درباره آزادی

۱. تنها محدودیت موجه بر آزادی فردی، جلوگیری از آسیب رساندن به دیگران است.

اصل این است که تنها هدفی که انسان‌ها، به‌صورت فردی یا جمعی، مجازند در آزادی عمل هر یک از اعضای خود دخالت کنند، حفاظت از خود است.

اصل بنیادین. میل قاعده‌ای ساده را برای زمان موجه بودن دخالت جامعه در آزادی فردی مطرح می‌کند: فقط زمانی که برای جلوگیری از آسیب به دیگران باشد. این قاعده چه از طریق مجازات‌های قانونی و چه فشار اخلاقی افکار عمومی اعمال شود، صادق است. آزادی شما تا جایی ادامه دارد که به حقوق یا منافع دیگران تجاوز نکند.

نه به خاطر خیر خودشان. جامعه حق ندارد کسی را مجبور کند که کاری انجام دهد یا از انجام کاری خودداری کند صرفاً به این دلیل که آن کار برای او بهتر است، او را خوشحال‌تر می‌کند یا دیگران آن را عاقلانه یا درست می‌دانند. این دلایل برای ترغیب است، نه اجبار. فرد بر بدن و ذهن خود حاکم است.

آسیب باید ملموس باشد. «آسیب به دیگران» باید یک صدمه‌ی مستقیم و زمانی باشد، نه صرفاً ایجاد ناراحتی یا نقض حساسیت‌های اخلاقی یا دینی کسی. هرچند تعریف «آسیب» و «خودمربوط» پیچیده است، این اصل می‌کوشد افراد را از دخالت‌های مبتنی بر نارضایتی ذهنی یا انگیزه‌های پدرسالارانه محافظت کند.

۲. آزادی برای رشد کامل فردیت ضروری است.

فرد بر خود، بر بدن و ذهن خود، حاکم است.

پرورش طبیعت انسانی. میل معتقد است طبیعت انسان مانند ماشینی ساخته‌شده بر اساس الگویی مشخص نیست، بلکه درختی است که باید بر اساس نیروهای درونی خود رشد و نمو کند. آزادی محیط لازم برای این رشد را فراهم می‌آورد و به افراد اجازه می‌دهد توانایی‌ها، قضاوت و شخصیت منحصر به فرد خود را پرورش دهند. بدون آزادی، انسان‌ها رشد نیافته و از خواسته‌ها و لذت‌های ذاتی محروم می‌مانند.

فراتر از تقلید. پیروی صرف از عادت به‌عنوان عادت، استعدادهای متمایز انسان را پرورش نمی‌دهد. انتخاب برنامه زندگی خود، حتی اگر ناقص باشد، نیازمند و تمرین‌کننده توانایی‌هایی چون مشاهده، استدلال، قضاوت و خودکنترلی است. این فرایند برای تبدیل شدن به انسانی کامل ضروری است.

ارزش برای خود و دیگران. با رشد فردیت، انسان برای خود ارزشمندتر می‌شود و زندگی پربارتری را تجربه می‌کند. این امر به نوبه خود او را برای دیگران ارزشمندتر می‌سازد و پیوندهای انسانی را تقویت می‌کند، به گونه‌ای که تعلق به انسانیت «بی‌نهایت ارزشمندتر» می‌شود.

۳. آزادی اندیشه و بحث برای کشف و حفظ حقیقت حیاتی است.

هرگونه خاموش کردن بحث، فرض بر کمال خطا ناپذیری است.

آزمون باورها. ما هرگز نمی‌توانیم مطمئن باشیم که نظری که سرکوب می‌کنیم نادرست است، زیرا ممکن است خودمان خطا کنیم. نپذیرفتن شنیدن نظریه‌ای، فرض بر کمال خطا ناپذیری خودمان است که فرضی خطرناک است. تنها راه اطمینان عقلانی به باورها، آزادی کامل برای مخالفت و رد آن‌هاست.

برخورد با خطا. حتی اگر نظری که سرکوب می‌شود نادرست باشد، سرکوب آن همچنان بد است. برخورد حقیقت با خطا برای درک روشن‌تر و تأثیر زنده‌تر حقیقت ضروری است. بدون چالش، مبانی نظر درست فراموش می‌شود و معنای آن از دست می‌رود.

حقیقت‌های جزئی. اغلب، آموزه‌های متضاد بخشی از حقیقت را در خود دارند. نظر غالب به ندرت تمام حقیقت است و نظرات مخالف اغلب بخش‌های نادیده گرفته‌شده‌ای از حقیقت را در بر دارند. بحث آزاد امکان ترکیب و آشتی این حقیقت‌های جزئی را فراهم می‌کند که برای پیشرفت در مسائل عملی زندگی حیاتی است.

۴. باورهای بدون چالش به دگماتیزم مرده تبدیل می‌شوند و حیات و معنا را از دست می‌دهند.

تمایل کشنده انسان به ترک تفکر درباره چیزی وقتی دیگر مورد تردید نیست، علت نیمی از خطاهای اوست.

حقیقت به‌مثابه موجود زنده. حتی اگر نظریه پذیرفته‌شده درست و تمام حقیقت باشد، اگر به‌طور جدی و پرشور مورد مناقشه قرار نگیرد، به «دگمای مرده» تبدیل می‌شود، نه حقیقت زنده. مردم به‌صورت منفعلانه آن را می‌پذیرند، بدون درک دلایل عقلانی یا احساس تأثیر حیاتی آن بر شخصیت و رفتارشان.

از دست دادن معنا. کلمات حامل حقیقت دیگر ایده‌ای را القا نمی‌کنند یا فقط معنای سطحی دارند. این امر در بسیاری از افراد در باورهای دینی یا اخلاقی دیده می‌شود: احترام عادت‌شده به صدای کلمات دارند اما هیچ احساسی که کلمات را به معانی‌شان پیوند دهد یا آن‌ها را به تطبیق زندگی با آموزه وادارد، ندارند.

شبیه‌سازی مناقشه. وقتی حقیقت به‌طور جهانی پذیرفته شود و بحث پایان یابد، آموزگاران باید راه‌هایی برای شبیه‌سازی دشواری‌های مسئله بیابند، گویی توسط مدافعی مخالف تحت فشارند. بدون این، ذهن تنبل می‌شود و آموزه صرفاً به یک اظهارنامه رسمی بی‌اثر برای خیر تبدیل می‌گردد.

۵. تنوع آراء و سبک‌های زندگی برای پیشرفت اجتماعی و جلوگیری از رکود ضروری است.

اروپا، به نظر من، کاملاً مدیون این تعدد مسیرها برای توسعه پیشرو و چندجانبه خود است.

آزمایش‌های زندگی. همان‌طور که در حالی که انسان ناقص است به آراء مختلف نیاز است، به آزمایش‌های مختلف زندگی نیز نیاز است. باید به انواع شخصیت‌ها و سبک‌های زندگی، تا جایی که به دیگران آسیب نرسانند، آزادی داده شود تا ارزش آن‌ها به‌صورت عملی اثبات شود. این یکی از عناصر اصلی پیشرفت فردی و اجتماعی است.

اجتناب از ایده‌آل چینی. جوامعی که فردیت را سرکوب و همسان‌سازی را تحمیل می‌کنند، مانند چین با آداب و رسوم سختگیرانه‌اش، راکد می‌شوند. اروپا این سرنوشت را به دلیل تنوع چشمگیر شخصیت و فرهنگ، با افراد، طبقات و ملت‌هایی که مسیرهای متنوعی را دنبال می‌کنند، اجتناب کرده است.

نوآوری و بهبود. آغاز همه امور خردمندانه یا شریف از افراد، اغلب یک نفر، است. اصالت منبع همه چیزهای خوب موجود است و برای جلوگیری از تبدیل باورها و روش‌های برتر به مکانیکی شدن لازم است. جامعه برای جلوگیری از رکود و زوال به اصالت نیاز دارد.

۶. بزرگ‌ترین تهدید آزادی در دوران معاصر، استبداد نظر و عادت اکثریت است.

بنابراین، حفاظت در برابر استبداد حاکم کافی نیست: باید در برابر استبداد نظر و احساس غالب نیز محافظت وجود داشته باشد...

فراتر از حکومت. در حالی که حفاظت در برابر حاکمان سیاسی اهمیت تاریخی دارد، در دموکراسی‌های مدرن، مردم خود می‌توانند بر افراد استبداد کنند. «استبداد اکثریت» نه تنها از طریق قانون بلکه از طریق فشار اجتماعی عمل می‌کند، راه‌های فرار را کاهش می‌دهد و روح را به بردگی می‌کشاند.

استبداد عادت. عادت مانع دائمی پیشرفت انسانی است و همواره در برابر روح آزادی و پیشرفت مقاومت می‌کند. عادت یگانگی را ممنوع می‌کند و همسان‌سازی را حتی در امور جزئی مانند مد تحمیل می‌کند. این فشار، فردگرایی را مایه سرزنش می‌داند و افراد را از رفتار متفاوت از جمع بازمی‌دارد.

صعود میان‌مایگی. گرایش عمومی جامعه مدرن به برتری دادن به میان‌مایگی است. قدرت توده‌ها و افکار عمومی که اغلب توسط میان‌مایگی جمعی شکل می‌گیرد، تهدیدی برای نابودی فردیت و جلوگیری از ظهور شخصیت‌های قوی و اصیل است که برای پیشرفت لازم‌اند.

۷. افراد باید آزاد باشند بر اساس عقاید خود در امور مربوط به خودشان عمل کنند.

همان‌طور که مفید است در حالی که انسان ناقص است آراء مختلف وجود داشته باشد، همچنین باید آزمایش‌های مختلف زندگی وجود داشته باشد...

کاربرد اصل. دلایل آزادی عقیده همچنین ایجاب می‌کند که مردم آزاد باشند بر اساس عقاید خود عمل کنند و آن‌ها را در زندگی خود به اجرا گذارند، بدون مانع، تا زمانی که این کار به خودشان مربوط باشد و در معرض خطر و مسئولیت خودشان باشد. این حوزه آزادی رفتار است.

اعمال خودمربوط. این آزادی شامل اعمالی است که فقط به فرد مربوط است یا دیگران را تنها با رضایت آزاد، داوطلبانه و آگاهانه آن‌ها تحت تأثیر قرار می‌دهد. جامعه تنها بر اعمالی که به منافع دیگران آسیب می‌رساند، حق دخالت دارد.

آزمایش‌های زندگی. اجازه دادن به افراد برای زندگی به شیوه‌ای که خود می‌پسندند و امتحان سبک‌های مختلف زندگی، برای کشف بهترین‌ها و پرورش تنوع لازم برای رشد انسانی و پیشرفت اجتماعی ضروری است.

۸. اجبار کسی به خاطر خیر خودش (پدرسالاری) استفاده نامشروع از قدرت است.

او را نمی‌توان به‌حق مجبور کرد که کاری انجام دهد یا از انجام کاری خودداری کند چون برایش بهتر است، او را خوشحال‌تر می‌کند، یا به نظر دیگران عاقلانه یا حتی درست است.

بدون اجبار برای رفاه. دخالت جامعه در آزادی فرد به خاطر خیر جسمی یا اخلاقی خود فرد موجه نیست. دیگران ممکن است نصیحت، استدلال، ترغیب یا خواهش کنند، اما نمی‌توانند کسی را به خاطر اعمالی که فقط به خود او مربوط است مجبور یا مجازات کنند.

دانش فردی. هر فرد نگهبان شایسته سلامت و رفاه خود است. حتی معمولی‌ترین افراد دانش و آگاهی درباره احساسات و شرایط خود دارند که بسیار فراتر از آن چیزی است که دیگران می‌توانند داشته باشند. دخالت بر اساس فرضیات کلی احتمالاً نادرست یا نادرست به کار گرفته می‌شود.

شر اجبار. خطاهایی که فرد ممکن است برخلاف نصیحت مرتکب شود، به هیچ وجه با شر اجبار دیگران به کاری که آن‌ها خیرش را می‌دانند قابل مقایسه نیست. چنین اجبارهایی بزرگسالان را مانند کودکان می‌داند و رشد شخصیت‌های قوی و مستقل را خفه می‌کند.

۹. جامعه حق دخالت در رفتارهای صرفاً خودمربوط، حتی اگر ناخوشایند باشد، ندارد.

اما حوزه‌ای از عمل وجود دارد که جامعه، بر خلاف فرد، اگر علاقه‌ای داشته باشد، تنها علاقه‌ای غیرمستقیم دارد؛ شامل تمام بخش‌هایی از زندگی و رفتار فرد که فقط به خود او مربوط است یا اگر دیگران را نیز تحت تأثیر قرار دهد، تنها با رضایت آزاد، داوطلبانه و آگاهانه آن‌هاست.

حوزه خصوصی. حوزه‌ای از زندگی و رفتار انسانی وجود دارد که اساساً فقط به فرد مربوط است. در این حوزه باید آزادی کامل قانونی و اجتماعی برای عمل و پذیرش پیامدها بدون مانع از سوی دیگران وجود داشته باشد، حتی اگر آن‌ها رفتار را احمقانه، نابجا یا نادرست بدانند.

فراتر از نکوهش اخلاقی. دیگران ممکن است درباره خطاهای خودمربوط فرد (مانند شتاب‌زدگی، لجاجت یا لذت‌های آسیب‌رسان) نظر منفی داشته باشند و از معاشرت با او اجتناب کنند، اما این تنها مجازاتی است که باید متحمل شود. جامعه نباید برای مجازات در چنین مواردی رنجی تحمیل کند.

ناخوشایندی برابر با آسیب نیست. بسیاری رفتارهایی را که دوست ندارند به‌عنوان آسیب یا توهین به احساسات خود می‌دانند. اما هیچ برابری بین احساس فرد نسبت به عقیده یا سلیقه خود و احساس دیگری که از آن آزرده شده وجود ندارد. اجازه دادن به چنین آزردگی برای توجیه دخالت، امکان نقض نامحدود آزادی را فراهم می‌کند.

۱۰. دخالت دولت باید محدود باشد و عمل فردی و محلی را بر بوروکراسی مرکزی ترجیح دهد.

ارزش یک دولت در درازمدت، ارزش افراد تشکیل‌دهنده آن است؛ و دولتی که منافع توسعه و تعالی ذهنی آن‌ها را به مهارت اداری اندکی به تعویق اندازد... خواهد دید که با افراد کوچک، هیچ کار بزرگی واقعاً انجام‌پذیر نیست...

بهتر است توسط افراد انجام شود. یکی از دلایل محدود کردن دخالت دولت این است که افراد اغلب بهتر می‌توانند امور یا مسائل مورد علاقه شخصی خود را اداره کنند. این اصل از بازارهای آزاد حمایت می‌کند و تنظیم بیش از حد صنعت را محکوم می‌نماید.

وسایل آموزش. حتی اگر دولت به‌طور متوسط کاری را بهتر انجام دهد، اغلب مطلوب است که افراد یا انجمن‌های داوطلبانه آن را انجام دهند تا وسیله‌ای برای آموزش و توسعه ذهنی خودشان باشد. مشارکت در نهادهای محلی، هیئت منصفه و فعالیت‌های داوطلبانه مهارت‌ها و انرژی مدنی را تقویت می‌کند.

خطر بوروکراسی. افزودن بی‌مورد به قدرت دولت، نفوذ آن را بر امیدها و ترس‌ها افزایش می‌دهد و افراد بلندپرواز را به وابستگان تبدیل می‌کند. بوروکراسی بزرگ و کارآمد می‌تواند ابتکار فردی را خفه کند، همه استعدادها را جذب کند و در برابر اصلاحات مقاومت نماید و در نهایت مردم تحت حکومت خود را کوچک و ناتوان سازد.