Imiona

W 1994 roku, w linii czasowej Niedźwiadka, Cora i jej dzieci mieszkają w mieszkaniu niedaleko Mehri i jej córki Fern — matki z zajęć pływania, która zawsze oferowała pomoc. Niedźwiadek, teraz siedmioletni, biegnie z rozpostartymi ramionami na powitanie szesnastoletniej Mai, którą nazywa Pszczółką, bo kiedyś goniła go po domu, brzęcząc jak pszczoła. Ich życie jest skromne, ale ciepłe: kolacje z pizzą, truskawkowe koktajle mleczne, mozzarella ciągnąca się między pudełkiem a talerzem. Cora pracuje jako ogrodniczka w posiadłości ziemskiej. Czasem, gdy Maia jest w szkole, odsuwa kuchenny stół i wykonuje piruety, podczas gdy Niedźwiadek śmieje się ze swojego leżaczka. Maia wciąż moczy łóżko i wzdryga się, gdy nauczyciele wykrzykują jej imię, ale nosi w kieszeni szkolnego żakietu chusteczkę od terapeutki — dowód na to, że ktoś poza rodziną też ją dostrzega.

W linii czasowej Juliana siedmioletni Julian mieszka na irlandzkiej wsi ze swoją siwowłosą babcią Sílbhe, która porzuciła kiełkujący romans z Cianem — miejscowym jubilerem — by przyjąć pod swój dach dzieci zamordowanej córki. Julian nawleka koraliki na drut dla sąsiadki robiącej koronki, woląc spokojne towarzystwo dorosłych od rówieśników. Podczas zabawy w chowanego ujawnia się, zanim Maia zdąży go znaleźć — nie potrafi znieść wywoływania nawet udawanego zaskoczenia. Szesnastoletnia Maia prosi o lekcje baletu — nie dlatego, że go kocha, lecz dlatego, że łączy ją to ze zmarłą matką. Sílbhe się zgadza, tłumiąc żal, że pozwoliła Corze zbyt wcześnie wyjechać z Irlandii. Wozi dzieci na terapię, balet, zajęcia plastyczne. Jej planowana emerytura została zastąpiona zaciekłym, nieproszonym drugim rodzicielstwem — i nie żywi do nich z tego powodu urazy.

W linii czasowej Gordonów, w roku 1994, siedmioletni Gordon Jr. próbuje napisać na szkolnej wizytówce imię Luke; nauczycielka rwie kartonik i niezmywalnym czarnym tuszem drukuje GORDON. Chłopiec uczy się, że zadowolenie ojca oznacza zdradę matki — wymyślanie przy pizzy historii o jej przewinieniach, karmienie ojcowskiej inwigilacji. Tymczasem Maia jest świadkiem sceny, w której Cora klęczy na podłodze kuchni i je z miski, a Gordon pochyla się nad nią, przyciskając jej nadgarstki za plecami. Maia wymiotuje na dywan na podeście i potajemnie pisze do babci Sílbhe w Irlandii. Sílbhe dzwoni, oferuje pieniądze, bilety lotnicze. Ale Cora tłumaczy, że Gordon wypisał na jej nazwisko recepty na leki przeciwpsychotyczne — gdyby odeszła, straciłaby dzieci. Kiedy policjant przychodzi zbadać sprawę, Cora mówi mu, że jej matka ma demencję. Mężczyzna śmieje się z ulgą: Gordon jest przecież swoim własnym lekarzem.

W 2001 roku czternastoletni Bear jedzie pociągiem do Maii w Brighton, po drodze pocieszając płaczące dziecko papierowym origami. Przy rybce z frytkami na nadmorskiej promenadzie konfrontują się z czymś, co każde z nich nosiło w sobie w samotności: co to znaczy być synem mordercy, córką mordercy. Bear wspomina o zbliżającym się wyjściu ojca z więzienia. Maia zbywa temat, choć nie może zasnąć, wyobrażając go sobie za każdym ciemnym rogiem. Bear wspomina też o Lily — dziewczynie siedzącej obok niego na matematyce, ich nazwiska niemal identyczne — cichej, ale pewnej siebie, kogoś, kto traktuje go łagodnie bez żadnego powodu. Tymczasem Cora idzie na randkę z Felixem, weterynarzem, którego zaaranżował Roland, mąż Mehri. Lubi go, ale nie potrafi zaufać życzliwości; każdy ciepły gest odbiera jako rekonesans przed przyszłym okrucieństwem. Następnego ranka kończy to wszystko esemesem.

W linii czasowej Juliana Sílbhe prosi Ciana Brennana — miejscowego jubilera, którego kiedyś niemal pokochała — by nauczył czternastoletniego Juliana złotnictwa, ponieważ kursy dla dorosłych nie przyjmują nieletnich. Od pierwszych zajęć Julian czuje, jakby ktoś go rozpalił. Szkicuje wisiorki w kształcie liści kasztanowca na marginesach zeszytów, leży bez snu, wibrując od twórczej energii. Dawne chwiejne uczucie w jego wnętrzu — lęk, samotność — przybiera nowy kształt: ekscytację. Jego zajęcia się przeciągają, a Cian zaczyna zostawać na kolację. Potem na soboty. Potem na niedziele. Stopniowo ten cichy mężczyzna wypełnia rolę, o którą nikt go nie prosił. Pewnego śnieżnego wieczoru, odwożąc Maię z pracy w barze kanapkowym, Cian słucha, jak po raz pierwszy opowiada o morderstwie swojej matki. Nie dopytuje. Patrzy na drogę i pozwala jej mówić.

W linii czasowej Gordonów czternastoletni Gordon Jr. zostaje zaproszony na imprezę przez Lily, jedyną życzliwą dziewczynę w jego klasie. Po drodze piją gin jego ojca i całują się, opierając się o drzewo w ciemnym ogrodzie — z początku delikatnie i nieśmiało — aż Gordon siłą wpycha rękę pod jej spódnicę. Lily szarpie się, próbuje mówić przez jego dłoń zakrywającą jej usta, ale on przytrzymuje ją, zdumiony własną siłą. Kiedy wyrywa się i ucieka, czuje gniew zamiast wyrzutów sumienia. W środku mówi innym chłopakom, że śmierdzi, a oni przyjmują go do swojego grona. W tym samym czasie Gordon Sr. zabiera Corę na weekendowy wyjazd dla par, gdzie czaruje inne żony, niesie Corę przez łąkę pełną jaskrów, a potem na osobności drwi z jej wagi i aranżuje scenę przy kolacji, która sprawia, że Cora wygląda na agresywną w oczach ich przyjaciół.

W roku 2008 linii czasowej Gordona Cora — pięćdziesięcioczteroletnia, pozbawiona telewizora, telefonu, a nawet klucza do drzwi — przechwytuje list od notariusza, który wymknął się z zamkniętej skrzynki pocztowej jej męża. Jej matka Sílbhe nie żyje. Gordon ukrył jej śmierć i przejął spadek. Cora ucieka bez kluczy i pieniędzy, odkrywa, że w dawnym domu Mehri mieszkają obcy ludzie, i wchodzi do gabinetu weterynaryjnego, błagając o pomoc. Kędzierzawy weterynarz owija ją kocem dla zwierząt, dzwoni do schroniska dla ofiar przemocy i sadza jej na kolanach mruczącego kota, podczas gdy czekają. Kiedy przyjeżdża pracownica z Bowen House, Cora jej wierzy: jest bezpieczna. Ale Gordon później odzyskuje nad nią kontrolę, posługując się trwałym pełnomocnictwem uzyskanym poprzez upozorowanie jej upadku poznawczego — podsuwa jej błędne daty i nazwiska premierów, aranżuje sfałszowaną ocenę i pokazuje jej oddział dla osób z demencją jako ostrzeżenie.

Listopad 2015 roku. Bear kończy prace archeologiczne w Egipcie; Lily mieszka w Paryżu i pracuje w bibliotece narodowej. Wysyła Bearowi SMS-a z żartobliwą nazwą restauracji, w której umówiła się na kolację z przyjaciółką Veronique. Bear gra w karty, gdy jego telefon rozświetla się pod porzuconą powieścią. SMS od Lily wyświetla się tuż nad powiadomieniem BBC: seria ataków w Paryżu, co najmniej osiemnastu zabitych. Następują dwa dni bez odpowiedzi na wiadomości — a potem urywany SMS od rodziców Lily: Znaleziona. Na OIOM-ie. Żyje. Postrzelona. Bear zmienia trasę taksówki i szlocha na tylnym siedzeniu. Pakując później jej paryskie mieszkanie, odkrywa pudła starannie przechowywanych listów od niego, kolekcję pamiątek dokumentujących ich piętnaście lat: bilety, skrzydło motyla, kamyk w kształcie serca. Był nieostrożny z jedynym skarbem, który naprawdę się liczy.

Kilka miesięcy później, siedząc nad jeziorem, gdy Lily dochodzi do siebie na wózku inwalidzkim, Bear wyciąga kartę członkowską na siłownię. Wyrobił ją jeszcze przed atakami, wyjaśnia — zanim złożył podanie o stałą posadę w muzeum w Anglii — bo musiał sprawdzić, jak to jest zostać w jednym miejscu, nie mieszając jej w to. Lily, która przez lata kształtowała się na niezależną kobietę, jaką — jak sądziła — Bear chciał przy sobie widzieć, w końcu wyrzuca z siebie prawdę: potrzebuje partnera, który wraca do domu każdego wieczoru, chce wkrótce mieć dzieci i ma dość przepraszania za pragnienie zwyczajnych rzeczy. Bear klęka przed nią i wygłasza chaotyczne, pełne szczegółów wyznanie miłości — jej kostki w letnich dżinsach, koty, które idą za nią do domu, jej nazwisko podpisane na końcu każdego listu. Przeprowadzają się do Brighton. Rodzi się Pearl. Bear prowadzi w muzeum warsztaty archeologiczne dla dzieci, ucząc małe ręce odnajdywać skarby w ziemi.

Czwartek podczas covidowego lockdownu. Bear i czteroletnia Pearl są na strychu — naprawiają dudniący zbiornik na wodę i przeglądają stare książeczki z obrazkami, kiedy osa żądli Beara w okolicę nosa. Udaje mu się uspokoić Pearl, włączając jej bajki, i zejść chwiejnym krokiem na dół, ale gardło zaciska mu się, a twarz puchnie nie do poznania. Lily znajduje go na kanapie, z językiem zbyt grubym, by wypowiedzieć choć słowo. Małe paluszki Pearl wystukują numer pogotowia na telefonie matki. Ratownicy przyjeżdżają na sygnale — ale nie ma już kogo ratować. W ciszy, która zapada, Lily i Pearl poruszają się po domu jak stworzenia zagubione w lesie. Pieką bułeczki i układają puzzle. Pearl pyta, czy tata będzie martwy na zawsze. Lily mówi, że tak. Kilka miesięcy później dzwoni na telefon Beara dealer samochodowy: Bear potajemnie zamówił dla Lily samochód elektryczny, opłacony w całości. Jest czarny — dokładnie taki, jaki by wybrała.

W roku 2022 na osi czasu Juliana, po latach odmowy sprzedaży za Morze Irlandzkie — Anglia była przecież krajem, który zawiódł jego matkę — Julian patrzy, jak jego pierwsza hurtowa przesyłka jest ładowana dla domu towarowego Liberty w Londynie. Pandemia zniszczyła jego małżeństwo: żona Orla odeszła z córkami, gdy pieniądze się skończyły, a kłótnie o ekspansję na rynek angielski stały się jadowite. To Cian w końcu przebił się do niego pięcioma cichymi słowami: to tylko miejsce, nie twój ojciec. Tymczasem Maia dzieliła się wspomnieniami z dzieciństwa — ogródkiem ziołowym matki, jej głosem zza jodeł podczas tego, co nazywała Porą Pikniku — co pomogło Julianowi zrozumieć, że przepaść między nim a ojcem jest nie do pokonania. Kiedy Orla pisze SMS-a, że wróciła do domu, Julian pędzi przez ulice, wpada przez drzwi bez tchu i prosi ją, żeby do niego wróciła. Ona kiwa głową, wtulona w jego pierś.

W linii czasowej Gordonów wyzwolenie matki przez Gordona Juniora zaczyna się nie od odwagi, lecz od wypadku samochodowego. Kariera w bankowości, zniszczona przez alkoholizm, wyrzuca go przez szybę porsche na autostradzie. Trzeźwość, sponsor imieniem Rob, który maluje w pracowni nad sklepem zoologicznym, i praca w galerii odbudowują go na tyle, że w końcu potrafi widzieć. Wracając do rodzinnego domu, przynosi Corze czekoladki i pokazuje jej sztukę na telefonie. Zanim znów wyjeżdża, ukrywa kamery w czujnikach dymu. Tydzień nagranego znęcania się później staje przed ojcem z materiałem filmowym i dwoma opcjami: odejdź po cichu albo trafisz do więzienia. Gordon Senior oddaje klucze. Cora, sześćdziesięcioośmioletnia, mieszka teraz w małym londyńskim szeregowcu ze skrzynkami na parapetach, świeżymi ziołami i radiem Roberts, z którego kobiece głosy płyną do jej kuchni. Jest wolna.