آیین

بلیکلی تنها با لباس مشکی و کفش پاشنه‌بلند قرمز به کلیسای جامع متروکه‌ای در اعماق جنگل می‌راند. داخل، اربابان کلاه‌دار در سکوت نیمکت‌ها را پر کرده‌اند. سارا و اشلی را در میان زنان دیگری می‌بیند که مچ دست‌هایشان از قبل بسته شده. رایت دستبندش می‌زند، آن‌قدر سفت می‌کند تا فریاد بزند، و او را به حوض غسل تعمید در طبقه‌ی بالا می‌برد. بلیکلی سوگند سه‌بخشی را می‌خواند. رایت او را زیر آب فرو می‌برد و آن‌قدر نگهش می‌دارد تا خفه شود. سپس روی پله‌ها می‌نشیند، موهایش را می‌گیرد و دهان او را روی خودش فشار می‌دهد در حالی که جماعت از پایین تماشا می‌کنند. بعد از آن، بیرون کلیسا، او را به دیوار سنگی می‌چسباند، با لباس زیر خودش دهانش را می‌بندد و بکارتش را می‌گیرد. او حالا مِلک اوست — هر لمس، هر قانون، هر مجازات به تصمیم اوست. بدون نگاه به پشت سر، او را تا ماشین حمل می‌کند.

مت بلیکلی را در راهرو گیر می‌اندازد، به دیوار می‌چسباندش و پیشگویی ظالمانه‌ای تحویلش می‌دهد: رایت با سیندی ویلیامز نامزد است و بعد از فارغ‌التحصیلی دورش می‌اندازد، و در آن نقطه مت او را در تاریکی حبس خواهد کرد تا آخر عمر. صورتش را لیس می‌زند. بلیکلی ویران می‌شود اما حاضر نیست به رایت بگوید — نمی‌خواهد به‌خاطر کینه‌ی مت مجازات شود. چند شب بعد، مست بعد از یک شب‌گردی در کلاب، حقیقت را در یک بازجویی بعد از ارگاسم لو می‌دهد. رایت صبح روز بعد به باشگاه خانه‌ی اربابان می‌رود، یک دمبل سی‌پوندی را به شقیقه‌ی مت می‌کوبد، او را زیر هالتر سنگین گیر می‌اندازد و زانویش را به صورتش می‌زند. یک ارباب مرموز بعداً با رایت تماس می‌گیرد و اختیار تام برای دور نگه داشتن مت به هر وسیله‌ای به او می‌دهد. جنگ بین آن‌ها به چیزی تبدیل می‌شود که فقط مرگ پایانش خواهد داد.

بلیکلی رؤیای تکراری‌ای را اعتراف می‌کند که از پانزده‌سالگی داشته: مردی او را در جنگل تعقیب می‌کند، به زمین می‌اندازد، دست‌هایش را می‌بندد و با او رابطه برقرار می‌کند. مت یک‌بار به‌خاطر این رؤیا او را منزجرکننده خوانده بود. رایت فانتزی را تأیید می‌کند — میل به تسلیم، نه خشونت — و پیشنهاد می‌دهد هر طور که بخواهد ترتیبش را بدهد. بلیکلی می‌گوید غافلگیرش کند. آن شب، رایت در خواب مچ دست‌هایش را با بست پلاستیکی می‌بندد، کیسه‌ای روی سرش می‌کشد، دست و پایش را در شاسی‌بلندش می‌بندد و به کلبه‌ی خصوصی‌اش می‌برد. او را به تخت می‌بندد، کلاه را برمی‌دارد و در حالی که آدرنالین هنوز بدنش را می‌لرزاند واردش می‌شود. بلیکلی شدیدتر از همیشه به اوج می‌رسد، سپس با قدردانی متناقض هق‌هق می‌کند. رایت در آغوشش می‌گیرد، زمزمه‌وار تحسینش می‌کند و می‌گوید هیچ‌چیز در وجودش شکسته نیست. آخر هفته را در کلبه گم می‌شوند و برای اولین بار، بلیکلی احساس می‌کند کاملاً دیده شده است.

پسر شش‌ساله‌ی یکی از اربابان به قتل می‌رسد و قاتل در زندان است. مت هم خودش و هم رایت را داوطلب این مأموریت می‌کند. رایت داروی خواب‌آور در آب بلیکلی می‌ریزد تا بی‌هوشش کند، گانر و سارا را به‌عنوان نگهبان می‌گذارد و به کلیسای جامع گزارش می‌دهد. او و مت با نام‌های جعلی دستگیر و در یک سلول زندانی می‌شوند. رایت سر مت را به دیوار آجری می‌کوبد و به سلول انفرادی منتقل می‌شود — دقیقاً جایی که هدف پنهان شده. مرد را در حمام‌ها می‌کشد. اما مت یک متحد داخل زندان استخدام کرده: یک زندانی با چاقوی زنگ‌زده وارد سلول رایت می‌شود و لاف می‌زند که مت بلیکلی را به‌عنوان دستمزد به او وعده داده. رایت دست‌های دستبندزده‌اش را دور گلوی مرد می‌پیچد و خفه‌اش می‌کند. یک هفته بعد به سوی بلیکلی برمی‌گردد در حالی که به‌زحمت سرپا می‌ایستد، پوشیده از کبودی و خون خشک‌شده.

در حین رابطه‌ای که دهانش را می‌بندد و بینی‌اش را فشار می‌دهد، رایت دو بار از بلیکلی می‌خواهد با او ازدواج کند. نیمه‌بی‌هوش از کمبود اکسیژن و ارگاسم، زمزمه می‌کند بله. او حلقه‌ی نامزدی شش‌قیراطی را در خواب به انگشتش می‌لغزاند. چیزی که بلیکلی نمی‌داند: رایت قبلاً به دالاس پرواز کرده و ساعت دو نیمه‌شب روبه‌روی پدرش فیل اندرسون نشسته و پانصد هزار دلار برای دست دخترش پیشنهاد داده بود. فیل پول را رد کرد اما قراردادها را امضا کرد — خوشحال از اینکه دخترش را برای همیشه از خانواده‌ی مت جدا می‌کند. سه روز بعد، در دفتر ثبت ازدواج می‌ایستند و سوگند تبادل می‌کنند. اولین بوسه‌ی واقعی‌شان پای محراب اتفاق می‌افتد. بلیکلی می‌داند این کار با استراتژی و مصلحت متقابل شروع شد. هنوز عاشق نشده. اما چیز بی‌نامی بین‌شان در حال شکل‌گیری است، تغذیه‌شده از اعتمادی که هرگز به کس دیگری نداده بود.

در مراسم سالانه‌ی خانه‌ی اربابان، رایت با تاکسیدو روی صحنه می‌رود و بلیکلی را به‌عنوان خانم خیره‌کننده بلیکلی ری آرچر — همسرش — معرفی می‌کند. نفس‌های حیرت‌زده در سالن می‌پیچد. پایین می‌آید، دستش را می‌گیرد و می‌رقصند در حالی که او را می‌بوسد — عمیق، علنی، عمدی — با چشمانی باز و خیره به مت آن‌سوی سالن. مشت‌های مت گره می‌خورد. اشلی را می‌گیرد و با عصبانیت بیرون می‌رود. برای رایت، این کیش‌ومات آشکار است: دختر مت را گرفت، با او ازدواج کرد و کل سازمان را مجبور کرد شاهدش باشند. برای بلیکلی، ایستاده در لباس ساتن سفید با حلقه‌ای که نور لوستر را منعکس می‌کند، این لحظه به‌طرز خطرناکی شبیه عشق واقعی است. دارد عاشقش می‌شود. او می‌داند. و وقتی چهره‌ی بلیکلی را می‌بیند که حین رقص نرم می‌شود، برای اولین بار درمی‌یابد — او هم همین‌طور.

در حالی که رایت در مراسم مشغول معاشرت است، مت به اتاق خوابش می‌خزد و بلیکلی را گیر می‌اندازد. به او می‌گوید رایت برایش پول پیشنهاد داده، در اولین مهمانی اپلیکیشن ردیابی روی گوشی‌اش نصب کرده، تماس‌های مادرش و سارا را مسدود کرده تا منزوی‌اش کند، و هر حرکتش را زیر نظر داشته. به‌اندازه‌ی کافی با چیزهایی که بلیکلی از قبل مشکوکشان بود هم‌خوانی دارد — تماس‌های از دست‌رفته، زمان‌بندی عجیب رایت — که حقیقت مثل ترکش فرود می‌آید. حلقه‌ی عروسی، گوشی و کیفش را روی تخت رایت می‌گذارد و در تاریکی شب ناپدید می‌شود. موهایش را مشکی رنگ می‌کند، با اتوبوس به شهر کوچکی می‌رود و با نام میانی‌اش ری در یک بار ارزان‌قیمت به‌صورت نقدی کار می‌کند. سه هفته تمام، رایت هر سرنخی را زیر و رو می‌کند و به‌سختی می‌خوابد. زنی که ردیابی، تحت نظر و عقدش کرده بود، تنها کسی شده که نمی‌تواند پیدایش کند.

بلیکلی دارد زباله‌ها را پشت بار بیرون می‌برد که مردی او را به سطل زباله می‌چسباند، هر دو دستش را دور گلویش حلقه می‌کند و می‌گوید دقیقاً می‌داند کیست — مت فرستاده‌اش، و قصد دارد او را تکه‌تکه برای رایت پس بفرستد. دیدش سیاه می‌شود. انگشتانش شل می‌شوند. بعد سر مرد به عقب پرت می‌شود. رایت از پشت چاقو را روی گلوی مرد می‌کشد و خون شریانی روی صورت و سینه‌ی بلیکلی می‌پاشد. بلیکلی از روی زمین به شوهرش خیره می‌شود، غرق در خون مرده‌ای، و درمی‌یابد سه هفته از تنها کسی فرار کرده که حاضر است برایش بکشد. رایت قرص خواب در دهانش فرو می‌کند، بدن بی‌حالش را تا ماشین حمل می‌کند و به خانه‌ی اربابان برمی‌گرداندش. بازگشتشان از هر دو طرف خشم است — اما زیر آن، آسودگی‌ای آن‌قدر تیز که اشک درمی‌آورد.

اربابان آزمون وفاداری می‌خواهند. رایت اوراق طلاق امضاشده به بلیکلی می‌دهد، می‌گوید دیگر هیچ‌چیز از او نمی‌خواهد و بیرون می‌رود. بلیکلی به اوراق خیره می‌شود، برشان می‌گرداند، حکاکی روی حلقه‌ی عروسی‌اش را می‌خواند — تا مرگ ما را جدا کند — و کاغذها را در شومینه پرت می‌کند. رایت همه‌چیز را از دوربین‌های کلبه تماشا کرده بود. بلیکلی قبول شد. ساعاتی بعد، سیندی ویلیامز با بارانی می‌آید و ادعا می‌کند با رایت رابطه داشته. بلیکلی آن‌قدر محکم سیلی‌اش می‌زند که حلقه‌ی عروسی گونه‌ی سیندی را می‌شکافد، سپس آن‌قدر کتکش می‌زند تا رایت برمی‌گردد و سیندی را با ضربه به دیوار بی‌هوش می‌کند. حقیقت را فاش می‌کند: در کیف سیندی سرنگ، چسب نواری و طناب بود. او آمده بود تا به دستور مت بلیکلی را بی‌هوش کند و آسیب بزند — نه اینکه کسی را اغوا کند. بلیکلی در هر مورد درست انتخاب کرده بود.

در پناهگاه زیر کلبه، رایت سیندی را به صندلی می‌بندد. تحت بازجویی، سیندی فاش می‌کند که مت به او گفته کجا زندگی می‌کنند، مت از طریق دوربین‌های نظارتی آن‌ها را تماشا می‌کرده، و از گوشی سیندی به بلیکلی پیام داده و خودش را جای رایت زده. رایت با طناب گلویش را فشار می‌دهد در حالی که بلیکلی بدون پلک زدن تماشا می‌کند. جسد را در قبرستان اربابان پشت کلیسای جامع دفن می‌کنند. بعد، در یک اعتراف‌گیری جلوی تمام جماعت، رایت اشلی را به صندلی‌ای در طبقه‌ی بالای کلیسا زنجیر می‌کند و تکه‌تکه می‌بُرد تا اعتراف کند که سه هفته تمام بلیکلی را در دوران ناپدیدی‌اش تعقیب کرده — به دستور مت. اعتراف می‌کند که وقتی کار را ول کرد، مت یک قاتل اجیر فرستاد. رایت صندلی را به حوض غسل تعمید هل می‌دهد. اشلی همان‌طور بسته به صندلی غرق می‌شود. دو تهدید حذف شدند. مت هنوز آزاد است.

در حالی که رایت در جلسه‌ی اربابان شرکت دارد، مت بلیکلی را تنها در ماشینش بیرون کلاب بلک‌اوت پیدا می‌کند. سه بار صورتش را به فرمان می‌کوبد، خفه‌اش می‌کند و اشاره می‌کند که از فانتزی رابطه‌ی اجباری‌اش خبر دارد — مدرکی که صمیمی‌ترین لحظاتش را زیر نظر داشته. سارا او را بی‌هوش و غرق در خون پیدا می‌کند. تایسون کرافورد، ارباب افسانه‌ای صاحب بلک‌اوت، او را فوری به بیمارستان می‌رساند. طی پنج روز بهبودی، پدر بلیکلی فیل حقیقتی مدفون را فاش می‌کند: والری مادر بیولوژیکی‌اش نیست. فیل مخفیانه با زنی به نام لی‌آن میز ازدواج کرده بود — برگزیده‌اش در بارینگتون — که مادر واقعی بلیکلی است. مت سال‌ها پیش در مأموریت شیکاگو لی‌آن را کشته بود. فیل رایت را مجبور کرده بود بلیکلی را انتخاب کند تا از مت محافظتش کند. هر ستون هویت بلیکلی یک‌جا فرو می‌ریزد.

رایت و بلیکلی به کلبه برمی‌گردند و مت را می‌بینند که با اسلحه روی مبلشان نشسته. اسلحه را به سمت بلیکلی نشانه می‌رود. رایت او را به در ورودی فشار می‌دهد و بدنش را مثل زره رویش می‌کشد. چهار گلوله از پشتش رد می‌شوند. زمزمه می‌کند که دوستش دارد، که لایق بهتر از این بود، و فرو می‌ریزد. بلیکلی جیغ‌زنان بر سینه‌اش می‌کوبد. مت دستش را دور گلویش حلقه می‌کند و تا ماشین در انتظار می‌کشاندش. والری — نامادری‌اش — همدست است. مت با سوزنی به گردن بلیکلی بی‌هوشش می‌کند. در خانه‌ای نزدیک مرز کانادا بیدار می‌شود. والری فاش می‌کند که می‌داند بلیکلی باردار است و قصد دارد وقتش که رسید بچه را از شکمش بیرون بکشد. مت بلیکلی را در خانه‌ی قفل‌شده تعقیب می‌کند تا به او تجاوز کند. بلیکلی بینی‌اش را گاز می‌گیرد و خودش را در اتاقی در زیرزمین قفل می‌کند.

رایت نمرده بود. گانر و پریکت چند دقیقه بعد از فرار مت رسیدند، احیای قلبی-ریوی انجام دادند و نجاتش دادند. بعد از هفته‌ها بهبودی در بیمارستان، رایت بلیکلی را از طریق دستگاهی که مخفیانه زیر شانه‌اش کاشته بود ردیابی می‌کند. او، فیل و تایسون به مجتمع نزدیک نیاگارا پرواز می‌کنند. تایسون با تظاهر به اینکه بلیکلی را برای خودش می‌خواهد نفوذ می‌کند و در حالی که مت تماشا می‌کند، کلید دستبند را در جیب بلیکلی می‌لغزاند. رایت آزادش می‌کند و مت را بی‌هوش می‌کند. در آخرین اعتراف‌گیری در کلیسای جامع، لی‌آن میز — مادر بیولوژیکی بلیکلی که بیست سال تصور می‌شد مرده — زنده وارد می‌شود. فاش می‌کند که مأموریت اولیه‌ی رایت را او طراحی کرده و بخش بزرگی از آنچه پس از آن اتفاق افتاد را مهندسی کرده. والری نقشش در توطئه را اعتراف می‌کند. بلیکلی چاقو را روی شکم والری می‌کشد به‌خاطر تهدید جنین دوقلویش. تایسون مت را از تیرهای سقف آویزان می‌کند. جنگ همان‌جایی تمام می‌شود که شروع شده بود.