniem oraz poczucie winy z powodu wolności kupionej kosztem zniszczonego ciała przyjaciela, dostarczonego w przeklętej kamiennej skrzyni.

Kazhimyr i Ravezio — towarzysze Zevandera z zakonu Letalisz — uciekają z tortur kapitana Zivanta w królewskim zamku, gdy porwanie księcia Dorjana pogrąża Aethyrię w chaosie. Docierają do Eidolonu, gdzie zastają jedynie Branimira, samotniczego brata Zevandera władającego pająkami, strzegącego mroku. W czasie Wyntertide spotykają się ponownie z Dolionem, ekscentrycznym magiem, którego gorączkowe bazgroły na ścianach ujawniają Glif Bogów: niesamowity symbol wystarczająco potężny, by zniszczyć Umbravale, wymagający sablefyre do aktywacji. Tylko Zevander mógłby go użyć. Werbując Draviena — elvynirańskiego przemytnika związanego długiem życia wobec Doliona po nieudanym zamachu — wypływają na południe, przeżywają ataki Syrenów, które niemal zabijają Kazhimyra, i pędzą ku krainom śmiertelników. Pożegnalne ostrzeżenie Doliona podąża za nimi niczym cień: Maevyth może być jedyną osobą zdolną powstrzymać Zevandera przed popadnięciem w szaleństwo.

Szukając schronienia w Czerwonej Świątyni, Maevyth i Aleysia zostają schwytane przez ocalałych wieśniaków ukrywających się w podziemnym grobowcu. Sacton Crain nakazuje spalić je na stosie, by przebłagać Czerwonego Boga. Gdy płomienie się zbliżają, Zevander przebija się przez żelazne drzwi na swoim potężnym skorpionie, rozpraszając zgromadzonych. Osaczony i pozbawiony ochrony Sacton Crain wyjawia, że poderżnął gardło lyveryjskiej matce Maevyth w noc jej narodzin. Zevander rozpoznaje kapłana z wizji Caligoryi — człowieka, którego okrucieństwo wobec młodej dziewczyny pchnęło go do przemocy ponad granicą czasu. Maevyth, która całe życie spędziła, szukając akceptacji tych ludzi, okazuje miłosierdzie. Gdy Sacton Crain szydzi z niego, chwaląc się morderstwem, chwyta go za ramię sczerniałymi opuszkami palców, a on rozpada się w proch.

W świątyni Maevyth znajduje Zevandera w kąpieli — ostrze przyciśnięte do uda, jej imię szeptane jak modlitwa, oczy czarne i niewidzące. Jego epizody się nasiliły — we śnie przyłożył jej sztylet do gardła, nie rozpoznając jej. Zabiera mu ostrze i odmawia odejścia. Kiedy wyznaje, że zaczarowane kolczyki sprawiają, iż nie może zaznać spełnienia bez bólu, ofiarowuje mu to, o co sam nie potrafi poprosić: swoją dłoń z metalowymi szponami owiniętą wokół niego, raniącą do krwi, gdy się poddaje. Ten akt niszczy ją tak samo, jak jego wyzwala — płacze nad ranami, które zadaje, podczas gdy on po raz pierwszy doświadcza kogoś, kto daje, zamiast zabierać. Żąda, by potem ją trzymał w ramionach, upierając się, że to, co mu dała, nie było okrucieństwem. Szepcze, że jest pierwszą osobą, która sprawiła, że ból poczuł się jak coś innego niż kara.

Dotykając świecącego znaku na plecach Maevyth, wyparte wspomnienia Zevandera eksplodują. Przypomina sobie wszystko: odwiedzanie jej w Caligoryi jako wizje dziewczyny, która jeszcze się nie narodziła, przemawianie do niej jako niewidzialny głos, który brała za anioła, ogrzewanie jej swoim płomieniem w lodowatej celi i — wbrew świętej granicy — pocałunek. Ten pocałunek naznaczył ją jako jego towarzyszkę i przyciągnął uwagę bogini Morsany, całkowicie przepisując los Maevyth. Wyznaje jej prawdę. Ona jest wstrząśnięta — nakłuwanie czarownic, lata prześladowań, śmierć Lilleven pod kopytami — to wszystko były konsekwencje jego ingerencji w czas. Wybucha gniewem na myśl o cenie, jaką przyszło zapłacić. Ale pod furią kryje się wspomnienie obecności, która utrzymywała ją przy życiu przez najciemniejsze noce jej dzieciństwa. Mówi mu, że go kocha, choć jej gniew potrzebuje czasu, by stopnieć.

Piątka podróżnych konno — Maevyth, Zevander, Aleysia, ich ojciec i wieśniak imieniem Corwin — rozbija obóz w zrujnowanym kościele na szlaku do Gór Lyveryjskich. Tej nocy ziemia pęka. Vyrmishe — potężne, ślepe, małpopodobne stworzenia polujące na drgania — wyłaniają się spod ziemi tuzinami. Zevander walczy z nimi ogniem i mieczem, podczas gdy Maevyth uderza w ziemię swoim kostnym biczem, wysyłając falę uderzeniową, która rozrywa bestie, ale jednocześnie kruszy fundamenty kościoła. Kamień i belki walą się wokół nich. Ojciec Maevyth zostaje wyciągnięty na otwartą przestrzeń i pogryziony, zanim zdąży do niego dobiec — traci większą część łydki. Gdy szczelina dociera do murów, budowla grzebie pod sobą Zevandera. Jego pełen agonii ryk jest ostatnim dźwiękiem, zanim wszystko pogrąża się w ciszy. Ratują ich dopiero po kilku dniach lyveryjscy zwiadowcy.

Lyveryjska kapłanka Erithanya — ciotka Maevyth ze strony matki — potwierdza, że Aleysia nosi w sobie zarazę, czarną masę rosnącą wśród jej żeber. Podczas rytuału łączącego krew Maevyth, jej własną oraz ofiarę kruka, który rozbija się na śmierć o ścianę, kapłanka wlewa mieszaninę do gardła Aleysii. Aleysia umiera. Mijają minuty ciszy, zanim z jej ust zaczynają wypełzać pająki, pożerane przez czekające kruki. Gdy Morsana ją przywraca, Aleysia budzi się z czystym spojrzeniem i ciepłem w ciele po raz pierwszy od tygodni — prawdziwa Aleysia, nie ta wydrążona istota o pustych oczach, która liczyła i drapała. Erithanya wyjawia, że Maevyth jest Vasmorą: naczyniem śmierci wybranym przez boginię, ponieważ jej los został odmieniony. Lyveryjczycy chcą, by łączyła się z wojownikami i odrodziła ich wymierający ród. Maevyth odmawia.

W nocy Cadavros — mag, który był mentorem Zevandera w Caligoryi pod pseudonimem Alastor, a który okazał się byłym wrzecionowcem, pożerającym innych na drodze ku potędze — wciąga Zevandera we wspólny trans. Podczas gdy jego świadomość dryfuje przez wizje tragicznego pochodzenia Cadavrosa, mag przejmuje kontrolę nad jego ciałem, by wykreślić Glif Bogów na martwej żyle i rozpalić ją czarnym ogniem. Pradawny kamień pęka, przeszywany fioletowym światłem. Lyveryjski strażnik zostaje ukąszony przez wyłaniające się pająki i umiera mimo starań kapłanki — boska krew w żyłach współczesnych pokoleń jest zbyt rozcieńczona, by go uratować. Prawdziwy zamysł Cadavrosa krystalizuje się: potrzebuje płomienia Zevandera, by zniszczyć sam Umbravale, uwalniając boga zarazy Pestiliosa na oba światy. Maevyth budzi się, odkrywa, że Zevander zniknął, i postanawia ruszyć za nim sama.

Lecąc na Raivoxie po raz pierwszy — po niemal śmiertelnym upadku z górskiego gniazda smoka — Maevyth dociera do Gnijącego Drzewa w głębi Pożerającego Lasu. W jego oprzędzionych pajęczynami grotach znajduje zakokonowanych wieśniaków i Zevandera zawieszonego w pajęczym jedwabiu. Cadavros, w swojej potwornej postaci z kory i poroża, oferuje jej panowanie nad trójcą mocy: Chorobą, Zniszczeniem i Śmiercią. Niech się z nim zwiąże, a będzie mogła mieć zarówno Zevandera, jak i nieśmiertelność. Odmawia. Cadavros uwalnia Zevandera z sieci — opętanego, czarnookiego, palącego ją od środka niekontrolowanym płomieniem, gdy przyciska ją do ziemi. Nic z mężczyzny, którego kocha, nie pozostało za tymi pustymi oczami. Bóg w jego wnętrzu porusza jego ciałem, a Maevyth uświadamia sobie, że musi znaleźć inny sposób, by dotrzeć do tego, co pogrzebane jest pod spodem.

Gdy opętany Zevander przyciska ją do korzeni, Maevyth udaje poddanie — oferuje, że zwiąże się z bytem, który go kontroluje. Kiedy jego twarz pochyla się ku jej gardłu, podcina sobie szyję metalowym pazurem i pozwala mu pić. Jej krew niesie w sobie ichor Morsany — tę samą boską krew, która oczyściła infekcję Aleysii. Ciało Zevandera sztywnieje w konwulsjach, pająki wypełzają z jego ust i rozpływają się w dym, skorpion na jego plecach żądli sam siebie w szaleństwie, po czym zamiera. Zevander umiera na jej kolanach. Maevyth krzyczy jego imię, wali pięściami w jego pierś, grozi Morsanie, że obudzi Pestiliosa, jeśli bogini go nie przywróci. Zevander łapie oddech, z oczami znów własnymi, pytając, kto tu jest teraz tym samolubnym. Uciekają razem spod drzewa — jego umysł odzyskany, lecz ciało w ruinie.

Przy łuku Umbravale grupa ratunkowa Kazhimyra spotyka się z uciekającymi kochankami — lecz Cadavros podąża za nimi. Jednym rozdzierającym ruchem zdziera ochronne łuski z ciała Ravezio, odsłaniając surowe, lśniące mięso. Zevander miłosiernie przemienia umierającego przyjaciela w krwawnik i chowa go do kieszeni. Aby przeprowadzić Maevyth przez barierę, aktywuje Glif Bogów — ten sam nieziemski symbol, którego Cadavros podstępnie go nauczył. Umbravale migocze i otwiera się na tyle długo, by Kazhimyr zdążył przenieść krzyczącą Maevyth na drugą stronę. Lecz bariera postrzega samego Zevandera jako zagrożenie i odmawia mu przejścia. Czepiając się wyciągniętej dłoni na krawędzi urwiska, patrzy Maevyth w oczy przez migoczącą ścianę, bezgłośnie wymawia jej imię i spada. Pustka pochłania go bez reszty.

Po stronie Aethyrii w Umbravale żałoba ledwo zdąży opaść, gdy pojawia się generał Loyce — żywa, z zaczarowaną żyłą vitaelis, która zaleczyła ranę, od której powinna była zginąć — w otoczeniu żołnierzy i zeszpeconej siostry Cadavrosa, Melisary. Mag tłumi magię krwi Maevyth i Kazhimyra za pomocą wiążących obręczy wypalonych na ich nadgarstkach. Loyce uderza Maevyth w twarz i obiecuje, że jej pupile będą ucztować na śmiertelnym mięsie. Mile niżej, na dnie przepaści, Zevander leży na wąskim występie skalnym — połamany, krwawiący, przyciskając naszyjnik ze skorpionem do piersi. Z góry dobiega potężny ryk. Dwie świecące oczy spoglądają na niego przez ciemność. Raivox przekroczył barierę. Książka kończy się obrazem smoka i upadłego mężczyzny, oddzielonych od wszystkiego, co kochają, ale nie od siebie nawzajem.