Pióra tak okrutne

Na uczcie wydanej rzekomo na jej cześć Galantia siedzi obok Cici — córki lorda Taradura i rzadkiej ludzkiej sojuszniczki na dworze — zanim Malyr kopnięciem odsuwa jej krzesło i zmusza ją, by uklękła u jego stóp. Jego cienie wślizgują się pod jej spódnice, głaszcząc i oplatając, aż wilgoć zbiera się tam, gdzie nie powinna. Sebian, siedzący nieopodal, wyczuwa jej podniecenie — tropiciele potrafią je wywęszyć — i szepcze słowa, od których rumieni się jeszcze bardziej. Gdy Malyr oferuje jej chleb albo ostrze noża, Galantia wybiera ostrze: przyciska język do metalu i liże w górę, nie odrywając od niego wzroku, podczas gdy krew przyprawia jej usta. Jego opanowanie pęka, cienie wokół niego gęstnieją. Wtedy zjawia się Lorn, opada na kolana Malyra i całuje go zaborczym pocałunkiem — deklaracja własności, która sprawia, że Galantia wybiega z sali, płonąc z zamętu.

Sebian zabiera Galantię do biblioteki Deepmarsh, gdzie kruczańskie kroniki historyczne wywracają do góry nogami wszystko, czego ją uczono. Królowa Elnora nie została porwana — była przeznaczoną towarzyszką króla Omaniela, przyciągniętą do niego nieodpartą siłą, której Kruki nie potrafią się oprzeć. Król Barat sfabrykował narrację o uprowadzeniu jako pretekst do inwazji i przejęcia kopalni aerymel w Vhaeryi. Każda odwrócona strona kruszy kolejny filar pewności. Potem, podczas spaceru po targu, Sebian zmusza ją do zmierzenia się z najgorszą prawdą: jej dawny narzeczony, książę Domren, zgwałcił i zabił jego jedenastoletnią siostrę Zaimę podczas najazdu na obóz uchodźców. Galantia upiera się, że to niemożliwe. Sebian każe jej powtórzyć, że to wojna — i patrzy, jak dławi się słowami, które kiedyś przychodziły jej tak łatwo.

Malyr przychodzi do jej komnaty i zmusza ją do klęknięcia, wpychając jej swojego członka do ust, grożąc, że jeśli się oprze, rozniesie plotki o jej zepsuciu. Podporządkowuje się — wściekle, niezdarnie — aż coś lekkomyślnego w niej pęka. Mówi mu, że to ona jako dziecko zsypała jabłka na drogę jego brata Harlena podczas jego ucieczki z lochów Tidestone, przez co runął na polny kamień. Żałuje jedynie, że kamień nie był ostrzejszy. Po policzku Malyra spływa łza — pierwsza, jaką kiedykolwiek u niego widziała. Jego dłoń zaciska się na jej gardle, tym razem by zabić. Sebian wpada przez drzwi i odciąga go siłą. Odkrycie, że Galantia pozbawiła go brata, wstrzykuje świeży jad w nienawiść Malyra, zatruwając wszystko, co nastąpi potem.

Kapitan Theolif przybywa z Tidestone, przywożąc nie ratunek, lecz trzy kufry posagowych monet. Lord Brisden odmawia oddania Marli — dostrzega jej strategiczną wartość jako partnerki Askera i wojennego atutu — i proponuje zaręczyny Galantii z Malyrem, oferując swoją armię jako zachętę. Galantia błaga, by jej nie oddawano. Malyr wybucha śmiechem — dźwięk przerażający u człowieka, który nigdy go nie wydaje. Przyciąga Galantię na kolana i na oczach posła brutalnie wsuwa w nią palce, rozdzierając jej dziewiczą błonę. Unosi zakrwawiony dowód jej zhańbionej wartości. Nikt nie interweniuje — ani Asker, ani kapłan, ani Sebian, który odwraca wzrok. Galantia mówi Malyrowi, żeby sobie nie pochlebiał, że uczynił ją bezwartościową: taka się urodziła. Sebian zanosi jej drżące ciało na górę.

Cztery dni dąsania się w łóżku Sebiana rodzą plan zrodzony z desperacji. Galantia wchodzi do komnat Malyra i oferuje się na żonę — nie z pożądania, lecz dla przetrwania. Przedstawia swoje argumenty: jej ojciec dowodzi drugą co do wielkości armią w Dranadzie, a jej gotowość do poddania się okrucieństwu Malyra bez oporu daje mu coś, czego nie oferuje żadna inna narzeczona. Obiecuje, że sama uwolni Marlę z Tidestone, gdyż dorastała, przemierzając niezauważona korytarze twierdzy. Malyr wystawia na próbę jej deklarowaną uległość, przyciągając ją na kolana i wymierzając jej klapsy, aż jej skóra płonie czerwienią. Sebian przybywa i przygląda się. Później obaj mężczyźni dzielą jej ciało — Sebian po raz pierwszy bierze ją delikatnie, podczas gdy Malyr kieruje wszystkim, leżąc obok nich. Malyr powierza Sebianowi ochronę swojej narzeczonej.

Ceremonia zaręczyn Kruków odbywa się na oświetlonej pochodniami łące. Malyr wręcza Galantii bransoletkę z łańcuszka z aerymelu, nawleczoną guzikami zebranymi przez jego kruka, po czym odcina tajemniczy niebieski jedwabny wstążkę z jej nadgarstka — publiczne ostrzeżenie dla tego, kto potajemnie zalecał się do niej przez otwór lotowy podczas burzy. Przeczesuje palcami jej włosy powolnymi, rytmicznymi ruchami, od których jej ciało mięknie, opierając się o niego. Potem chwyta jeżynę między wargi i podaje jej owoc. Ich usta spotykają się wokół owocu w czymś tuż przed pocałunkiem — oddechy mieszają się, wargi muskają. Gdy zaczyna się taniec, Galantia przygotowuje się na choreografię Kruków, której nigdy się nie nauczyła. Zamiast tego Malyr prowadzi ją w dranadyjskim walcu, którego nauczyła go jego ludzka matka, gdy był chłopcem. Ich ciała poruszają się w lekkich kręgach. Galantia dostrzega księcia skrytego w cieniach — i ucieka z łąki, przerażona tym, że mogłaby się zakochać.

Podczas gdy Sebian ściga sztandary księcia Domrena osiem dni drogi na północ — pościg, który Malyr ułatwił, by oczyścić pole — Krucze Książę zabiera Galantię na przejażdżkę konną. Każe jej przejść w galop, przytrzymując ją pewnie, gdy nagły zryw konia grozi zrzuceniem jej z siodła. Jego kruki zataczają akrobatyczne kręgi wokół niej w śnieżnej zawiei i po raz pierwszy od śmierci Risy Galantia śmieje się swobodnie. Na klifach, leżąc obok siebie na kocach utkanym z cieni, Malyr wyznaje, że po raz pierwszy zobaczył ją jako dziecko na plaży Tidestone w dniu, gdy uciekł z lochów — bawiła się w falach, podczas gdy on krwawił w pobliskich zaroślach. Nie pocałował żadnej kobiety przed nią, mówi. A potem, wbrew wszystkiemu, co przysięgał o nienawiści do niej, jego usta biorą w posiadanie jej wargi. Głęboko i zachłannie — pocałunek, jaki Kruki rezerwują wyłącznie dla swojej przeznaczonej.

Tej nocy Galantia przekracza korytarz bez zaproszenia. Malyr mówi jej, że czekał na to dłużej, niż jest w stanie sobie wyobrazić. To, co następuje, jest brutalne — duszenie, gryzienie, cienie krępujące jej nadgarstki — ale zarazem czymś zupełnie innym. Ściska jej gardło na granicy utraty przytomności, sprawiając, że każde uwolnienie oddechu eksploduje oślepiającą rozkoszą. Wgryza się w bliznę, którą wyrzeźbił na jej piersi, aż ta zaczyna krwawić. Potem prowadzi ją do swojej kąpieli, obmywając ciepłą wodą ślady, które jej zadał, i pozwala jej zanurzyć się razem z nim. Rozdziela jego czarne włosy i zaplata je w warkocz — intymność, od której jego powieki opadają, przywołując wspomnienie, jak matka czesała ojca każdego ranka w Valtaris. Opowiada o swoim utraconym królestwie pod wiecznymi cieniami. Kiedy pyta, czy kiedykolwiek przestanie jej nienawidzić, szepcze, że miłość jest tragedią.

Sebian wraca po ośmiu bezowocnych dniach na północy i zastaje Galantię na kolanach Malyra — uczy się starovhaerskiego, wymieniają pocałunki. Konfrontuje ją — Malyr powiedział jej, że łatwo nią manipulować, że jest spragniona uwagi. Galantia ripostuje, że przynajmniej Malyr ją całuje. Sebian przyciąga ją do siebie i próbuje — jego wargi muskają jej usta, ciepłe i drżące — po czym się cofa. Nie potrafi dokończyć tego gestu i nie daje żadnego wyjaśnienia. Cisza między nimi otwiera się niczym rana. Galantia dowiedziała się wcześniej, że Kruki rezerwują pocałunki wyłącznie dla swojej przeznaczonej partnerki; odmowę Sebiana odbiera jako dowód, że nigdy nie będzie godna jego najgłębszego uczucia. Zwraca się jeszcze bardziej ku orbicie Malyra — dokładnie na tor, który książę zaprojektował, odsyłając swojego najlepszego przyjaciela.

Instynkt nie daje Sebianowi spokoju — historia wozów zbożowych podróżujących pod silną eskortą wojskową nie trzyma się kupy. Leci na południe ku Przełęczy Mędrca i odnajduje konwój lorda Taradura — siedemdziesięciu żołnierzy eskortujących wozy zaśnieżonymi drogami. Gdy ląduje na tylnej klapie i sięga po jutowy worek, żołnierze dobywają mieczy, a sam Taradur rozkazuje mu się oddalić. Tej nocy kruki Sebiana wślizgują się pod płótno w ciemnościach. Ładunek nie zawiera ani zboża, ani suszonego mięsa, ani ziarna na wiosenne zasiewy. Zamiast tego: rozłożone ramy balist, drewniane deski, żelazne okucia i potężne bełty. Malyr wcale nie zaopatrywał Tidestone. Rozmieszczał machiny oblężnicze u jego bram, wykorzystując zaufanie Galantii i oczekiwania jej ojca na zboże z sojuszu małżeńskiego jako przykrywkę dla nieuchronnego szturmu.

Sebian przekazuje swoje odkrycie dokładnie w chwili, gdy Galantia pędzi do pokoju Cici, szukając pocieszenia. Zastaje kobietę stojącą na podeście w jej sukni ślubnej — siedem tysięcy czarnych piór, skrzydła z tkaniny cieni, jedno białe pióro. Przybywa Malyr i z chirurgicznym okrucieństwem niszczy każdą pozostałą nadzieję: nigdy nie zamierzał poślubić Galantii. Cici jest córką Taradura; ich małżeństwo zabezpiecza sojusz oblężniczy. Galantia była jedynie rozrywką i ciepłym ciałem. Potem ujawnia, że Sebian był związany ze swoją towarzyszką, która zginęła w pożarze — więź trwa po śmierci, dlatego jego usta zawsze się cofały. Żadna miłość nigdzie na nią nie czeka, oznajmia Malyr. Nagromadzone okrucieństwo całego życia w końcu przełamuje dwadzieścia lat tłumienia. Galantia płacze — prawdziwymi łzami, strumieniami, łzami gromadzonymi latami. To załamanie wyzwala coś pierwotnego: białe cienie ją pochłaniają, a ona wybucha stadem białych kruków, które wystrzeliwuje przez otwór lotny w zimowe niebo.