De eerste keer dat ik hem zag

Vier decennia eerder was Nicholas Bell een pro-Deoadvocaat in Austin met verpletterende schulden en een gezin om te onderhouden. Nadat hij een zaak had gewonnen voor een jonge man die voor de organisatie werkte, kwam misdaadbaas Frank Campano Pointe II langs. Frank vloog Nicholas en zijn vrouw Meredith naar zijn landgoed op Fisher Island — een omheind paradijs van privéveerboten en uitzicht op zee. Franks vrouw Jenny bleek uit hun Texaanse geboorteplaats te komen. Hun kinderen speelden samen in de achtertuin. Toen schoof Frank een map over tafel die de monsterlijke cliënten onthulde die Nicholas zou vertegenwoordigen bij het advocatenkantoor in Houston dat hem een legitieme positie had aangeboden. Het contrast was berekend: werk voor monsters in pakken, of werk voor mij. Nicholas schudde Franks hand. Hij zou de grens pas twintig jaar later weer helder zien.

Daniel, vliegend onder het mom van een chartervlucht, stijgt met hen op vanuit Napa in een langeafstandsjet met valse paspoorten. Het vluchtplan vermeldt Parijs. Dan wordt Hannah halverwege de vlucht wakker en ontdekt dat ze niet op Teterboro in New Jersey zijn geland voor de geplande brandstofstop, maar in Miami — het thuisterritorium van de organisatie. Hannah's hand zweeft boven Grady's nummer, één cijfer verwijderd van het inroepen van federale hulp. Maar ze leest Daniels trillende hand, zijn nerveuze ogen — dit was ook niet zijn plan. Ze beveelt dat de deuren verzegeld blijven en niemand uitstapt. Tweeënveertig minuten lang cirkelen brandstofwagens terwijl Hannah door het raam kijkt en een vluchtroute uitstippelt voor het geval de cabinedeur opengaat. Dat gebeurt niet. Ze stijgen weer op richting Parijs. Hannah slaapt de resterende uren over de Atlantische Oceaan niet meer.

In Parijs leidt Hannah Bailey via een afleidingsroute — ze betreden het grandioze Hôtel Le Bristol, glippen via een zijdeur naar buiten en lopen naar het intieme La Réserve aan de Avenue Gabriel. Bailey ziet een bebaarde man in een legerjas die hen volgt; ze duiken een kinderboetiektje in tot hij voorbij is. Bij La Réserve beklimt Hannah de wenteltrap naar kamer 202 — dezelfde kamer als tijdens haar huwelijksreis met Owen. Ze klopt. Nicholas opent de deur. Levend. Hij legt uit dat hij en Owen jarenlang naar dit moment hebben toegewerkt, dat ze zijn dood in scène hebben gezet met behulp van een meewerkende lijkschouwer bij zijn afgelegen Texaanse huis aan het meer, om de organisatie in beweging te brengen terwijl Nicholas de reactie nog kon sturen. Quinn en Teddy handelden alleen sneller dan verwacht. De bebaarde man blijkt Nicholas' lijfwacht Seth te zijn, gestuurd om hen vanaf het vliegveld te schaduwen.

Vijf jaar eerder leefde Owen onder een valse naam op een wijngaard in Nieuw-Zeeland, overdag de wijnranken verzorgend en 's nachts de organisatie in kaart brengend. Hij stuurde Nicholas een brief vanuit Fiji en liet vervolgens een envelop met bewijsmateriaal achter in Nicholas' hotelkamer. Maanden later reageerde Nicholas via Bailey's Instagram — een familiefoto die Owen herkende als een uitnodiging. Owen belde het hotel op Hawaï. Nicholas zei dat hij meer van Bailey en Hannah hield dan dat hij Owen haatte. Ze ontmoetten elkaar in aangrenzende kamers op het Grote Eiland. Nicholas drukte een gespannen pistool tegen Owens borst. Owen verroerde geen vin — als hij stierf, zou zijn gezin in elk geval veiliger zijn. Nicholas liet het wapen zakken. Ze brachten dagen door met het samenstellen van twintigduizend documenten over de misdaden van de organisatie. Tijdens hun laatste strandwandeling gaf Nicholas een waarschuwing: dit kan niet eindigen met hen beiden in leven.

Vier jaar voor het heden confronteerde Nicholas Frank tijdens een verjaardagsdiner. Jarenlang had hij geruchten weggewuifd dat de organisatie zijn dochter Kate — Owens eerste vrouw, Baileys moeder — had gedood bij een aanrijding met doorrijden. Franks verzekeringen waren altijd genoeg geweest. Maar Owens terugkeer had twijfel gezaaid, en Nicholas kon eindelijk lezen wat zijn oudste vriend verborg. Frank bekende: Kate had vragen gesteld bij het kantoor van de officier van justitie over Nicholas' werk, waarmee ze gevaarlijke alarmbellen deed rinkelen binnen de organisatie. Quinn — destijds een jonge moeder wier echtgenoot net was opgesloten vanwege Owens getuigenis — gaf mannen opdracht Kate bang te maken zodat ze zou zwijgen. In plaats daarvan vermoordden ze haar. Frank beweerde dat hij het jarenlang niet had geweten, dat de verantwoordelijke luitenants al dood waren. Nicholas zei dat het voorbij was tussen hen en liep weg, met een verdriet dat zojuist een nieuwe, scherpere rand had gekregen.

In Antibes betreedt Bailey het Picassomuseum en sluit zich aan bij de laatste rondleiding van de dag. Ze moet uitkomen bij de bank voor Picasso's Odysseus en de sirenen — het ontmoetingspunt dat Owen heeft gekozen. Een jonge man met een draadmontuur bekijkt haar te aandachtig; ze verbergt zich in een afgesloten toilet tot hij zeker zou hebben opgegeven. Ze keert alleen terug naar de bank. Dan gaat er iemand naast haar zitten. Ze weet dat hij het is voordat ze kijkt — zijn aanwezigheid een frequentie die haar lichaam nooit is gestopt met ontvangen. Ze noemt hun nachtelijke sessie voor haar werkstuk over de Odyssee in de derde klas, toen hij om elf uur 's avonds de hele stad doorreed voor karton en stiften. Hij lacht. Ze draait zich om. Zijn haar is anders, zijn gezicht magerder, een droefheid die ze nooit eerder heeft gezien schuilt achter zijn ogen. Maar hij is het. Ze pakt zijn hand.

Hannah en Nicholas kleden zich formeel in de buurt van het politiebureau van Èze en beklimmen de middeleeuwse trappen naar het hotel op de klif waar Frank zijn tachtigste verjaardag viert. Een bewaker wil bijna Hannah's tablet in beslag nemen — ze bluft zich erdoorheen door het een babyfoon te noemen. Op het terras, met uitzicht op de Middellandse Zee en tachtig gasten, kruist Nicholas Franks blik over het feest. Ze omhelzen elkaar als oude vrienden, maar Quinn en Teddy flankeren hun vader als schildwachten. Nicholas kondigt de voorwaarden aan: de lokale politie is in de buurt, en als hij en Hannah niet binnen twintig minuten veilig naar buiten lopen, worden documenten met decennia aan misdaden doorgestuurd naar federale aanklagers. De tablet die Hannah draagt toont live bewakingsbeelden van de huizen van alle zes de Campano-kinderen — elke overboeking, elk misdrijf gedocumenteerd. Teddy vliegt Nicholas aan. Zijn vuist raakt Hannah's kaak. Een bewaker drukt een pistoolloop in haar ribben.

Frank beveelt zijn bewakers zich terug te trekken en neemt Nicholas alleen mee naar een achterkamer. Terwijl ze weg zijn, vertelt Quinn aan Hannah bij de bar dat er altijd een prijs is wanneer je deze familie aanvalt — en Hannah beseft dat de prijs Nicholas zelf zal zijn. Binnen schiet Frank Nicholas opzettelijk: een schampschot in de schouder, dat bloed trekt maar niet dodelijk is. Hij verzorgt de wond met een EHBO-doos. Hun gesprek is vreemd teder tussen twee mannen die elkaar drieënveertig jaar kennen, beiden wetend dat dit een afscheid is. Frank kan de permanente veiligheid van Hannah, Bailey en Owen garanderen, maar niet die van Nicholas. Wat Hannah ook begrijpt — door Quinns woorden en Nicholas' kalmte — is dat Frank al die tijd deel uitmaakte van dit plan. Owen bracht hen drieën een jaar geleden samen. De verzekering werkt omdat Frank haar van binnenuit handhaaft.

Hannah rijdt Nicholas naar Antibes. In een parkeergarage nemen dubbelgangers gekleed als zij de auto mee richting de luchthaven van Nice, terwijl Nicholas met Seth in een andere auto stapt, op weg naar een boerderij in Toscane waar zijn vrouw en dochter begraven liggen — voorlopig veilig, maar niet voor altijd. Hij kust Hannah's voorhoofd en zegt dat dit geen afscheid is. Bij de jachthaven loopt ze over de donkere steigers tot ze het jacht vindt dat ze vijf jaar lang heeft leren zeilen. Benedendeks slaapt Bailey opgerold rond een keyboard en verspreide muziekbladen. Hannah raakt haar gezicht aan. Bailey mompelt dat ze thuis is. Op het bovendek, met de Middellandse Zee paars gloeiend onder de maan, staat Owen achter haar. Hij noemt Baileys plannen — citroenen aan de Amalfikust, uiteindelijk een wijngaard en werkplaats bij Los Alamos. Hannah draait zich naar hem toe.