Tarcza wróbli

Ósmego dnia przeprawy szpikowęgorz taranuje Kuter. Drugie uderzenie wyrzuca Odessę za burtę, prosto w otwarte morze, gdzie w głębinie krąży potężny drapieżnik. Dziewczyna czepia się liny harpunowej, podczas gdy załoga wciąga ją ku statkowi, lecz szpikowęgorz wyłania się z odmętów — paszcza rozdziawiona tak szeroko, że mogłaby ją połknąć w całości. Strażnik ciska harpun, przebijając na wylot czaszkę bestii w tej samej chwili, gdy załoga szarpnięciem wciąga Odessę na pokład. Martwy potwór pada u jej stóp, a jego łuski są na tyle ostre, że wystarczy dotknąć je opuszkiem palca, by puścić krew. Potem Strażnik żąda ślepego posłuszeństwa. Odessa odmawia — będzie słuchać, gdy wymaga tego bezpieczeństwo, ale nie zamierza płaszczyć się przed żadnym mężczyzną. Żąda miecza. On się zgadza.

Po wylądowaniu na opustoszałej plaży grupa Odessy jedzie całą noc przez nieprzenikniony mrok przybrzeżnego lasu, by uniknąć nocnych grizzurów. Strażnik prowadzi ich bez pochodni — jego oczy widzą w ciemności. Rozbijają obóz na otwartych równinach wewnątrz pierścienia potężnych ognisk. Grizzur szarżuje na płomienie. Strażnik zabija go, podcinając mu gardło niemal na wylot. Jego krew jest ciemnozielona — szczegół, który Odessa zapamiętuje, choć go nie rozumie. Następnej nocy bariwilki otaczają inny obóz, stukając w ciemności niczym jakaś przerażająca perkusja. Odessa ściska noże, leżąc na zimnej ziemi, gdy Strażnik pojawia się ociekający krwią potwora po zabiciu bestii. Kuca przed nią i delikatnie sprawdza, czy nic jej nie jest — łagodniejszy, niż kiedykolwiek go słyszała.

Treow to wioska wbudowana w potężne wiecznie zielone drzewa — domy na platformach, połączone mostami linowymi, strzeżone przez wieże wartownicze. Wojowniczka imieniem Tillia zostaje trenerką i eskortą Odessy. Strażnik zajmuje domek na drzewie obok jej własnego i co noc kradnie jej drabinkę sznurową, uwięziając ją wysoko nad leśnym dnem. Król Ramsey przybywa z żołnierzami, którzy palą niewielką bibliotekę obozowiska i plądrują jej dom. Treningi wypełniają dni Odessy: Tillia uczy ją zadawać ciosy, blokować i walczyć jako kobieta przeciwko większym przeciwnikom, podczas gdy Strażnik naciska na nią nieustannymi ćwiczeniami i brutalnymi szyderstwami, aż uczy się przekuwać wściekłość w ostrza. Biega okrążenia, ćwiczy strzelanie z kuszy na drzewach i powoli przemienia się z kobiety, która potykała się o własne buty, w taką, która pewnie przyjmuje postawę bojową.

Zdesperowana, by zdobyć informacje o Allesarii, Odessa przekupuje woźnicę i wymyka się za wieże strażnicze przebrana za służącą. Strażnik odnajduje ją w najbliższym miasteczku — wściekły, a jednocześnie pod wrażeniem, że w ogóle udało jej się uciec. Mówi jej, że drzwi do jej klatki nigdy nie były zamknięte — wystarczyło poprosić, by ją wypuścili. Zanim zdążają wyruszyć, wataha bariwilków znacznie liczniejsza niż jakakolwiek odnotowana dotąd atakuje Ashmore. Strażnik walczy sam z dziewięcioma bestiami, podczas gdy Odessa chroni się w karczmie. Kobieta imieniem Sariah, która otworzyła drzwi, by pomóc, ginie. Odessa strzela do bariwilka z walącego się balkonu i o mało nie ginie przy upadku. Siedemnaście osób traci życie. Strażnik upija się tej nocy i szepcze słowo, którego ona jeszcze nie rozumie: Lyssa.

W Ellderze, warownej twierdzy u podnóża gór, Odessa odkrywa, że dziewczynka Evangeline jest córką Zaviera — tajemnica skrywana nawet przed jego żoną. Evie ma cztery lata, jest bystra, nieustraszna i od pierwszego spotkania lgnie do Odessy, pukając co rano do jej drzwi, żeby się pobawić. Ma w oczach niebieskie rozbłyski Ozarthów, nie turańską zieleń. Zavier wyjaśnia, że nie chce angażować jej w życie dworskie, bojąc się, że stanie się kolejną księżniczką sprzedaną w ramach traktatu. Odessa obiecuje strzec sekretu i prosi jedynie o możliwość poznania dziecka. W ciągu kolejnych tygodni Evie wypełnia pustkę w sercu Odessy, w której kiedyś żył jej młodszy braciszek Arthy — ucząc ją, że miłość nie wymaga niczyjego pozwolenia.

Podczas wyprawy po konia Odessy Strażnik w końcu odpowiada na jej pytania. Lyssa to infekcja, która wpędza potwory w dziki, bezmyślny szał krwi — rozpoznawalna po zielonej krwi i mlecznych oczach. Cztery lata temu został ugryziony przez bariwilka i przeżył, ale infekcja go zmieniła: szybsze refleksy, wyostrzone zmysły, widzenie w ciemności, przyspieszona regeneracja. Arcykapłan Vosterów okresowo odsącza Lyssę z jego krwi, by spowolnić jej postęp, ale lekarstwa nie ma. Strażnik wierzy, że polowania — systematyczne zabijanie zarażonych potworów — powstrzymują rozprzestrzenianie się choroby. Przy legowisku tarkinów Odessa ratuje jedynego ocalałego szczeniaka, któremu nadaje imię Faze, i przysięga zabić Strażnika, jeśli kiedykolwiek straci nad sobą kontrolę. On oferuje coś w zamian: swoje prawdziwe imię. Ransom.

Dwa zarażone Lyssą tarkiny atakują Treow — jeden wabi obrońców na plac, podczas gdy drugi poluje w lesie. Odessa jest w swoim domku na drzewie z Evie, gdy w dole pojawiają się dwoje uciekających dzieci. Schodzi po drabince sznurowej, żeby wciągnąć je na górę. Tarkin uderza w drabinkę, plącząc się w linach. Odessa spada z chłopcem w ramionach, osłaniając jego ciało własnym, i jest o chwilę od paszczy potwora, gdy przybywa Ransom i wbija miecz między jego żebra. Z rany sączy się mdląca zieleń Lyssy. Potem Arcykapłan Vosterów chwyta Odessę za rękę — rozdzierający ból przeszywa jej kości, daleko wykraczający poza to, czego inni doświadczają od magii Vosterów. Pyta o jej matkę, po czym znika z Bratem Dime'em, zanim Odessa zdąży się dowiedzieć dlaczego.

Odessa przyłapuje Zaviera wychodzącego z pokoju Jocelyn — jej pokojówka dzieli łoże z jej rzekomym mężem. Upokorzenie wyciska łzy, ale dominującym uczuciem jest ulga: nigdy nie chciała Zaviera. Ransom ją odnajduje i wyznaje prawdę. Jest Zavier Ransom Wolfe, prawdziwy następca tronu. Mężczyzna noszący diadem to jego kuzyn Dray, pełniący rolę sobowtóra od czasu, gdy mieli trzynaście lat. To krew Ransoma widniała na traktacie, to głos Ransoma rozbrzmiewał w sanktuarium. Widział, jak Odessa skoczyła z klifu Roslo z brązowymi włosami, a wynurzyła się z rudymi, i rozpoznał w niej bratnia duszę — kogoś, kto również ukrywa się za przebraniem. Wybrał ją na żonę, ponieważ spodziewa się śmierci od Lyssy — a jego śmierć unieważni małżeństwo i przywróci jej wolność. Odessa go całuje. A potem odchodzi, zanim zdąży mu wybaczyć.

Podczas spaceru po Ellder Ransom opowiada Odessie historię swojej rodziny. Jego matka Luella nigdy nie kochała króla Ramseya, mimo jego desperackiego oddania. Przez długi czas miała romans z mężczyzną imieniem Mikhail. Gdy Ramsey nakrył ich w łóżku, zabił Mikhaila i próbował udusić Luellę. Nastoletni Ransom uratował ją, roztrzaskując ojcu czaszkę rękojeścią sztyletu. Przemycił Luellę do kryjówki. Evie nie jest córką Zaviera, lecz siostrą Ransoma — dzieckiem Ramseya, poczętym zanim romans wyszedł na jaw. Jeśli Ramsey ją znajdzie, upomni się o nią i ukształtuje na cokolwiek, co będzie mu służyć. Luella ukrywała się na widoku jako nauczycielka Evie, wychowując swoje dzieci z cienia — wystarczająco blisko, by je kochać, ale nigdy na tyle blisko, by móc się do nich otwarcie przyznać.

Po dniach rozłąki, podczas których próbowała przetrawić odkrycie, Odessa zaprasza Ransoma do środka. Poczucie winy, które nosiła w sobie z powodu pociągu do Strażnika, rozpływa się — jest żoną właściwego mężczyzny. Przychodzi na jej balkon ze sztyletem, który nosił przy sobie jako chłopiec — podarunkiem, by nigdy więcej nie była bezbronna. Wciąga go przez próg i spędzają razem noc, ich ciała wreszcie nadążają za tym, co serca wiedziały od miesięcy. Potem, splątani w pościeli, Ransom mówi jej, że jej ojciec najprawdopodobniej planuje złamać Tarczę Wróbli, zabijając Vosterów — magiczne bractwo, którego przysięgi krwi stanowią gwarancję każdego traktatu w Calandrze. Vosterowie żyją w Allesarii. Oto, czego naprawdę pragnie Złoty Król: unicestwienia bractwa.

Mężczyzna wypada z izby chorych — skóra tak gorąca, że parzy przy dotyku, oczy zachodzą bielą. Chwyta Odessę za gardło i zaciska dłonie, bredząc o służbie swojemu królowi i płomieniach. Odessa po omacku sięga po sztylet, który dał jej Ransom, i podcina mu gardło. Zielona krew tryska jej na twarz i ręce. Mężczyzna umiera z uśmiechem na ustach, z pianą na wargach, a jego ciało paruje. Uzdrowiciele znajdują na jego ramieniu ślady po iniekcjach — nie po ugryzieniu, lecz po igle. Ktoś w Allesarii celowo wstrzykuje ludziom Lyssę, próbując sztucznie wytworzyć nadludzkie zdolności Strażnika. Eksperymenty zabijają poddanych zamiast ich zmieniać. Odessa odebrała swoje pierwsze ludzkie życie. Uratowała siebie, ale ciężar tego czynu łamie w niej coś, co potrzebuje tygodni, by zacząć się goić.

Cathlin, bibliotekarka, która od tygodni podrzucała Odessie wskazówki ukryte w książkach, w końcu naprowadza ją na prawdę. Luella wyznaje: lata temu wraz ze swoimi alchemikami stworzyła eliksir z produktów ubocznych potworów — odchodów kaweryny, jaskiniowego imbiru nasyconego aligaskiem — zaprojektowany, by wzmocnić ludzkie ciała przeciwko chorobom i crucksowi. Potajemnie wstrzyknęła go Ransomowi. Gdy później ugryzł go bariwilk, eliksir połączył się ze śliną potwora, tworząc Lyssę. Bariwilk rozprzestrzeniał ją przez ugryzienia. Ramsey dowiedział się o eliksirze od zdrajcy i teraz wstrzykuje swojej milicji zakażoną krew potworów, zabijając żołnierza za żołnierzem w próbie zbudowania armii Strażników. Ransom jest zdruzgotany, gdy dowiaduje się, że jest pacjentem zero — że infekcja niszcząca Turah wzięła początek w jego własnych żyłach.

Zauważono zwiadowcę kruxów — migracja nadchodzi o całe miesiące za wcześnie. Ramsey przybywa do Ellder z pełnym legionem, a Banner z Quentis u jego boku. Jocelyn wraca jako szpieg, doprowadziwszy Ramseya do Luelli. Żołnierze wywlekają ukrytą królową na dziedziniec. Odessa przykłada miecz Ransoma do gardła Ramseya, by ją chronić. Wtedy krux wpada przez otwarte bramy. W rzezi, która następuje, potwór rozcina Luellę na dwoje na oczach Ransoma. Zavier zostaje ugodzony rzuconym nożem Bannera, gdy biegnie w stronę Evie. Odessa wbija własne noże w Bannera. Brielle i Jocelyn giną. Ransom skacze na grzbiet kruxa i zostaje uniesiony z krzykiem w niebo, z mieczem wbitym w serce potwora, gdy obaj spadają i znikają z pola widzenia.

Zanim krzyż uniósł go w niebo, Ransom odpiął skórzaną opaskę ze swojego przedramienia — tę, o której Odessa od dawna podejrzewała, że ma na powierzchni wyrytą mapę Turah — i zapiął ją na jej ręce. Jeśli nie odnajdzie jej w ciągu dwóch dni, musi zabrać Evie z Turah i zrobić to, co trzeba. Odessa zabiera dziewczynkę z domu, swojego tarkina z apartamentu i ukryte księgi Luelli z piwnicy pod spodem. W tunelu lochu czeka na nią Brat Dime z jej koniem, Freyą. Wyprowadza ich za mury bez słowa wyjaśnienia. Odessa jedzie w stronę Aurindy — księżyca, o którym Ransom powiedział, że wskaże drogę do Treow — wioząc czteroletnią dziewczynkę, małego potwora i tajemnice, które mogą odmienić Calandrę.